Cuda na kiju

Kiedyś sobie kupiłam kolczyki. Na carboot sale. O, te:

Prawda, że ładne? Lubiłam, nosiłam, aż jeden przepadł. No, zgubił się. Szukałam długo, bo naprawdę je lubiłam, no ale w końcu musiałam się poddać. Było to ze trzy, cztery lata temu...

A dzisiaj zajrzałam do skrzynki z biżuterią, w której grzebię prawie codziennie. Do przegródki na samej górze, w której trzymam rzeczy najczęściej używane. I znowu były oba.

No, cuda na kiju...

Przypomniało mi to podobny przypadek, gdy w ostatni dzień któregoś rejsu mazurskiego zgubiłam pierścionek z bursztynem, co go od Kuby dostałam parę lat wcześniej, na drugim wspólnym mazurskim rejsie. No, wtedy to rozpacz była co niemiara, przeszukaliśmy całą łódkę i na końcu ze szlochem musiałam się poddać.

Pierścionek się znalazł parę dni później - przed wejściem do namiotu na naszej działce w Borach Tucholskich...

PS. Ja wiem, że Kuby się nie trzymają takie kawały, więc nie ma sensu rzucać na niego podejrzeń. To nie on podrzucił. O!

COŚ

Wracałam od autobusu objuczona torbami i na jednym z mijanych podwórek COŚ mi zamajaczyło w kąciku oka. Myślałam, że to taki średni pies, zerknęłam i poszłam dalej, lecz nagłe skojarzenie - i coś mnie zastopowało. To nie było podobne do psa. Nieco przypominało sarnę. Porządnie spasioną sarnę na krótkich nóżkach :/ Trochę jak TO, ale chyba bez pasków:

 

(Zdjęcie wzięte z RedOrbit.)

Wyraz paszczy też miało taki nieprzychylny. Popatrzyło się na mnie, skuliło i schowało pod samochodem...

Ups, zagapiłam się...

...a tymczasem nastał kolejny rok. No to szczęśliwszego!

Co z nowym rokiem? Z końcem starego doszłam do wniosku, że sama sobie nie poradzę z depresją pogłębiającą się od ponad dwóch lat. Poszłam więc do lekarza i poprosiłam o jakieś cóś, dostałam do wypełnienia ankietę i dzisiaj lekarka dała mi prochy, sertralinę. Pożyjemy, zobaczymy... Wracając z przychodni zaglądałam ludziom do ogrodów i wypatrzyłam całe mnóstwo kwiatów - przebiśniegi, krokusy, zawilce, pierwiosnki, nawet jakąś wyjątkowo odporną różę, co przetrwała jesienne przymrozki... Kwitną też różne krzaki, głównie na różowo i biało, z żółtych widziałam forsycję, a w swoim ogrodzie mam dwa szafirki. Znaczy, podejrzewam, idzie wiosna i oby tak dalej!

A jak wróciłam z przychodni, to w ogrodzie zastałam tutejszego fachofffca. Poniekąd nie powinnam być zdziwiona, bo wichury w zeszłym tygodniu połamały nam ogrodzenie i agencja wysłała swojego człowieka, żeby naprawił co trzeba. Wysłali go w piątek na wizję lokalną, wczoraj przyszedł i zaczął naprawiać... No, w porządku. Po pracy zapytał, czy może w szopie w ogrodzie zostawić graty, pozwoliłam i dałam mu klucz. Gdy dzisiaj wróciłam, facet siedział w ogrodzie dewastując trawnik i ręczną piłą haratając betonowy słupek, a wokół niego walały się bryły gruzu. Najpierw dostałam szczękopadu, a potem zapytałam gościa, co on sobie wyobraża, uprawiając swój zawód na mojej trawie. W odpowiedzi usłyszałam 'don't worry, I'm professional, it will be gone'. Buah. To sobie poszłam. Za jakiś czas facecik zastukał w drzwiczki i poprosił o wodę. Do rozrabiania cementu. Ustawił na progu dwa ogromne cebry i zaprezentował rozbrajający uśmiech... No to mu mówię, żeby se wszedł i nalał, ale nie, podniósł kopyto i się okazało, że buty ma po kolana oblepione błotem. Spojrzałam  z niedowierzaniem, a gostek mówi, żebym nalała i mu przyniosła. Kolejny szczękopad i wytrzeszczone gały dały mu do myślenia, zapytał w czym problem, skoro wyglądam na silną :-/ Powiedziałam, że mam problemy z plecami i uśmiechnęłam się serdecznie, więc wreszcie zdjął meszty i w skarpetkach wszedł do kuchni, pomarudził coś, że z prysznica woda wolno leci i że woli z kranu w kuchni, uznałam, że kłócić się z nim nie będę, niech skończy i pójdzie w diabły im prędzej, tym lepiej... Dobra, potem jeszcze tylko przylazł pytać, czy mam ładowarkę do Nokii, bo mu się rozładowała, a potem chciał do toalety i zdziwił się, że nie wpuściłam go z papierosem w paszczy. Generalnie faceciczek serdeczny i do rany przyłóż, patrzył się na mnie z niedowierzaniem, że nie rozumiem potrzeb człowieka pracy i miał gacie podarte na dupie. Hah...

