...niepogodnie...

Uszka dzisiaj lepiłam, bo Wigilia i obowiązkowo musi być barszcz z uszkami. Przyjadą Kisiele, jak od paru lat, i będzie prawie jak w rodzinie.

Barszcz wyszedł, uszy tak sobie. Poszłam na skróty, zagniotłam ciasta na jeden placek i ulepiłam uszek ze trzydzieści, i parę z kapustą i grzybami pierogów, i było mi samotnie. Brakowało mi dawnej, wigilijnej atmosfery, gdy przygotowania świąteczne wydawały się upierdliwą koniecznością, ale przy blacie w naszej małej kuchni uszka lepiłyśmy ze śpiewem na ustach. Chciałabym jeszcze chociaż raz tak...

Życzę sobie, żeby kolejna Wigilia była we własnym domu, może wtedy nie będzie smutno-nostalgiczna. Wam życzę, żeby Wam było tak, jak sami sobie życzycie.

Karpia nie lubię, będzie łosoś z gryla...

Update:
Sąsiad mnie wkurwia, bo zaczął brzdąkać na gitarze basowej (od czasu do czasu to robi, gdy wyraźnie nie ma co robić innego, a w dodatku nie potrafi). Miałam przez chwilę krótki przebłysk, żeby go zaprosić na Christmas, na polskie żarcie. Ale mi przeszło.

Ogród nędzy i rozpaczy, czyli w czasie suszy szosa sucha

Kurde, co za głupi klimat w tym kraju.

Cała wiosna była parszywie zimna i deszczowa, do końca czerwca spałam pod kołdrą, polarowym kocem i w ciepłej polarowej piżamce w serduszka, fuj. Potem, na początku lipca, poleciałam do Polski i przeżyłam szok temperaturowy, który z trudem znosiłam, ciesząc się w duchu, że wrócę do UK i sobie odpocznę.

No to se odpoczęłam:
Odkąd jestem z powrotem w UK - czyli od 10 lipca - nie przespałam porządnie ani jednej nocki. Upał nie daje spać ani oddychać. Nie daję rady chodzić na spacery do miasta (odkąd przyjechałam, odważyłam się na to może ze trzy razy) i kryję się w domu za zaciągniętymi zasłonami. Budzę się po kilkanaście razy zlana potem. Wypijam wiadra wody mineralnej i - wstydzę się, ale się przyznam - znowu czasem piję piwo. Wyglądam jak zombiak i boję się, że mi to zostanie.

Ale najgorsza w tym jest susza. Kraj, który był zalewany potokami wody, obecnie łuszczy się i kruszy. Zieleń wyszarzała i pokryła się pyłem. Moja niegdyś (na początku lipca, dwadzieścia dni temu!) piękna, bujna i zielona trawa w ogrodzie wygląda jakby lada moment miała zostać zagarnięta przez pustynię. A poza tym na środku tej katastrofy ekologicznej objawił się znak w kształcie krzyża i nie wiemy, co o tym sądzić...

 Czymś w rodzaju oazy zieleni są moje grządki, bo je podlewam... Ale plony marne są.

'Łąka' pod płotem wygląda jak siedem nieszczęść:

A róże kwitną przepięknie, ale bardzo krótko. Poza tym miały atak gąsienic i trochę wyłysiały:

W podsumowaniu: nie jestem ciepłolubnym zwierzem. Chciałabym, żeby zrobiło się fajne 19 - 23*C...

Żeby nie było, że zupełnie zamilkłam

No, nic się nie dzieje po prostu. Headhunterzy nie dzwonią, więc siedzę letko zdołowana i próbuję nie posunąć się w tym dalej. Czy też może głębiej. Nie mam weny. Trzymam dietę, która coś się obraziła i od dwóch tygodni waga ani drgnie w dół. W górę też nie. No, mam jakieś 7.5 kg mniej - tak czy siak, warte wyrzeczeń. Więc walczę dalej z sobą, ale piwo czasem popijam. Raz na tydzień, ale może powinnam całkiem przestać?

Uszyłam sobie torebkę ze starego płaszcza. Nie wiedziałam, jaki jej dać motyw dekoracyjny, więc zrobiłam dwie klapki na wymianę:

Poza tym mieszczę się w stare ciuchy i stare biustonosze, więc mam się w co ubrać wreszcie :) Ale pisać mi się nie chce, cóż...

