Powielacz

Znowu wspomnienie sprzed wielu, wielu lat. Jak wielu? Właśnie próbuję ogarnąć. Mam czterdzieści jeden. Wtedy CHYBA JESZCZE nie było Stanu Wojennego, ale już wisiał w powietrzu. Skąd mogłam ja, smarkula, wiedzieć wtedy, że coś wisiało w powietrzu? Bo Tata miał mnie pod opieką, a zamiast strzelać z procy albo opowiadać mi o Drodze Mlecznej, zabrał mnie do jakiegoś pomieszczenia z powielaczem i tam - no cóż - powielaliśmy. Pojęcia nie mam, co. Wiem, że w tym czasie Mama stała w kolejce po mięso - bo w międzyczasie wysłano mnie do Mamy - i miałam kategoryczny ZAKAZ mówienia do obcych ludzi o tym, co Tato robił. A Tato powielał... Był z nim jego ówczesny kumpel, Janusz Cz. (nie mylić z tym poniżej) który klepał na maszynie, a z niej wychodziły odbitki do powielacza.

Myślę, że to był koniec lata albo jesień '81. Trzydzieści trzy lata.

Nie rozumiałam wówczas, co było na rzeczy. Pamiętam atmosferę tajemnicy, powagi i niepokoju. Te kolejki za wszystkim... Tato upominał, żeby nigdy nie pytać, co robi i dokąd idzie. Tak mnie wytresował, że do tej pory nie potrafię zwyczajnie zapytać człowieka, czy mu coś dolega, czy ma problem i jak bym mogła pomóc...

Pamiętam, jak raz miał jechać ze Strzelina do Wrocławia w jakiejś sprawie - jednej z tych swoich tajemniczych. Poszliśmy razem na strzelińską stację kolejową kupić bilet, Tato bilet nabył w kasie, po czym pociągnął mnie do okna i niezobowiązująco powiedział mi, że go właśnie śledzą. Zakazał mi się oglądać, ale opisał faceta - zatem przy nadarzającej się okazji spojrzałam i oto oczom moim objawił się ojciec mojego kolegi z klasy (Janusza C.), który zupełnym przypadkiem był  wówczas komendantem MO w Strzelinie. Rozpoznałam charakterystyczny wąs. Teraz, gdy jestem dorosła i minęło mnóstwo lat, nie chce mi się wierzyć, że ktoś taki uganiał się po dworcach za solidarnościową swołoczą. Ale do dzisiaj pamiętam, jak próbował ukryć twarz i jak udawał, że wcale go tam nie ma. Może zostałam zasugerowana, teraz bez znaczenia... (Właśnie do mnie dotarło, że skoro piszę o koledze z klasy Januszu C., to historia musi pochodzić jakoś z 84 roku, bo mniej więcej wtedy Janusz doszedł do naszej klasy. Nie był od początku.)

Heh, a skąd pomysł na post? Dlaczego powielacz?

Bo włączyłam wieczorem do posłuchania piosenki Adama Drąga. A któraś z tych piosenek była w starym śpiewniku turystycznym Taty. A śpiewnik był wydany na powielaczu, co sobie znienacka przypomniałam... Pocieszne :)

Powielacz wyglądał tak, jak, jak w Wikipedii, nie będę kopiować. A na zakończenie - Gintrowski:

(Piosenkę Gintrowskiego przypomniał mi Kuba.)

Zimny Łokieć Mega Party

Znalazłam to dzisiaj na dysku i się wzruszyłam. Studencka impreza pod hasłem 'disco polo' we Wrocławiu, sprzed ośmiu lat. Dałam się zaciągnąć siłą (już od dawna nie byłam studentką) i bawiłam się jak nigdy w życiu. Jeśli ktoś się przyjrzy, to mnie znajdzie w tłumie. Na czerwono, podpowiem. I Mirek się tam buja.

Na YT sama wrzuciłam.

I może zaglądają tu osoby, które pamiętają 'bułgarską bakterię'. To się wzruszcie. Chyba żeby nie...

