Powielacz

Znowu wspomnienie sprzed wielu, wielu lat. Jak wielu? Właśnie próbuję ogarnąć. Mam czterdzieści jeden. Wtedy CHYBA JESZCZE nie było Stanu Wojennego, ale już wisiał w powietrzu. Skąd mogłam ja, smarkula, wiedzieć wtedy, że coś wisiało w powietrzu? Bo Tata miał mnie pod opieką, a zamiast strzelać z procy albo opowiadać mi o Drodze Mlecznej, zabrał mnie do jakiegoś pomieszczenia z powielaczem i tam - no cóż - powielaliśmy. Pojęcia nie mam, co. Wiem, że w tym czasie Mama stała w kolejce po mięso - bo w międzyczasie wysłano mnie do Mamy - i miałam kategoryczny ZAKAZ mówienia do obcych ludzi o tym, co Tato robił. A Tato powielał... Był z nim jego ówczesny kumpel, Janusz Cz. (nie mylić z tym poniżej) który klepał na maszynie, a z niej wychodziły odbitki do powielacza.

Myślę, że to był koniec lata albo jesień '81. Trzydzieści trzy lata.

Nie rozumiałam wówczas, co było na rzeczy. Pamiętam atmosferę tajemnicy, powagi i niepokoju. Te kolejki za wszystkim... Tato upominał, żeby nigdy nie pytać, co robi i dokąd idzie. Tak mnie wytresował, że do tej pory nie potrafię zwyczajnie zapytać człowieka, czy mu coś dolega, czy ma problem i jak bym mogła pomóc...

Pamiętam, jak raz miał jechać ze Strzelina do Wrocławia w jakiejś sprawie - jednej z tych swoich tajemniczych. Poszliśmy razem na strzelińską stację kolejową kupić bilet, Tato bilet nabył w kasie, po czym pociągnął mnie do okna i niezobowiązująco powiedział mi, że go właśnie śledzą. Zakazał mi się oglądać, ale opisał faceta - zatem przy nadarzającej się okazji spojrzałam i oto oczom moim objawił się ojciec mojego kolegi z klasy (Janusza C.), który zupełnym przypadkiem był  wówczas komendantem MO w Strzelinie. Rozpoznałam charakterystyczny wąs. Teraz, gdy jestem dorosła i minęło mnóstwo lat, nie chce mi się wierzyć, że ktoś taki uganiał się po dworcach za solidarnościową swołoczą. Ale do dzisiaj pamiętam, jak próbował ukryć twarz i jak udawał, że wcale go tam nie ma. Może zostałam zasugerowana, teraz bez znaczenia... (Właśnie do mnie dotarło, że skoro piszę o koledze z klasy Januszu C., to historia musi pochodzić jakoś z 84 roku, bo mniej więcej wtedy Janusz doszedł do naszej klasy. Nie był od początku.)

Heh, a skąd pomysł na post? Dlaczego powielacz?

Bo włączyłam wieczorem do posłuchania piosenki Adama Drąga. A któraś z tych piosenek była w starym śpiewniku turystycznym Taty. A śpiewnik był wydany na powielaczu, co sobie znienacka przypomniałam... Pocieszne :)

Powielacz wyglądał tak, jak, jak w Wikipedii, nie będę kopiować. A na zakończenie - Gintrowski:

(Piosenkę Gintrowskiego przypomniał mi Kuba.)