Bez zmian

Staram się nie popadać w panikę, ale tak ładnie się nastawiłam na to, że będzie lepiej - i tak jakoś na razie nie jest... Smutno mi trochę, więc chodzę po ogrodzie i oglądam kwiaty. I w ziemi trochę grzebię. Sucha jest, podlewałam już parę razy te moje roślinki, ale kiepsko im idzie.

Kwiatki w doniczkach ustawiłam koło drzwi, udało mi się trochę zamaskować zewnętrzne rury odprowadzające ścieki...

 Bratki i klematisy, których jeszcze nie da się wypatrzeć.

Dzisiaj zasadziłam fasolkę szparagową, kupną. Zasadzona przeze mnie wykiełkowała w szalonej ilości trzech pędów i ledwo ją widać.

Tulipany się kończą, szkoda...

Kwitną truskawki! Żeby tylko miały szansę dojrzeć. Mam już sposób, żeby je zabezpieczyć przed ptaszydłami, teraz tylko muszę liczyć na słońce...

A za parę dni będzie rzodkiewka!

Samosiejne niezapominajki. Zostawiłam sobie kępkę przy koszeniu trawy.

Czereśnia kwitnie jak marzenie. Szkoda, że gałęzie wysoko, nie mam z niej żadnego pożytku.

 A to nasz krzak, ale kwitnie sąsiadom :/

I jeszcze z poprzednich wycieczek zdjęcia ptaszydeł:

Jutro ma lać.

Nic się nie dzieje

Headhunterka nie dzwoni, ja się lenię, znowu popadam w marazm. Z tego wszystkiego poszłam do fryzjera włosy podciąć i trochę mi wrócił humor. Jestem na diecie, przynajmniej staram się być, i od dziewięciu dni nie wypiłam łyka piwa, ot ciężka dola... Zaczął się tutejszy długi łykend (w poniedziałek jest Bank Holiday), więc zgodnie z tradycją - jutro ma się skiepścić pogoda... Hah. Ostatnie parę dni świeciło słońce jak marzenie, a temperatura w cieniu nie przekraczała 15*C. Dziwny kraj. Przed słonecznymi dniami było szaroburo i chmurzyście, ale nie padał deszcz, w ogrodzie mam skorupę. Podlałam toto dzisiaj, więc zapewne jutro będzie lało...

E, marudzę, więc skończę już. Tylko zdjęcia:

Skończyło się, już proszę pani, pani panowanie?

Wyszłam rano do ogrodu i posadziłam stokrotki, po czym zaczął padać śnieg.


Ale damy radę!

Wiosna przyszła

Kuba całą jazdę związaną z efektem cieplarnianym, emisją gazów śmakich i owakich oraz z towarzyszącą temu histerią w mediach i terrorem różnych szemranych organizacji, nazywa 'globalnym ocipieniem'. To jest efekt globalnego ocipienia właśnie:

Wiosna trwa już trzeci dzień. Te stokrotki pokryte śniegiem zamierzałam dzisiaj zasadzić... Tja... Ale w Polsce ponoć -14*C w Tychach, zeznała mi znajoma. To i tak mamy lepiej.

A tak wygląda rentgen bałwanka:

Chyba zaraz wrócę pod kołdrę zapaść w sen zimowy...

Wiosna, ejże ty!

Zaklinam wiosnę z całej siły, bo brakuje mi słońca i powietrza. Obserwuję sinosuidę nastrojów - gdy zdarza się (bardzo rzadko) słoneczny dzień, natychmiast rośnie mi morale i staję się kreatywna. Większość czasu jednak jestem marudna, zapyziała i nie chce mi się wychodzić z domu.

Wczoraj byłam na rozmowie w New Directions, takim czymś przy tutejszym urzędzie miasta. Okazało się, że pomimo moich zachwycających kwalifikacji (nauczyciel chemii z doświadczeniem) nie nadaję się na support dla niedouczonych Anglików, bo mój angielski nie jest fluent. No nie jest. Panie przeprowadzające rozmowę usiłowały mnie namówić na kurs językowy w tejże instytucji, z czego oczywiste przypuszczenie, że rekrutując jeleni próbują robić nabór na prowadzone przez New Directions kursy językowe (poprzednim razem próbowano mnie namówić na kurs nauczycielski). Nic to. Zawsze to doświadczenie w rozmowie kwalifikacyjnej po ingliszu :)

A ja zaklinam wiosnę, no! Niech się zrobi ciepło, sucho i zielono. I żeby kwitły fiołki!