Zestaw 'Mały Drukarz'

Wspomnienia...
Od paru dni oglądamy z Kubą serię '07 zgłoś się' z dzielnym porucznikiem Borewiczem na tropie zbrodni. Rozczulamy się, widząc zgrzebny peerelowski 'wielki świat' - szansonistki, striptizerki, kurwy w cekinach i wąsatych alfonsów, gangstera Cappucino i jego antagonistę Kopi (policjanta z niujorku), których dialogi są równie wartkie, jak w 'Bułgarskim pościkku' Zespołu Filmowego SKURCZ. Wzruszamy się, oglądając wyścigi kanciaków, białego poloneza zwanego 'borewiczem', najnowocześniejszą technologię w służbie Milicji Obywatelskiej (faxy, dalekopisy, telefon z antenką, rezerwowanie czasu komputera), akcje antyterrorystyczne grupy Dziewulskiego, amfibię, helikoptery i podrabianie złota za pomocą ołowiu i szkła... O ścianę rzuca zarówno makijaż aktorek, jak i dobra prezentowane na Bazarze Różyckiego. Agresywna propaganda dobrego (wykształconego, inteligentnego, bezpartyjnego) milicjanta z ludzką twarzą boksera wzbudza tylko zażenowanie. Aczkolwiek teksty Cieślaka bywały naprawdę fajne.

No, ale nie o tym miałam, tylko jak zwykle zaczęłam wstęp i nie umiałam skończyć. Gdyż albowiem dzisiejszy odcinek ('Grobowiec rodziny von Rausch') wywlókł traumę z dzieciństwa i uważam, że muszę się z tą traumą rozprawić, przeanalizować i zapomnieć na zawsze. Nie umiem wskazać, które fragmenty filmu wywołały wspomnienia, przypomniało się BO TAK i nie ma o czym dyskutować.  W sumie to chyba będą dwie traumy, jedna za drugą, i obie dotyczą Taty. Tata, weź to na klatę.

Pierwsza trauma:
Przyszłam do Taty i powiedziałam: 'Tata, zrób mi procę'. Tata wziął się do sprawy profesjonalnie, wygiął przemyślnie stalowy drut, przyczepił plecioną gumkę ze skórzaną łatką. Po czym zabrał mnie na strzelińskie kamieniołomy w celu wypróbowania procy, wybierał i sortował kamyki odpowiedniego rozmiaru, kształtu i masy, a następnie strzelał nimi w wyrobisko z jednej, drugiej i trzeciej strony, z wiatrem i pod wiatr i NIE POZWOLIŁ MI ANI RAZU WYSTRZELIĆ Z TEJ PROCY. Strzelał sam, trwało to długo, ja ciągle marzyłam, że w końcu będę se mogła sama strzelić Z MOJEJ PROCY chociaż raz. Potem wróciliśmy do domu i Tata procę schował. Powiedział, że to jest zbyt niebezpieczne narzędzie dla takiej smarkuli jak ja.

Druga trauma:
Miałam mało lat, nie pamiętam ile, ale był to początek Stanu Wojennego, zatem pewnie gdzieś pomiędzy latami 81-83. A może tuż przed, znaczy w 80 r. Od cioci Jasi dostałam na urodziny zestaw 'Mały Drukarz' w gustownym pudełku. Cuda wianki były w środku - czcionki, ramki, tusz i poduszeczki do tuszu. Udało mi się zajrzeć, zapoznać, ucieszyć i pomarzyć, co będzie dalej. Dalej nic nie było, bo skonfiskował mi to Tato i pewnie użył w swojej tej tam działalności konspiracyjnej. Może jakieś ulotki były składane na mojej plastikowej drukarence, ale prawdę mówiąc wątpię. Po prostu zabrano mi prezent i nie uzyskałam nawet wyjaśnienia, dlaczego.

W zasadzie nigdy o tym nie myślałam. Aż do dzisiaj. Chyba tak to wyglądało:

 

(Nabyte Spod Lady)

I jeszcze adekwatna piosenka. Do Borewicza adekwatna, dodam.