Dałabym jakieś optymistyczne zdjęcie, ale nie mam :-)

A nie, mam - z ostatniej zeszłorocznej wycieczki do New Forest. Koniec listopada:

Śpiewać każdy może

Czytam. Przy okazji słucham sobie Oldfielda:



Zatem słucham, mruczę pod nosem, miauczę i zawodzę, zupełnie rozmijając się ze ścieżką dźwiękową. Kuba nie narzeka, ale tylko dlatego, że ma słuchawki na uszach...

I w pewnym momencie zdałam sobie z tego sprawę.

I intryguje mnie teraz, dlaczego czuję przymus wydawania z siebie 'muzykalnych' dźwięków, mimo że zdaję sobie sprawę, że do niczego one niepodobne... Co tkwi w człowieku, jaki instynkt czy cecha gatunkowa? Co każe nam tworzyć albo odtwarzać melodie, niezależnie od miejsca w geografii? Dlaczego często odbywa się to bezwiednie?

Z jakiego powodu byle jaki badziewny kawałek melodii potrafi mi utkwić pod czachą i męczyć trzy dni pod rząd zarówno mnie, jak i Kubę, bo łażę po okolicy z 'pieśnią na ustach' i wysoce fałszywie usiłuję ją z siebie wydobyć?

Przedziwne. No to teraz się przyznam, co po mnie łaziło ostatnio. Przysięgam, wcale nie chciałam. Mieliśmy po prostu długi seans muzyki z podstawówki i sentymentalną podróż w przeszłość z utworami Modern Talking, Sandry, Bandy i Wandy, Izabelli Trojanowskiej, Natalki, Haliny Frąckowiak, Shakin' Steevensa i innych gwiazd. Seans zakończył się o 2.30 w nocy, rano śpiewałam to:



Intryguje mnie jeszcze jedno. Im lepiej znam dany utwór i im bardziej go lubię, tym bardziej się nad nim znęcam :-/

Stait statuja

Southampton do pięknych miast nie należy, wręcz przeciwnie. Sili się na połączenie nowoczesności z historią, ale wysiłki są co najmniej chybione... Nie od rzeczy jest tu wspomnieć, że miasto ze względu na znaczenie strategiczne (duży port i przemysł z tym związany) zostało w czasie II Wojny Światowej bardzo dokładnie zburzone. Zostało zaledwie parę elementów dawnej zabudowy, a po wojnie odbudowano je na łapu-capu, żeby dać miejsce do życia ludziom. Ciekawe, że z podobnych powodów mój rodzinny Strzelin również nie jest perełką architektury i planowania przestrzennego.

No, ale wracając do Southampton...

Parę zdjęć centrum - dla ilustracji, jak to teraz wygląda. Trochę starych budynków, gdzieniegdzie fragment zabytkowego muru, ruiny - a to wszystko poprzeplatane paskudnymi prostopadłościanami. Tak wygląda całe centrum i fragmenty głównej ulicy, przy której robiłyśmy dzisiaj z Martą szoping:

 

 

 

 

 

Zdjęcia z grudnia 2009, ale to bez znaczenia, bo o każdej porze roku wygląda to z grubsza tak samo brzydko.

Władze miasta robią oczywiście wszystko co się da, by zachęcić ludzi do mieszkania w Soton, zwiedzania i innych sposobów zostawiania tutaj kasy. Jak wszędzie - w centrum jest tutaj ogromna galeria handlowa, poza tym wzdłuż wybrzeża - mnóstwo paskudnie wyglądających hoteli (w końcu jest to miasto portowe i macierzysty port Queen Elisabeth II).

 

 

(Zdjęcia z Wikipedii).

Hah, ja to mam tendencję do zbaczania z tematu... Bo miało być o statui.

Otóż spacerowałyśmy dzisiaj z Martą główną ulicą (Above Bar Street), która w lecie wygląda mniej-więcej tak:

(Zdjęcie też nie moje).

