Obywatelu, zrób sobie dobrze sam...

Southampton tonie w śmieciach. Strajk śmieciarzy jest, gdyż albowiem rząd obciął fundusze na samorządy, samorządy obcięły fundusze na podwyżki, a śmieciarze strajkują, bo mogą.

Southampton City Council wystosował do szanownych obywateli gorliwe w brzmieniu pisemko o tym, że gorąco wierzy, iż Szanowny Obywatel okaże cierpliwość i dobrą wolę i sam sobie będzie wywoził śmieci. Na pisemku były adresy dwóch miejsc, gdzie te śmieci można dostarczać, natomiast żadnej informacji o tym, kiedy będzie koniec strajku. Wlazłam zatem na oficjalną stronę Councilu i dowiedziałam się, że wielmożni strajkujący uprzejmie będą wywozić śmieci od czasu do czasu tu i ówdzie, nie wiadomo jednakże, gdzie. Wiadomo natomiast, że śmieci znajdujące się poza kontenerami wywiezione nie zostaną, bo tak.

Dostaję szału. Okna pracowni wychodzą na śmietnik, wyjątko co prawda jak na UK zabudowany i pod daszkiem, zatem nie widać (jeszcze) zgromadzonych w nim atrakcji. Zaobserwowałam jednak podejrzaną aktywność muszek owocówek. Droga do pracy, do tej pory przyjemna ze względu na przepięknie zagospodarowane ogródki, stała się przykra z powodu wypchanych po niebo kubłów na śmieci, a wonie po prostu rzucają o chodnik. W centrum miasta byłam ostatnio półtora tygodnia temu, wyglądało toto tak:

Kuba dzisiaj brodził w śmieciach po kostki...Czekając rano na autobus, cyknęłam taką focię:

Miasto - wysypisko. A po południu poderwał nas hałas pod oknem i rzuciliśmy się jak dwa głupki do okna, ucieszeni, że śmieci WRESZCIE wywiozą:

I co? Okazało się, że opróżnili tylko kontenerek na puszki i tworzywa sztuczne. Wszelkie domowe obyyrzyyyydlyyystwa tkwią nadal i są coraz bardziej obrzydliwe... Bue...

Jeśli chodzi o Southampton City Council, to podpadł nam dzisiaj w jeszcze inny sposób.
Wprowadzenie: gdy w UK ktoś zajmuje lokal mieszkalny to, niezależnie czy jest to właściciel, najemca czy też dziki lokator, ma obowiązek płacić tak zwany council tax, czyli podatek, z którego finansowane są służby miejskie takie jak policja czy też właśnie śmieciarze.

No, a my się przeprowadzamy w połowie lipca i Kuba zadzwonił do councilu, żeby zgłosić, że od tej połowy płacimy councilowi w Reading, i że wpłynie od nas tylko połowa miesięcznej opłaty. I cóż się okazało? Że mamy prawie 500 funtów NADPŁATY! Nie, żeby nas to martwiło, wręcz przeciwnie. Przeanalizowaliśmy jak powstała superata. Przypomnieliśmy sobie, że kiedyś, na początku naszej przygody z UK, ktoś nam mówił, że CT płaci się w 10 ratach, ale jakoś nie zweryfikowaliśmy tej informacji i Kuba płacił via internet banking co miesiąc. Śmierć frajerom, ale...

Ale okazało się, że nadpłata narasta jeszcze od czasów Warrington! Te gnoje z urzędów wyliczały nam wysokość rat podatku, wysyłały informację o nich, ale nikt nie był uprzejmy napisać nam o nadpłacie. Trzeba było dopiero drugiej przeprowadzki, żeby informacja o tym wypłynęła przez przypadek.

No co za parszywce. Kredytujemy ich od czterech lat i nawet śmieci nie wywożą!!! :-///

Stait statuja

Southampton do pięknych miast nie należy, wręcz przeciwnie. Sili się na połączenie nowoczesności z historią, ale wysiłki są co najmniej chybione... Nie od rzeczy jest tu wspomnieć, że miasto ze względu na znaczenie strategiczne (duży port i przemysł z tym związany) zostało w czasie II Wojny Światowej bardzo dokładnie zburzone. Zostało zaledwie parę elementów dawnej zabudowy, a po wojnie odbudowano je na łapu-capu, żeby dać miejsce do życia ludziom. Ciekawe, że z podobnych powodów mój rodzinny Strzelin również nie jest perełką architektury i planowania przestrzennego.