Aj lowiu cie

Jedno dziewczę nastoletnie, co je przez przypadek mam wśród znajomych na fejzbuku, wrzuciło ten utfffur z komentarzem:

Dzień 28: Piosenka starej daty (który rok?)

1985 (chyba nie ogarnęłam tego wyzwania)

Starej daty czy nie, w roku 1985 miałam dwanaście lat i byłam śmiertelnie zakochana w tym brunecie. Pamiętacie? (Zwracam się do Siorki i Comara z nadzieją, że powyższe arcydzieło muzyki pop wywoła u nich, poza nieuniknionym umoczeniem gaci ze śmiechu, również łezkę nostalgii. W końcu to kawałek naszej młodości...)

Jak se przypomniałam tę dwunastoletnią miłość, natychmiast doznałam retrospekcji i mi się wszystkie pozostałe moje, pożalsięboziu miłości, wspomniały w krótkim przebłysku czegoś tam. I całe szczęście, że w krótkim, bo długiego mogłabym nie przeżyć. Gdybym miała córkę, to uważnie obserwowałabym objawy takiego zauroczenia, aby rozsądnie udawać, że nic się nie dzieje. Ale że córki nie mam, to radzę wam, Siostry i Przyjaciółki, przyuważcie ten moment i przeczekajcie bez zmrużenia powieki. Po co dziecko ma po latach wspominać z zażenowaniem, że jej stara darła łacha, podczas gdy nastoletni człowiek cierpiał męki, i po co, ja się pytam... Żeby teraz, po blisko trzydziestu latach, czuć niesmak...

To już mniej się wstydzę tych dziecięcych miłości :)

I jeszcze Ostatni Mohikanin nakręcony w komunistycznej Rumunii, niestety nie znalazłam w necie zdjęcia. I NRDowski Winnetou:

Potem leciałam już na realnych facetów, którzy - konsekwentnie - nie lecieli na mnie. Taki lajf.

Ale na żadnego innego, realnego czy wirtualnego, nie wydałam tyle kasy, co na plakaty Modern Talking!

Kawa i papierosy

Siedliśmy sobie rano przy kawie, takiej parzonej. Bo zazwyczaj pijemy rozpuszczalną (ja pół na pół z mlekiem UHT, Kuba trochę mleka i trochę cukru). Ale ostatnio przechodząc przez jakiś sklep zwęszyłam kawę o aromacie tiramisu i ją kupiłam, a przy okazji zaparzarkę ze zsuwanym sitkiem. Mieliśmy kiedyś ekspres, ale stał nieużywany całe lata i w końcu zdecydowaliśmy się go wywalić. I słusznie, bo jak skończę tę paczkę kawy, to znowu wrócę do rozpuszczalnej.

I delektując się kawą (naprawdę smaczna) wspomnieliśmy 'dawne czasy'. Kiedy kawa była rarytasem i służyła jako elegancki prezent imieninowy, a także łapówka w urzędzie czy ten tam 'dowód wdzięczności' dla pani nauczycielki, co gówniarza przepuściła do następnej klasy... Rodzice przy niedzielnej kawie też siadali przy stole naprzeciwko siebie, tak jak dzisiaj ja i Kuba. Jednak zupełnie inaczej 'celebrowało' się picie tego luksusowego napoju. O rany... Pamiętacie?

Młynek do kawy. Z domu przypominam sobie coś takiego:

(Zdjęcie wzięte stąd.)