Bezstresowe wychowanie

Się nie znam na dzieciach, kompletnie. Cudzych wychowywać raczej nie próbuję, a jak próbuję, to odbijam się od matczynej klaty, co stoi murem za potomstwem. Gdy gówniarz rozedrze japę, staram się trzymać z daleka. W samolocie nie zawsze się udaje, ale przecież wiem, że nie latam pierwszą klasą i zatykam uszy eMPeTrójkami, niektóre pozwalają się odgrodzić (np. Antichrisis). Dzieci to potencjalni ludzie i mają takie same prawa. Pozostaje kwestia społecznego szantażu. Bo NIE czepiam się udręczonej matki, która nie jest w stanie uspokoić dzieciaka w samolocie przed lądowaniem, (przypominam - nie lecimy pierwszą klasą), ale wyjechałam z ryjem na rodzicielkę, której synek wlazł mi do przebieralni ('Przecież to dziecko, co się czepiasz idiotko!' 'A kiedy pani zacznie go wychowywać? Jak pobije staruszkę na ulicy?' I tak zderzyłam się ze wspomnianą wyżej klatą...). Ostatnio jednak w autobusie obserwowałam sytuację, w której z przyjemnością wycięłabym pięć palców na dupie dzieciaka, a podejrzewam, że znękana matka też. Nie śmiała jednakże, bo była w publicznym środku transportu, czyli pod obstrzałem. Zatem gówniarz (chyba dziewczynka, niewątpliwie zdrowa fizycznie) wrzeszcząc i kwicząc wyrwała się z wózka (co najmniej trzy razy), skopała wszystkie babcie-staruszki, co siedziały na siedzeniach dla disabled people, pobiła własną matkę, która próbowała zapanować nad sytuacją, wytarła dokładnie całą podłogę (po części też wylizała) i generalnie wypełniła decybelami całą dwudziestominutową podróż z Town Centre do Caversham... Ja tam się czułam komfortowo, bo mogłam wysiąść w każdej chwili, ale czy naprawdę wspomniane pięć palców nie byłoby zbawieniem dla świata?

Dziwne pytanie w kontekście człowieka, który dostawał po dupie z lada powodu. Pasem, kablem. Bolało, czasem wstyd było na WF-ie, bo nogi sine...

Ten wpis nie jest apelem, żeby zezwolić na bicie dzieci.

Co to jest...

...małe, różowe i zapierdala?

Pytanie-szydera-hasło sto lat temu w mojej klasie w LO im. Marii Kurwy (wybaczcie, wspomnieniowo się narzuciło samo z siebie, tak się wtedy mówiło...) Skłodowskiej. W Strzelinie. Zagwozdka ta dotyczyła mojej wychowawczyni, chemicy, pani T. S. Chodziła ona w różowej kurteczce, odziewała się w puchate sweterki i była jedną z bardziej znienawidzonych nauczycielek. 'Zapierdala' z zagadki wywodzi się z faktu, że między głównym budynkiem LO a pawilonem, w którym wówczas znajdowała się pracownia chemiczna, przemieszczała się błyskawicznie na krótkich nóżkach. Przez dwa lata miałam u tej pani -3 na koniec roku, potem była ona parę miesięcy na urlopie macierzyńskim i na zastępstwo przyszła moja matula z Technikum. Tja, nie miałam letko mając matkę rodzicielkę za nauczycielkę chemii, która w dodatku stwierdziła, że niestety,  nie odważy się mi dać więcej niż cztery na koniec półrocza... Potem wróciła pani T. S. i czwórkę na koniec trzeciej klasy utrzymałam. W czwartej klasie z braku innych pomysłów postanowiłam iść na chemię i usłyszałam wtedy od ulubionej wychowawczyni: 'Agnieszka, nie nadajesz się na chemię, jesteś za głupia'. Studia skończyłam - w końcu - z dużym poślizgiem, ale z zasłużoną piątką na obronie i czwórką na dyplomie. Nie jestem już chemikiem, chociaż mam tytuł mgr inż. Głupia może jestem, ale za to inteligentna ;)

A skąd ten długi wywód?