I spacerując doznałyśmy nagłego wstrząsu estetycznego, a ja dodatkowo uśmiałam się jak norka. Bo oto przed głównym wejściem do West Quay, największej galerii handlowej, ktoś znienacka postawił pomnik:

Pikuś, że to Freddie Mercury, wykonany nie z brązu, jeno z pomalowanej na szlachetny kolor żywicy akrylowej (postukałam, to wiem). Najgorsze, że Freddie całym sobą przypomniał mi nieprzyzwoity kawał o pomniku Żołnierza Radzieckiego. No trudno, zacytuję fragment:

"Stait statuja

Jest' u niej chuja

Ruka padniata

W rukie granata"

Freddie w rukie nie ma granata, nic nie ma, a na tyłku spodnie. Ale jest dla mnie źródłem nieustającej radości :-)

Ale wprowadzenie do statui dałam imponujące, co nie? ;-)

Sfrustrowana jestem

Ech, kurcze...

Moja firemka się rozwija. Becky kombinuje, jak zwiększyć sprzedaż, wymyśla nowe produkty i sposób, w jaki toto wcisnąć potencjalnym klientom. No i wymyśliła, że nasze majtki będą sprzedawane w zestawach o jakiś tam szumnie brzmących nazwach. Przy okazji na stronie wmyp? mają się pojawić nowe kolory gatek. W tym celu została wynajęta 'prawie profesjonalna' fotografka, czyli Maggie, studentka fotografii na którymś z southamptońskich uniwersytetów. Maggie przyszła dwa razy, za pierwszym razem wyprodukowała takie coś (tu jeden przykład, ale reszta w ten sam deseń):

Następnym razem przyszła zrobić więcej zdjęć majtek, ale nagle ni stąd ni z owąd strzeliła focha i po prostu wyszła z biura. Nikomu nic nie powiedziała i oczywiście nie pojawiła się więcej....

Zatem Della wykombinowała, że ja przecież też umiem robić zdjęcia i znam trochę programy graficzne. No, fotograf i grafik ze mnie jak z koziej dupy trąba, ale co zrobić, poprosiłam Samię, żeby mi uszyła koszulkę na naszego czarnego manekina (chodziło o białe tło), ubrałam Chardonnay, naciągnęłam jej gacie i zaczęłam strzelać foty.

 I efekt pięciominutowej obróbki w GIMPie:

Nie twierdzę, że to mistrzostwo świata, ale to te same gacie, które są na pierwszym zdjęciu, wykonanym przez fotografa...

No a potem zrobiłam jeszcze jakieś czterysta zdjęć, wybrałam znośne, część już obrobiłam, reszta czeka na jutro. Pfff... Extra Strong Green Set i próbka koronki:

A teraz siedzę i się frustruję. Taka, żesz mać, świetna jestem w tym i owym, Della mi dzisiaj pokazała nowe wizytówki, do których projekt zrobiłam, tylko KIEDY ZACZNĘ ZARABIAĆ na tym, że jestem świetna i umiem wszystko zrobić sto razy lepiej niż angole???

:-(

No cóż, bzy już zakwitły i jak się dobrze pokombinuje, to nie widać zza nich paskudnego miasta:

 

 

 

A kaczki nadal drepczą po podwórku, nie mam pojęcia czym się żywią, ale o kilkaset metrów stąd jest kaczy staw, mogłyby tam sobie zamieszkać.

Obrazek

Fanką malarstwa nie jestem, a tym bardziej znawczynią. Tymczasem grzebiąc po Google Images w poszukiwaniu diabli wiedzą czego, znalazłam ten szkic:

Czyje to, oczywiście nie wiedziałam, ale tak mnie zafascynowało, że pogrzebałam za autorem i wygrzebałam. Picasso. Aha, czyli pewnie dlatego takie to proste i oczywiste.

Ale takie krzywe słoneczko też zdarzało mi się rysować. Długopisem ;-)

Pikeys

Miałam zamiar napisać parę słów o firmie, w której udzielam się wolontaryjnie, ale w wirze pracy zapomniałam dzisiaj porobić zdjęcia. Za to idąc do roboty cyknęłam kilka fotek okolicy, a konkretnie obozowiska lokalnych cyganów.

Dziś prawdziwych cyganów już nie ma, prawda? W Wielkiej Brytanii są za to 'pikeys' (jeśli ktoś oglądał film 'Snatch'  to wie, ja nie wiem, bo oglądałam tylko fragment). Po angielsku można się zapoznać z tym terminem w Wikipedii, natomiast według moich informacji i obserwacji, są to ludzie, którzy przemieszczają się po całym kraju w przyczepach kempingowych i kamperach, nie pracują, nie posyłają dzieci do szkoły, nie wiadomo z czego żyją, a osiedlają się tymczasowo na sprytnie upatrzonych nieużytkach, łąkach, skwerkach (sama widziałam w parczku, którym wędruję do pracy), a także takich przeuroczych miejscach:

Jak widać, nie są to ludzie szczególnie wybredni i wrażliwi na uroki krajobrazu. To konkretne koczowisko powstało w ciągu jednej nocy koło budynku, gdzie mieści się moja firemka.