Grzechot kawowych ziarenek, brzęczenie młynka, potrząsanie nim, żeby równo mieliło... Trzeba było mocno trzymać za górę, bo spadała, i mocno wciskać ten guzik, bo nie stykał. Zapach świeżej kawy (czasem jeszcze prażyło się ją przed mieleniem). A potem (to u nas w domu) grzanie szklanek nad strumieniem pary z czajnika, żeby się dobrze zaparzało i nie wystygło za szybko w zimnym szkle. Obowiązkowe dwie (czubate!) łyżeczki. Zalewanie wrzątkiem do samego brzegu szklanki. Szklanka na spodeczku. Potem, na ten kożuszek z mielonej kawy wsypywało się cukier, który tonął powoli, ciągnąc za sobą kawowe fusy. Zamieszać, poczekać aż opadnie, pić. Normalnie, z fusami na dnie. Teściu do tej pory nie uznaje innej kawy niż fusiata...

Ale to nie wszystko, bo po wypiciu kawy z pierwszego parzenia Rodzice patrzyli na siebie znacząco. Dolewka? I dolewało się pół szklanki wrzątku do tych fusów, i piło jeszcze taką lurę... 

A przy kawie, przy rozmowie, na stole leżała paczka papierosów (najlepiej klubowe krakowskie, nie radomskie) i popielniczka pełna kiepów. Dżizassss, jak to wspomnę... 

 (Stąd fota.)

Paliło się wtedy wszędzie. Pamiętam nauczycieli w trakcie prowdzenia lekcji - papieros w pysku, szklanka herbaty na biurku. Paniusie w biurze, kelnerka przy służbowym stoliku, w kawiarniach wszędzie popielniczki, w przedziałach pociągów popielniczki, w poczekalniach siwy dym. Było to zupełnie naturalne i wpisane w krajobraz. Nikt się nie przejmował, że w pomieszczeniu są dzieci, a poza wysłanie dziecka po fajki do kiosku było rzeczą oczywistą :)

U nas palenie w domu się skończyło, gdy miała się urodzić Dana. Matula odstawiła w ciąży fajki i już do nich nie wróciła. Tato rzucał mnóstwo razy, ale przestał wtedy palić w domu, a z tego, co przyuważyłam, to ostatnio mu przeszło samo z siebie. Na zdrowie! Z trzech dereniowych córek nie pali żadna, nie wiem, czy poza mną któraś jeszcze miała fajkę w dziobie. Jakby policzyć wszystkie 'dymki', które w życiu pociągnęłam, to raczej nie złożyłyby się na jeden cały papieros. Raz koledzy na studiach mnie namówili, jak staliśmy przed dziekanatem i bałam się, że wylecę ze studiów, bo nie zaliczyłam chemii fizycznej :) 'Zapal, Agniecha, uspokoisz się', powiedzieli i faktycznie - byłam w takim szoku i z takim kapciem w pysku, że z wrażenia zapomniałam o problemach z fizyczną, a poza tym strasznie się ze mnie nabijali. Wtedy akurat nie wyleciałam ze studiów, ale potem tak, na jakiś czas... ;) W ogóle zmienił się styl życia, wtedy palili prawie wszyscy, teraz z moich bliskich znajomych pali tylko jedna osoba - nie dziwię się, że kochane Państwo zmuszone było wyśrubować akcyzę. Rząd się z czegoś musi wyżywić ;)

Mars atakuje

Czy ktoś jeszcze pamięta taki napis przed zamknięciem kompa z Windows 95 na pokładzie?

Na naszym własnym kompie ten obrazek został przez Kubę podmieniony i napis głosił:

 Można teraz bezpiecznie

ugryźć się w dupę.

Pokolenia gości schodziły ze śmiechu do parteru i popuszczały w gacie, gdy znienacka waliło im po oczach taką propozycją. A ja sobie przypomniałam słuchając Kazika, bo ten napis pojawił się na końcu teledysku:

Kurwa twoja mać!

