No, wiosna!

Jestem dzisiaj zmęczona i szczęśliwa :) Trzeci dzień uczciwie świeciło słońce i było ciepło.

Co prawda jutro już nie będzie tak fajnie:

 

Skorzystałam z okazji i skopałam do połowy warzywną grządkę, zasiałam też koper, żeby był do zup. Ledwo zipię, bom nieprzyzwyczajona do tego typu wysiłków fizycznych, ale nie narzekam. Jutro zamierzam skończyć resztę i zasiać rzodkiewkę, a potem zacznę się zastanawiać, co za warzywa wetknąć w przygotowaną glebę. W zeszłym roku miałam pociechę z fasolki szparagowej i z niczego innego, bo na skutek ustawicznych deszczów papryka nie obrodziła wcale, ogórki ledwie ledwie i takoż pomidory. Kukurydzy było mało, a truskawki wmłóciły ptaszydła. No, ale może w tym roku będzie lepiej. W każdym razie myślę o grochu :)

Hih, papier toaletowy powiesiłam na gałęzi, żeby mieć czym wycierać zasmarkany nos. Wiatr go trochę rozwlekł...

A w domu mam gerbery. Kocham zarówno ich kolory, jak i kształt. Uwielbiam kwiaty o tym pokroju, wszelkie słoneczniki, stokrotki, nagietki i rudbekie. Tylko takich drobnych fioletowych nie. Bo fioletowe.

Wczoraj byliśmy w New Forest i widzieliśmy takie stwory fajne, szkoda, że z daleka...

Sądząc z rogów, to nie są zwykłe jelenie. To co? Tu piszą, że w New Forest występują fallow deers, czyli bodajże daniele po naszemu.

Kontrastowo

Święta i po świętach. Pojechałam, pobyłam, wróciłam szalenie zmęczona... Najbardziej męczące było dla mnie siedzenie w nagrzanym do piekielnych 24*C mieszkaniu Rodziców, co - poza tym, że oni po prostu przywykli do takich ekstremalnych temperatur - spowodowane było warunkami na zewnątrz. Sami wiecie...

Wróciliśmy dodom ok. 3.30 dzisiaj nad ranem do mieszkanka zimnego jak psiarnia. Kuba - maniak pracoholik - pojechał ok. 8.00 do pracy, a ja wstałam ogarnąć się po wyjeździe i wyjrzałam przez okno. I o!

(Żonkilki jeszcze nie przekwitły.)

(Można wreszcie wywietrzyć pościel, co tęchła całą zimę!)

 (Grządka po akcji fahofffca od żywopłotu czeka na skopanie i zasianie podstawowych warzyw.)

(Łąka zasiana, ciekawe kiedy urośnie?)

 (Te żonkile jeszcze nie zakwitły...)

 (...a róża nie zmarzła!)

(Tu też róże i zapóźniony krokus.)

Już patrzyłam na prognozę pogody, jutro mają być chmury i być może deszcz. Ale dzisiaj jest ładnie, więc wyjątkowo nie marudzę :)

Parch

Tradycją, świecką czy jaką tam jest fakt, że ostatnio narzekam na stan zdrowia. Epatować nie chcę, bo brzydzę się sama sobą w tej szarej rzeczywistości. Faktem jest, że rzężę ponownie od jakichś dwóch tygodni (tożsamo do sytuacji z listopada), a ponadto dopadła mnie opryszczka na dziobie.

I otóż, rzężenie od zeszłej środy próbuję zaleczyć wziewnym sterydem i nic mi to nie daje, poza kapciem w paszczy. Rzężę. Poza tym czuję się niemal jak młody bóg (na amfie albo czym innym destrukcyjnym) - wymusiłam ostatnio u GP badania krwi takie podstawowe i hormonów i w ogóle i wyszło, że można mnie w podręcznikach publikować jako okaz formy. Szkoda tylko, że kaszel nie daje mi spać nocami i przemieszczać się szybkim krokiem...

Z tego oto miejsca chciałabym uroczyście podziękować moim Rodzicom za dobre geny, którym nie zaszkodził nawet mój tryb życia i nadal ciągną pod górkę, chociaż to syzyfowa praca. Niemniej jednak życzę im z całego serca (Rodzicom i genom) tężyzny fizycznej i siły woli, której mi brakuje od lat.

Natomiast wczoraj poczułam znienacka pierwsze ukłucie opryszczki i zalałam się krwią, bo to nie lada co, jak się rozlezie wszędzie, a w każdym razie po ryju. W rozpaczy poleciałam do pudła, gdzie trzymam preparaty apteczne, które tu nagromadziłam w ciągu ponad pięciu lat. Między innym śmieciem znalazłam wyciśniętą i zdeformowaną, ponadto przeterminowaną, tubkę z nędzną resztką maści Hascovir, nabytą jeszcze w Bielsku. Termin ważności miała do 20 grudnia 2009 roku. Opryszczka srodze mnie przeraziła, więc wydusiłam z tubki odrobinę tego, co przetrwało kolejne przeprowadzki, i rozprowadziłam sobie po pysku. I oznajmiam, że ta przeterminowana paciaja zadziałała jak balsam i dzisiaj opryszczki nie mam. W sumie tytuł posta nieadekwatny, bo parch zszedł, i zostało tylko gardłowe rzężenie. Ale niech już będzie...

A ostatnie parę dni przyniosły wyż pogodowy i nastrojowy, więc usiłuję. Co z tego wyjdzie, to wyjdzie, ale proszę o wsparcie moralne. Dzisiaj (a właśnie nie, bo wczoraj) sobie sklepik otworzyłam na www.etsy.com. Ze dwa lata temu próbowałam na innych portalach, ale wtedy czytanie angielskich treści to była orka na ugorze, a teraz po prostu czytam. To może się uda wdrożyć, bo ja naprawdę mogłabym robić deku z przyjemnością, jakby tylko była szansa, że mnie nie zasypie moje rękodzieło jak jakiegoś patologicznego zbieracza, który przynosi na chatę wszystko, co wywalili sąsiedzi z bloku. Uch... Oto mój sklepik, jutro postaram się coś dodać i mam nadzieję, że będzie prosperować: DaisyDecoupage.

A kto nie widzi na fejsbuku, temu pokażę tutaj, że w UK wiosna. Tylko parszywie zimno, ale słońce świeci, a to przyjemna odmiana po jedenastu miesiącach jesieni w zeszłym roku.

Wiosna w Aylesbury:

 Będzie lepiej w tym roku,  prawda? Będzie!

--
Uch, najgorsze, że jest prawie 2 w nocy, a na 8.15 mam dentystę. I włosy do umycia przed wyjściem.