No, ale wracając do Southampton...

Parę zdjęć centrum - dla ilustracji, jak to teraz wygląda. Trochę starych budynków, gdzieniegdzie fragment zabytkowego muru, ruiny - a to wszystko poprzeplatane paskudnymi prostopadłościanami. Tak wygląda całe centrum i fragmenty głównej ulicy, przy której robiłyśmy dzisiaj z Martą szoping:

 

 

 

 

 

Zdjęcia z grudnia 2009, ale to bez znaczenia, bo o każdej porze roku wygląda to z grubsza tak samo brzydko.

Władze miasta robią oczywiście wszystko co się da, by zachęcić ludzi do mieszkania w Soton, zwiedzania i innych sposobów zostawiania tutaj kasy. Jak wszędzie - w centrum jest tutaj ogromna galeria handlowa, poza tym wzdłuż wybrzeża - mnóstwo paskudnie wyglądających hoteli (w końcu jest to miasto portowe i macierzysty port Queen Elisabeth II).

 

 

(Zdjęcia z Wikipedii).

Hah, ja to mam tendencję do zbaczania z tematu... Bo miało być o statui.

Otóż spacerowałyśmy dzisiaj z Martą główną ulicą (Above Bar Street), która w lecie wygląda mniej-więcej tak:

(Zdjęcie też nie moje).

I spacerując doznałyśmy nagłego wstrząsu estetycznego, a ja dodatkowo uśmiałam się jak norka. Bo oto przed głównym wejściem do West Quay, największej galerii handlowej, ktoś znienacka postawił pomnik:

Pikuś, że to Freddie Mercury, wykonany nie z brązu, jeno z pomalowanej na szlachetny kolor żywicy akrylowej (postukałam, to wiem). Najgorsze, że Freddie całym sobą przypomniał mi nieprzyzwoity kawał o pomniku Żołnierza Radzieckiego. No trudno, zacytuję fragment:

"Stait statuja

Jest' u niej chuja

Ruka padniata

W rukie granata"

Freddie w rukie nie ma granata, nic nie ma, a na tyłku spodnie. Ale jest dla mnie źródłem nieustającej radości :-)

Ale wprowadzenie do statui dałam imponujące, co nie? ;-)

Droga do pracy i z pracy...

Dałam się zasugerować Siorce, że spacery są dobre dla zdrowia i poleciałam rano kurcgalopkiem do pracy. Szczegół, że trasa była obliczona na 40 minut, a zajęła mi ledwie 60 - zabłądziłam po drodze. Ech, zawsze błądzę. Pogoda była parszywawa dość, niskie chmury, niskie ciśnienie, no i ja na krótkich nóżkach też nie za wysoka... Wlazłam między jakieś domki z zamiarem dojścia do rzeki, ale po drodze był pociąg. Znaczy tory, za ogrodzeniem, nie dałam rady sforsować. No i tak szłam i szłam i szłam... Aż doszłam, i w sumie nawet zadowolona - po drodze patrzyłam, jak kwitnie to i owo, ale o aparacie przypomniałam sobie rzut beretem od firmy - na zdjęciu koczowisko dekadencji, czyli cygański obóz w pełnej krasie:

Jak już doszłam do pracy, to nawet popracowałam trochę. Della przedstawiła mi nową dziewczynę, co będzie u nas dwa dni w tygodniu. Rzekła mi 'Ona ma na imię tak samo jak ty' - no to ja do tej nowej 'Hallo, Aga!' powiedziałam, a ona mi na to 'I'm Nieshi'... Pff, no dokładnie tak samo, nie? A jednak... Jej ojciec przyjechał do UK 27 lat temu. Dziewczę ani ani po polskiemu, ale jednak Agnieszka ;-)

No a jak popracowałam ambitnie (głównie licząc i sortując majtki oraz mierząc je dokładnie, bo ktoś porąbał się ostatnio przy oznaczaniu rozmiarów), uznałam że poranny spacer jednak mi się podobał i że powtórzę to w drugą stronę. Zrobiło się cokolwiek ładniej, więc zdjęłam podkoszulek i kurtkę (!!!) i poszłam...