Rozmawiałam z Siorką. O domu, który budują. O domu, który chcemy kupić. O problemach bieżących i problemach przewidywanych. O jej dzieciach i związanych z dziećmi nadziejach i obawach... Że Pola trzylatka filozofuje (bo wiesz, mamo, jestem bardzo stara)... Że Miłek dorasta i lada moment będzie miał zupełne inne potrzeby i oczekiwania... I tak mi się wspomniała moja upierdliwa nastoletniość, kiedy byłam w stanie wojny z rodzoną matką. Czułam się niekochana, gorsza i w ogóle świat był przeciwko mnie. No, przekichane! I w czasie którejś awantury wrzeszczałyśmy na siebie z Matulą nie przebierając w oskarżeniach. W końcu Matula, doprowadzona do ostateczności, wrzasnęła do mnie 'kurwa twoja mać', po czym złapała się obiema rękami za usta i tak stała i pamiętam jej oczy takie duże... Niewykluczone, że wtedy dorosłam :)

Zdjęcie: miałam wtedy chyba z jedenaście lub dwanaście lat - Asia o trzy lata mniej, a Matula była duuużo młodsza, niż ja teraz.
Ciekawe zaczeski, taknie? Każda grzywka taka sama... ;)

Kolejna porcja wspomnień i zdjęć

Ostatnio w Polsce byłam na tyle długo, że nawet znalazłam czas na zebranie i poskanowanie zdjęć. Wyżebrałam trochę od Siorki, część wygrzebałam z albumów Matuli, a to, czego nie zdążyłam - zeskanował i wysłał mi Tato.

Zatem w zeszłym tygodniu spędziłam kilka pracowitych wieczorów na porządkowaniu tego zbioru (do skanera pakowałam na raz zazwyczaj cztery zdjęcia, a jak były małe, to więcej) - wycinanie, obracanie i w miarę możliwości korektę (podciąganie kontrastu, wygładzanie zgięć, usuwanie plam). Po całej akcji mam ponad pięćset zdjęć. Oszczędzę Wam. Tu tylko kilka.

O rany, ile wspomnień! Od tygodnia mam niezwykłe sny, których rano prawie nie pamiętam, ale wiem, że wracam w nich w przeszłość i jest mi tam dobrze. Mnóstwo rzeczy, o których nie myślałam, odkąd się wydarzyły... Szkoda, że nie zapisywałam na bieżąco, bo znowu zapomniałam, ale może to i lepiej.

Comar, dla Ciebie mam dwa smaczki. Jeden Cię może wzruszy. Pamiętasz tego gościa?

No pewnie, że nie. To Janek, Taty kumpel z młodości. Spotkaliśmy go kiedyś na ulicy Wolności w Strzelinie, szedł już nie młody i nie piękny, a najstarszy z nas trojga, Twój kuzyn Tomek, miał pewnie z piętnaście lat i na jego widok ryknął śmiechem i tarzał się po ulicy. 'Nic mu tak w życiu nie wyszło jak włosy' wydusił z siebie w końcu. Czujesz, że to sobie przypomniałam, oglądając zdjęcie? Tomka nie ma i Janka też, od dawna...

Teraz masz na pocieszenie, bo nie ma co się rozczulać:

Pamiętam, jak wyłaś ze śmiechu, jak zobaczyłaś tę fotę po raz pierwszy. Przykro mi było wtedy, ale przysięgam, teraz sama się śmieję! :)

Hehehe. Dla niezorientowanych: Asia po prawej, ja po lewej. Miałam trzynaście lat i byłam najbardziej zakompleksioną niunią w gminie Strzelin. Może nawet w województwie (wówczas) wrocławskim. Ubierałam się tak, bo nie mieliśmy kasy i nie miałam wyboru. Nosiłam ciuchy po ciotkach i z darów, a Matula jakoś nie myślała, że w tym wieku dziewczynom zależy na wyglądzie. Taki lajf. Do tej pory mi został brak pewności siebie, chociaż nie widać na pierwszy rzut oka.

Mam teraz trochę pamiątek, które są ważne. Wyżej - babcia Kazia Dereniowa z synami (Tato Jurek to chyba ten mniejszy po lewej, po prawej wujek Franek):

Babcia Marysia i dziadek Józek Durajowie z dwojgiem starszych dzieci - wujek Janek i mała Matula moja:

Dziadkowie w wojsku - dziadek Franek Dereń:

 Dziadek Józek Duraj po prawej:

Kurcze, trudno mi wybrać zdjęcia tak, żeby nie zanudzić i żeby jednak ktoś je obejrzał i doczytał do końca. To może najpierw parę rodzicielskich fotek. Tak się zmieniali:

 (Ten gościu po lewej to świadek, brat Matuli, wujek Janek.)