Ano stąd, że lubię oglądać cykl filmów o Harrym Potterze (czytać książkę też lubię). Więc se dzisiaj w ramach nauki angielskiego włączyłam 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' i - jak za każdym razem, gdy go oglądam - pochyliłam się nad postacią Dolores Umbridge. I od lat widzę to samo:

Pani mgr T. S. jako żywo. Taka sama mina kota srającego na pustyni, głos, sylwetka, włosy i aura zła. Przez rok miałam zaszczyt pracować z nią w jedej szkole i naprawdę nie umiałam przywołać koleżeńskiej lojalności, gdy uczniowie wieszali na niej psy. Może teraz byłoby mi łatwiej, bo mam lat czterdzieści, nie dwadzieścia pięć. Może, gdybym nadal była nauczycielką, też bym była suką z piekła rodem? Może...

Hehehe :D

PS.
Wpis zupełnie przypadkowo zbiegł się z datą rozpoczęcia nowego roku szkolnego. Jak i wybuchu II Wojny Światowej...

Służymy ci, Ojczyzno...

Będąc młodą...
No, dawno dawno temu, bo ponad trzydzieści lat, zaczęłam uczęszczać (w 1980 r.) do Szkoły Podstawowej nr 3 im. Generała Karola 'Waltera' Świerczewskiego w Strzelinie. W tamtych czasach również obchodzono w listopadzie patriotyczne uroczystości, tylko wtedy rocznicę Wielkiej Rewolucji Październikowej, a teraz to już nawet nie wiem dokładnie, czy to Święto Niepodległości, Ofiar Smoleńskich, czy też Gra o Tron. Wiem, że w Warszawie bojówki narodowców na ulicach i lecą brukowce... Ale o czym ja to miałam?

Aaa, przypomniała mi się ta moja szkoła podstawowa, apele z wnoszeniem sztandaru z pełnym namaszczenia 'sztandarowi cześć' oraz 'do HYMNU SZKOŁY', z którego to hymnu pamiętam drugą zwrotkę i refren:

Karol Świerczewski naszym patronem

I wszyscy z niego bierzemy wzór

Kochamy kraj nasz, miasto rodzinne

Hasłem nam praca i wspólny nasz TRUD

Służymy ci, Ojczyzno

Już od najmłodszych lat

By rozkwitł Socjalizmu

Wspaniały kwiat

Służymy wielkiej sprawie

Co dziś ogarnia glob

W szeregu razem z nami 

Miliony ludzi są!

Nie wiem, gdzie w tym wszystkim miliardy ludzi w komunistycznych Chinach, ale oni tam chyba socjalizmu nie budowali, tylko Zaporę Trzech Przełomów. W każdym razie wróciłam pamięcią i już, dawne czasy wspominam z rozczuleniem o tyle, że wtedy byłam młoda, a teraz już nie. Chciałam się udać w sentymentalną podróż po starej szkole, ale w zasobach internetu nie znalazłam nic interesującego, poza jednym maleńkim zdjęciem generała 'Waltera', a i to nie ze strony byłej 'trójki' (teraz to Gimnajzum nr 2 im. Żołnierza Polskiego), a z zupełnie innej szkoły:

Na zdjęciu widać fragment wiersza, który i w mojej szkole pojawiał się na czerwonym suknie zwisającym z drabinek w sali gimnastycznej:

Nie o każdym śpiewają pieśń

Lecz to imię opiewać będą

Ono potrafi się wznieść

Ponad historię - legendą.

(Że to Broniewskiego, przypomniała mi ta strona.)

O Karolu Świerczewskim pamiętam jeszcze, że zdobyłam 1 miejsce w szkolnym konkursie wiedzy o patronie. Że urodził się w Warszawie na Kaczej 6, ojciec  był giserem, a matka praczką (Wikipedia wie swoje).  A tu pięć dych z patronem, zdjęcie z GazWyba.

A z dzisiejszego przeglądu prasy takie wrażenia:

Zatem - zgodnie z tytułem - służymy ci, Ojczyzno... :(


UPDATE:
Zaczął mi się przypominać początek hymnu szkoły, znaczy fragment pierwszej zwrotki:

Dawno ucichły dziejowe burze

Historią dla nas wszystko to jest

Młodzież inaczej Polsce dziś służy

...???...