Pajkis przecięli po prostu siatkę i wjechali na gruzowisko powstałe po wyburzonej hali. Podłączyli się do prądu - nie mam pojęcia kto za to płaci - i sobie zamieszkali. Jest tam około 12, 14 przyczep, wokół walają się śmieci i rzeczy gospodarskie, a dzieci w wieku szkolnym uganiają się na miniquadach... Gdy weszłam do biura z opadniętą koparą i spytałam szefowej, co ona na sąsiedztwo pikeys, dowiedziałam się następujących rzeczy:

• słowo 'pikey' nie jest political correct i lepiej używać neutralnego 'traveller' względnie 'gipsy';
• oni wcale nie są tacy źli, co prawda nie płacą podatków i nie edukują dziatwy, ale nie kradną, w każdym razie tam, gdzie mieszkają (to ja pytam, komu płacą za ten prund, co go ciągną na lewo);
• zarabiają wykonując różne prace (np. naprawianie dachów czy sprzątanie ogrodów) na lewo;
• a poza tym to takie romantyczne ;-)

Becky, moja szefowa, kocha ludzi i wolność i chyba jest anarchistką, tylko się nie przyznaje... No to jeszcze najbardziej znany pajki, czyli Brat Pryszcz w filmie 'Snatch' (wzięty o stąd):

A o firmie gdzie pracuję, napiszę kiedyś tam.

Dead Man Bottom, New Forest

Dzisiaj zaczęła się dla mnie wiosna.

W UK zaczyna się ona znacznie wcześniej niż w Polsce. Pff, jak tu przyjechaliśmy trzy lata temu, to praktycznie nie było zimy, jesienne bure brązy płynnie przeszły w zielenie, w Warrington jak rok długi kwitły niektóre krzaki, a pierwsze żonkile widziałam w Kornwalii w grudniu. Przeprowadzaliśmy się na południe z przekonaniem, że tutaj to już w ogóle będzie bahama, i od razu zostaliśmy wyprowadzeni z błędu. Pikuś, że to druga zima, gdzie sypnęło śniegiem i to całkiem konkretnie. Od jakiś trzech miesięcy nie było trzech dni pod rząd z pozorami słońca, lało codziennie. Grudzień, styczeń i luty przesiedzieliśmy więc w chałupie, marznąc przy pojedynczych oknach i marząc o wiośnie...

Dzisiaj również zaczęło się paskudnie i z chmurami, z wyra zwlekliśmy się późno i już raptem o 11 ruszyliśmy do New Forest. Zaczęło przebłyskiwać słońce, ale i tak sądziliśmy, że nas podpuszcza. Ale nie: :-)

 

   

  

  

Jak widać, dominującym elementem krajobrazu w New Forest są konie, głównie zresztą od dupy strony. Kuba zarzeka się odkąd zamieszkaliśmy w UK, że założy galerię zdjęć zatytułowaną 'Druga strona natury' albo coś równie głębokiego, gdyż jego polowanie z obiektywem na zwierzaki kończy się głównie uwiecznieniem końskiego/krowiego/owczego/kaczego/oślego zadka... Jeśli się wreszcie zdecyduje założyć bloga albo galerię z tymi zdjęciami, natychmiast podlinkuję go u siebie.

A wracając do wiosny - proszę spojrzeć na ostatnie zdjęcia! NIEBO BEZCHMURNE absolutnie! Słońce nie było plamą na niebie, grzało i cieszyło, a zdaje się że i opalało, bo czuję, że mnie piecze pyszczek. Pod koniec wycieczki rozłożyliśmy się w kotlince nad strumykiem i pół godziny leżeliśmy dziobami do słońca, ja dodatkowo bez polaru na grzbiecie. Było cudownie. Sezon wiosenny uważam za otwarty!

A tu jeszcze parę zdjęć z drogi powrotnej. W jakiejś małej wioseczce zobaczyliśmy tablicę z napisem 'Art Gallery' i postanowiłam zobaczyć, co to za art. Hmmm... Drogowskaz prowadził do starego kościółka, a tam:

Jak widać, brytyjskie gusta są cokolwiek wstrząsające. Na wejściu amatorów sztuki wita gąska z nogami w X. Obok starych, porośniętych bluszczem nagrobków przedziwny troll... W środku barwna pstrokacizna, częściowo made in China, wystawa miśków pod starą rzeźbą... Doprawdy nie wiem, co o tym sądzić ;-)