  (Siostra Taty - ciocia Jasia, dziadek Józek, co korzysta z okazji i Matula.)

  (Tak Rodzice dansowali przed trzydziestką...)

  (...a tak po...)

Teraz parę zdjęć słodkich bobasków i trochę starszych mniej słodkich dereniowych córek, zasadniczo jednak moje:

(Ja w wózku.)

(I w Pieninach z pajdą chleba.)

(Asia w przedszkolu, krakowianka w kapciuszkach.)

(Dana w żłobku, też w brudnych kapciuszkach.)

(Omatkobosko!)

(Omatkobosko!!)

(Omatkobosko!!!)

I na koniec koleżany, nazwisk nie podam:

(Z Tarnicy widok.)

Nikomu się nie każę wzruszać, żeby nie było. Ale zagląda tu parę osób, które się rozpoznają :)

Socrealizm

Socrealizm widać na tym teledysku. Nie chodzi mi tym razem o grzywki chłopaków z Lady Pank, popatrzcie na to blokowisko...

Na Nowy Rok

Wiem, upierdliwie się powtarzam, publikując ciągle kawałki z jutuba, zamiast własne, cięte teksty. Ale ostatnio dolega mi retrospekcja i ciągle myślę o przeszłości. Za to przyjaźnie i bez pretensji. Na przykład ten kawałek 'Pod Strzechą', który publikowałam tu dwa lata temu, kojarzy mi się z przesympatycznym sylwestrem w Rudawach Janowickich:

Przesympatyczny sylwester w przesympatycznym towarzystwie... Asia, pamiętasz na pewno, a Comar też na pewno - temperatura poniżej zera na strychu w Czartaku - stronisko w środku Sudetów :) Leżeliśmy pokotem, tuląc się do siebie, żeby cieplej było: Comar, Asia, kuzynka Beata, ja, Deni, Robcyś. Comarowi nie zapomnę, że mi zeżarła paczkę serka topionego (nie sama, z Denim). Poza tym grali i śpiewali nam (na gitarach, szeroki wybór piosenek SDM, Pod Strzechą, Adasia Drąga i wszelkich innych) chłopaki z Kluczborka. Adaś grał, pamiętacie? Wszyscy chcieli, żeby przestał, ale był wytrwały, chociaż marzły mu łapki. 'Adaś, trzymaj twarz' - na to hasło łapał się za paszczę i przez moment był cicho :)

Pamiętam też, jak otrząsnęliśmy się z nocy sylwestrowej (praktycznie trzeźwi) i trzeba było wracać dodom. Deni znalazł w kuble na śmieci w schronisku flaszkę wódki, którą potem rozpiliśmy w przedziale pociągu Szklarska Poręba - Wrocław (zszedł ze strychu ze śpiewem na ustach: 'jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie...'). Leżeliśmy na podłodze przedziału w śpiworach i waliło od nas wódą, więc pasażerowie trzymali się z daleka, ale konduktor przyszedł i dzielnie pił z nami :) Nie byliśmy żadną tam patologią - zwyczajne, radosne małolaty, co rzadko miały kasę na wódkę i na piwo, a zazwyczaj sępiły po ludziach jedzenie, żeby wytrwać parę dni więcej w górach :D Sama bym lubiła teraz takich małolatów, sądzę. Ciekawe, czy jeszcze tacy są...

Szczęśliwego Nowego Roku :)

Nietykalni

Znalazłam to na YT przypadkiem. Rechotałam tak, że osłabłam, i wreszcie przypomniałam sobie, co znaczy płakać ze śmiechu :) Dziękuję Ci, Papa Dance, za te dzisiejsze chwile szczerej radości (nie pamiętam, czy się w nich kochałam przed laty, czy tylko w Modern Talking).