Kto pamięta ostatni wers? Siorka? Comar? Liczę na Was!

Ania z Zielonego Wzgórza?

W UK żyjemy już pięć pełnych lat. Nie twierdzę, że to była najlepsza życiowa decyzja - wnosząc z tego, że wciąż mam problemy z zaaklimatyzowaniem się tutaj, z wyjściem do ludzi, z szukaniem pracy... Może byłoby lepiej, gdyby nie moja operacja sprzed trzech lat i skutki z nią związane...? Może, gdybyśmy mieszkali wciąż w jednym miejscu, a nie trzecim z kolei...? Nic to, czasu się nie cofnie, ponosi się konsekwencje takich, a nie innych wyborów. Chyba już się z tym oswoiłam - naprawdę nie myślę o powrocie do Polski, chociaż wciąż nie do końca umiem się tu odnaleźć. Ale próbuję.

Jedną z oznak tych moich usiłowań jest fakt, że zaczęłam czytać po angielsku. Przez ponad cztery lata broniłam się przed tym rękami i nogami, zaczytywałam książki, które przywieźliśmy z kraju, wypożyczałam polskie czytadła z biblioteki w Southampton, a jak już nie miałam nic na papierze, to sięgałam do naszych (kradzionych) cyfrowych zasobów i do chomikuj.pl i czytałam z ekranu kompa. Kuba nie mógł na to patrzeć i w końcu na gwiazdkę kupił mi Kindle'a. Takiego najprostszego. I to był przełom.

Na początku oczywiście, ku niezadowoleniu Kuby, czytałam tylko po polsku, zresztą głównie Chmielewską i Agathę Christie. Potem, dla świętego spokoju, obiecałam, że jak skombinuje mi Harrego Pottera po ingliszu, to przeczytam. Skombinował, nie miałam wyjścia - przemęczyłam trzy pierwsze tomy, pochłonęłam cztery kolejne... Nie twierdzę, że czytanie idzie mi gładko, wciąż się zawieszam na słownictwie, ale jakoś przestałam mieć problemy z gramatyką, no!

Potem zaczęło mi się robić coraz bardziej głupio, że czytam tylko kradzione...  A niekradzione w wersji cyfrowej można znaleźć tylko stare książki, niestety. Wygrzebałam Project Gutenberg, a w nim 'Anne of Green Gables' i inne książki Lucy Maud Montgomery. No i się dowiedziałam...

Dowiedziałam się, że 'gable' to szczyt. Ling mi to powiedział. Przy okazji powiedział mi też, że chodzi o szczyt dachu, nie o szczyt wzgórza (zresztą, mówić o szczycie wzgórza to jak myśleć o głębinach strumyka). I tak Ania z Zielonego Wzgórza została Anią z Domu o Zielonym Dwuspadowym Dachu:

 (Z Wikipedii, oczywiście)

Ponadto przejrzałam w guglu zdjęcia z Wyspy Księcia Edwarda i trudno tam mówić o jakichkolwiek wzgórzach. Wyspa jest głównie płaska, co najwyżej tu i ówdzie trochę pofalowana.

Co do innych beboli w tłumaczeniu, to cóż... Najbardziej mnie wnerwiło w 'Rilli ze Złotego Brzegu', że tłumaczka pominęła trzy rozdziały, a w jednym z niepominiętych główną bohaterkę wsadziła na konia i kazała jej w ten sposób się przemieszczać, chociaż w oryginale był to koń z bryczką i to w niej siedziała Rilla. No i upierdliwy zwyczaj zamieniania imion bohaterów - cóż szkodziło zostawić panią Rachel Lynde, nie Małgorzatę Linde? Dlaczego z Dave'a i Dory zrobili się Tadzio i Tola? Dlaczego Faith to Flora? A Leslie to Ewa? A Philippa to Izabela?

Kalina jeszcze ma coś do powiedzenia na temat Valancy i Joanny ;)

PS. Antybiotyk, zdaje się, zaczął wreszcie działać.