Szaro, zimno i ponuro

Spadł śnieg...

Update: I znowu pada...

Aż wyszłam popatrzeć - z nieba lecą PŁATY śniegu, niestety, nie jest to lekki, biały puszek, tylko zbite i mokre kawałki  wielkości płatków kosmetycznych bawełnianych. No, połowy...

Przywołuję słońce!

Oj, słońca mi naprawdę bardzo brakuje. Krótkie, deszczowe dnie spędzam w czterech ścianach, co nie sprzyja nastrojowi. Ale próbuję go sobie trochę rozświetlić słonecznikami:

Jak zwykle rzeczy są bardziej wydarzone, niż na zdjęciach.

Niech ktoś nawpuszcza światła i powietrza!

Niemniej jednak są widoczne objawy nadchodzącej wiosny. W ogrodzie mi zakwitły jakieś dwa dziwne badyle, za okolicznymi ogrodzeniami widać kwitnące krzaki i coś wyłazi z ziemi. Znaczy u sąsiadów bodajże żonkile, u mnie dżdżownice, którym jest najprawdopodobniej za mokro pod ziemią i się ewakuują, jak również krety (nie u mnie, widziałam kopce na polach, jak przejeżdżaliśmy przez countryside). Nie cieszę się, w zeszłym roku wiosna również przyszła wcześnie, a potem to już był listopad do końca roku.

Maniacko słucham piosenki z 'Hobbita'.

Potop

Koniec świata to jeszcze nie jest, ale że - kolejny raz w tym roku - leje obficie i prawie nieustannie, doczekaliśmy efektów.

Tamiza, która dzieli miasto na dwie nierówne części i zawsze do tej pory stanowiła wąskie gardło komunikacyjne, teraz stała się sprawczynią lokalnego armaggeddonu i to wcale nie dlatego, że miasto stoi pod wodą. W Reading otóż żyje ponad 150 tys. ludzi, a w obszarze miasta - 360 tys. Część z tych osób codziennie musi kilkakrotnie przekraczać Tamizę w różnych celach. Dodatkowo dobrych parę tysięcy ludzi przyjeżdża tu do pracy. A co im ufundowało miasto? W samym Reading są dwa (DWA) drogowe mosty przez rzekę. Oprócz tego w sąsiedniej miejscowości, Sonning (z 7 km na wschód od Reading), jest kolejny - zbudowany pod koniec XVIII wieku Sonning Bridge. Ma tę szczególną właściwość, że jest wąski i ruch na nim odbywa się naprzemiennie. Kolejny most znajduje się w małym miasteczku Pangbourne  (10 km na zachód od Reading) i też nie jest to zwykły most, gdyż został otwarty na początku XX wieku i jest to most płatny, nie mówiąc o tym, że ma ograniczenia co do tonażu pojazdów...

I rzeka wylała...

(Zdjęcia zrobione parę dni temu w Wallingford, które również jest nad Tamizą, jakieś 25 km od Reading, akurat trafiło nam się, że pół niedzieli było słoneczne. Ale i tak lało, gdy stamtąd wracaliśmy.)

A wracając do armaggeddonu...

Otóż most w Sonning został zalany i zamknięty. Tym samym kierowcy, którym jeszcze udawało się ominąć Reading w godzinach szczytu komunikacyjnego, teraz nie mają wyjścia i muszą się pchać przez miasto, w którym  - jak wspomniałam wcześniej - są tylko DWA mosty. Ludzie usiłujący przejechać w którąkolwiek stronę, skazani są na dwugodzinne tkwienie w samochodach i problem nie omija nawet tych, którzy nie muszą przekraczać rzeki - zapchane są wszystkie drogi, nie tylko główne, ale nawet te osiedlowe... Kuba dzisiaj nie dojechał do dentysty, do którego - jak wezmę dobry rozbieg - docieram w 20 minut z buta. Wczoraj spędziłam w oczekiwaniu na kolejne autobusy jakieś półtorej godziny, ja głupia. Gdybym wiedziała, co się dzieje - poszłabym na nogach. Dzisiaj już wiem i pójdę, bo pieszy porusza się szybciej, niż samochody. No i Kuby droga z pracy i do pracy wydłużyła się o godzinę, a on całkiem sprytny jest i kombinuje bocznymi, wiejskimi drogami. Jeśli jeszcze zamkną most w Pankbourne, będzie pracował z domu. O!