'Gonił ich zimny wzrok kobiet w kwiecie lat, gdy tak piękni, zwiewni szli...'
Miszczostfffo :)

PS. Kuba próbował być dzielny, ale powoli się przemieszcza w stronę drugiego pokoju...


--
No, jak ich nie kochać? Mają grzywki jak hobbity :D

Krasnoludki

 Błagam, niech mi ktoś przypomni, kto śpiewał ten wiersz! Asiu?!

Krasnoludki
Krasnoludki rosną w lesie. Mają specyficzny zapach i
 białe brody. Występują pojedynczo. Gdyby się dało zebrać
 ich garść, ususzyć i powiesić nad drzwiami - może mielibyśmy spokój.

Zbigniew Herbert

(Z Wikipedii, Major Fydrych)

Update:

A zaczęło się od tego, że idąc wieczorem po piwo spotkaliśmy kota, a wracając - drugiego. Oba były przyjacielskie i chętne do miziania. Jeden prawdopodobnie czarny, bo przebiegł nam drogę... Drugi czarno-biały persiak bez uprzedzeń  :)

Kot

Jest cały czarny, lecz ogon ma elektryczny.
Gdy śpi na słońcu, jest najczarniejszą rzeczą, jaką sobie można
wyobrazić. Nawet we śnie łapie przerażone myszki. Poznać
to po pazurkach, które wyrastają mu z łapek. Jest strasznie
miły i niedobry. Zrywa z drzew ptaszki, zanim dojrzeją.

Z. H.
 

---
No dobra, już wiem. Antonina Krzysztoń...

Update...

...do posta o małym różowym.

Znalazłam zdjęcie klasowe, wykadrowałam,  i oto małe różowe. Wyjątkowo nie na różowo, peszek:

Dla przypomnienia Dolores Umbridge:

Do wpisu mnie natchnęła Goha P., która wstawiła na FB linka do zdjęć z jej klasowego spotkania po latach. Dwudziestu latach. Linka nie dam tu, bo ochrona danych osobowych, ale z szoku się jeszcze nie otrząsnęłam. Z biedą rozpoznałam trzy osoby (poza Gohą), a następnie zostałam poinformowana przez Comara, kto tam jeszcze jest na tych fociach i nadal nie jestem przekonana. Ale Comar zapewniła mnie, że ja wcale nie wyglądam tak staro i paskudnie, i z całej siły staram się jej wierzyć, bo co mi zostało... (Comar też nie wygląda staro i paskudnie, przysięgam!)

A żeby się nieco pocieszyć, że z wiekiem wcale niekoniecznie się traci na wyglądzie, zaprezentuję tu moje klasowe zdjęcia. To z czwartej klasy (z małym różowym fioletowym). Gdyby ktoś miał wątpliwości, ja jestem na samej górze po prawej, obok tych dorysowanych:

I z klasy drugiej (ja w rzędzie środkowym, trzecia z lewej):

A tu z Comarem (i wal się na ryj, nie usunę!):

No i mam zagwozdkę: czy wsiurstwo to znak tamtych czasów? Czy obecne pokolenie czwartoklasistów za dwadzieścia lat będzie patrzyło z niedowierzaniem na stare foty i zastanawiało się, ossssochodzi? Mam kontakt z osiemnasto-, dwudziestolatkami i ich zdjęcia nie wywołują u mnie uśmiechu politowania. A te i owszem. I trochę wilgoci w kącikach oczu też...

No dobra. Tu miałam osiemnaście lat i opryszczkę:

A tu zaczynałam studia, bodajże pierwsze (jakby ktoś  nie wiedział, najpierw byłam na uniwerku, dopiero potem na polibudzie). Bursztynowe kolczyki hand made:

Aktualne można znaleźć w poprzednim poście. Tam też mam opryszczkę.

Update do update: obecne pokolenie kończące LO to trzecioklasiści (chyba).