No i tym razem pamiętałam już o aparacie. Na początek - widok na rzekę oraz truchła w niej tkwiące. To się chyba 'wrak' nazywa:

 

Nie wiem, po co tkwi tuż przy moście i obok ekskluzywnych, nowych budynków, podejrzewam że dla ozdoby - znaczy widok z okien sprzedawany jest za ekstra kasę jako 'port view' albo coś bardziej zmyślnego. A za rzeką jest jeszcze gorzej:

Ale że Anglicy generalnie nie są zbyt wybredni, to niech se mają.

Zresztą dalsza część spaceru przebiegała w bardziej sprzyjających okolicznościach przyrody. Tutaj na przykład nieostre zdjęcie bzu - za moment będzie kwitł:

Jak widać im dalej od rzeki, tym widok robi się znośniejszy:

 A tu po kolei różne takie, każdy wie, jak to się nazywa:

 

 

A potem kot mnie zawołał - chyba chciał pogadać, a na pewno się bawić:

Poważnie mówię - zawołał. Siedział w krzakach i miauuuczał na przechodzących ;-)

A potem to już cykałam bezczelnie foty temu, co zobaczyłam w ogródkach:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Prawdę mówiąc,  pod koniec drogi ledwo już zipałam, bo było pod górkę. No a jak już byłam niedaleko chałupy, zawołał mnie drugi kot. Wyglądał trochę jak maskotka, trochę jak zmechacony koc, ale też był sympatyczny:

 

Ha! Chyba będę częściej łazić. Co prawda w powrotnej drodze też trochę zabłądziłam (no i z cykaniem fot powrót zajął mi kolejną godzinę), ale wróciłam z ucieszonym pyskiem i zadowolona z siebie :-D

Pikeys

Miałam zamiar napisać parę słów o firmie, w której udzielam się wolontaryjnie, ale w wirze pracy zapomniałam dzisiaj porobić zdjęcia. Za to idąc do roboty cyknęłam kilka fotek okolicy, a konkretnie obozowiska lokalnych cyganów.

Dziś prawdziwych cyganów już nie ma, prawda? W Wielkiej Brytanii są za to 'pikeys' (jeśli ktoś oglądał film 'Snatch'  to wie, ja nie wiem, bo oglądałam tylko fragment). Po angielsku można się zapoznać z tym terminem w Wikipedii, natomiast według moich informacji i obserwacji, są to ludzie, którzy przemieszczają się po całym kraju w przyczepach kempingowych i kamperach, nie pracują, nie posyłają dzieci do szkoły, nie wiadomo z czego żyją, a osiedlają się tymczasowo na sprytnie upatrzonych nieużytkach, łąkach, skwerkach (sama widziałam w parczku, którym wędruję do pracy), a także takich przeuroczych miejscach:

Jak widać, nie są to ludzie szczególnie wybredni i wrażliwi na uroki krajobrazu. To konkretne koczowisko powstało w ciągu jednej nocy koło budynku, gdzie mieści się moja firemka.

Pajkis przecięli po prostu siatkę i wjechali na gruzowisko powstałe po wyburzonej hali. Podłączyli się do prądu - nie mam pojęcia kto za to płaci - i sobie zamieszkali. Jest tam około 12, 14 przyczep, wokół walają się śmieci i rzeczy gospodarskie, a dzieci w wieku szkolnym uganiają się na miniquadach... Gdy weszłam do biura z opadniętą koparą i spytałam szefowej, co ona na sąsiedztwo pikeys, dowiedziałam się następujących rzeczy:

• słowo 'pikey' nie jest political correct i lepiej używać neutralnego 'traveller' względnie 'gipsy';
• oni wcale nie są tacy źli, co prawda nie płacą podatków i nie edukują dziatwy, ale nie kradną, w każdym razie tam, gdzie mieszkają (to ja pytam, komu płacą za ten prund, co go ciągną na lewo);
• zarabiają wykonując różne prace (np. naprawianie dachów czy sprzątanie ogrodów) na lewo;
• a poza tym to takie romantyczne ;-)

Becky, moja szefowa, kocha ludzi i wolność i chyba jest anarchistką, tylko się nie przyznaje... No to jeszcze najbardziej znany pajki, czyli Brat Pryszcz w filmie 'Snatch' (wzięty o stąd):

A o firmie gdzie pracuję, napiszę kiedyś tam.