COŚ

Wracałam od autobusu objuczona torbami i na jednym z mijanych podwórek COŚ mi zamajaczyło w kąciku oka. Myślałam, że to taki średni pies, zerknęłam i poszłam dalej, lecz nagłe skojarzenie - i coś mnie zastopowało. To nie było podobne do psa. Nieco przypominało sarnę. Porządnie spasioną sarnę na krótkich nóżkach :/ Trochę jak TO, ale chyba bez pasków:

 

(Zdjęcie wzięte z RedOrbit.)

Wyraz paszczy też miało taki nieprzychylny. Popatrzyło się na mnie, skuliło i schowało pod samochodem...

Potop

Koniec świata to jeszcze nie jest, ale że - kolejny raz w tym roku - leje obficie i prawie nieustannie, doczekaliśmy efektów.

Tamiza, która dzieli miasto na dwie nierówne części i zawsze do tej pory stanowiła wąskie gardło komunikacyjne, teraz stała się sprawczynią lokalnego armaggeddonu i to wcale nie dlatego, że miasto stoi pod wodą. W Reading otóż żyje ponad 150 tys. ludzi, a w obszarze miasta - 360 tys. Część z tych osób codziennie musi kilkakrotnie przekraczać Tamizę w różnych celach. Dodatkowo dobrych parę tysięcy ludzi przyjeżdża tu do pracy. A co im ufundowało miasto? W samym Reading są dwa (DWA) drogowe mosty przez rzekę. Oprócz tego w sąsiedniej miejscowości, Sonning (z 7 km na wschód od Reading), jest kolejny - zbudowany pod koniec XVIII wieku Sonning Bridge. Ma tę szczególną właściwość, że jest wąski i ruch na nim odbywa się naprzemiennie. Kolejny most znajduje się w małym miasteczku Pangbourne  (10 km na zachód od Reading) i też nie jest to zwykły most, gdyż został otwarty na początku XX wieku i jest to most płatny, nie mówiąc o tym, że ma ograniczenia co do tonażu pojazdów...

I rzeka wylała...

(Zdjęcia zrobione parę dni temu w Wallingford, które również jest nad Tamizą, jakieś 25 km od Reading, akurat trafiło nam się, że pół niedzieli było słoneczne. Ale i tak lało, gdy stamtąd wracaliśmy.)

A wracając do armaggeddonu...

Otóż most w Sonning został zalany i zamknięty. Tym samym kierowcy, którym jeszcze udawało się ominąć Reading w godzinach szczytu komunikacyjnego, teraz nie mają wyjścia i muszą się pchać przez miasto, w którym  - jak wspomniałam wcześniej - są tylko DWA mosty. Ludzie usiłujący przejechać w którąkolwiek stronę, skazani są na dwugodzinne tkwienie w samochodach i problem nie omija nawet tych, którzy nie muszą przekraczać rzeki - zapchane są wszystkie drogi, nie tylko główne, ale nawet te osiedlowe... Kuba dzisiaj nie dojechał do dentysty, do którego - jak wezmę dobry rozbieg - docieram w 20 minut z buta. Wczoraj spędziłam w oczekiwaniu na kolejne autobusy jakieś półtorej godziny, ja głupia. Gdybym wiedziała, co się dzieje - poszłabym na nogach. Dzisiaj już wiem i pójdę, bo pieszy porusza się szybciej, niż samochody. No i Kuby droga z pracy i do pracy wydłużyła się o godzinę, a on całkiem sprytny jest i kombinuje bocznymi, wiejskimi drogami. Jeśli jeszcze zamkną most w Pankbourne, będzie pracował z domu. O!

Nie pada, ale padało i będzie padać...

Zapisałam się na angielski. Szkółka językowa prowadzi zajęcia głównie na zasadzie, że ktoś zdalnie z kraju zamawia sobie kurs w zależności od potrzeb (bardziej lub mniej zaawansowany, kilka godzin w tygodniu lub kilka dni w tygodniu pomnożone przez ile kto tych tygodni sobie życzy) oraz zakwaterowanie i dodatkowo atrakcje (np. zorganizowane wyjazdy na zwiedzanie Londynu). Dodatkowo, jak ktoś z ulicy przyjdzie i powie, że chce się uczyć, to może na zasadzie wolnego słuchacza dołączyć do istniejących grup i uczęszczać z taką częstotliwością, jaka mu pasuje. Ja bywam (bywam to za dużo powiedziane, bo od zeszłego tygodnia) w środy i piątki, po dwie pełne godziny, niedrogo, bo za 10 funtów sesja. Na zajęciach, oprócz mnie, same dzieciaki między 18 a 25 lat (na oko). Lekcje prowadzi Mariama, czarnoskóra Brytyjka urodzona w Niemczech, ojciec pochodzący z bodajże Iraku, a matka ze Sierra Leone. Chyba, że coś pokręciłam....

Zajęcia są efektywne i nie nużą. W zeszły piątek Mariama zaproponowała paru osobom wycieczkę po Reading i okazało się, że jest tu parę ciekawych zakątków (aparatu nie miałam, ale i tak padało...).

To Riverside Museum at Blake's Lock i szczerze mówiąc wiele nie ma do zaoferowania, ale zabudowania mieszczą przepięknie położony pub nad Tamizą :)

(Zdjęcie stąd)

Na zdjęciu nie widać, ale tam naprawdę jest Tamiza i część stolików jest na barce zacumowanej obok. O, znalazłam fotę:

 (Też cudze, z Flickra)

Chciałam tam ostatnio wypić piwo z Mieszczykami i nawet poszliśmy, ale deszcz  nas przegonił :(

Urzekła mnie torba Mariamy, bo zrobiona na szydełku. Okazało się, że to samoróbka, że Mariama chodzi na spotkania klubu szydełkowego do restauracji naprzeciwko szkoły i (gdy pozachwycała się z kolei moją torbą deku) zaprosiła mnie, żebym tam przyszła we wtorek. To chyba pójdę, co? Szydełka mam, tylko muszę kupić jakąś włóczkę...

Deans Farm Lakes

 Zaczynam lubić Reading.

Wybraliśmy się na spacer niemal skoro świt, bo gdzieś koło dziesiątej. Daleko i męcząco nie chciało się nam, więc Kuba wyszukał blisko. Bardzo blisko, o 10 minut drogi autem, rzut beretem od centrum Reading:

Korzyści uzyskane ze spaceru to:
1. Ożarcie się po uszy jeżynami.

2. Znalezienie wspaniałego miejsca do pływania, bez kretyńskich tabliczek 'no swimming' czy 'deep water' tam, gdzie kaczki mają wodę po kostki. Szkoda tylko, że tej jesieni nie zanosi się już na lato...

3. Walory estetyczne nie do przecenienia...

4. No i krzewienie wartości rodzinnych, zdjęcie z ręki :-)))

Czy ktoś by się domyślił, że z tego miejsca jest kilometr do centrum dwustutysięcznego miasta? Nie spotkaliśmy żywej duszy... Aż nie chciało się wracać, przegoniły nas chmury. Słuchaliśmy potem na werandzie, jak deszcz bębni o dach. Nawet fajnie, bo podlał mi warzywnik. Rośliny wychodzą z ziemi, zwłaszcza rzodkiewka i najbardziej tam, gdzie mi się rozsypała - czyli całkiem nie na grządce, za to gęsto. A na krzaku mam trzy zielone pomidorki.

A teraz piję wino.

Cud mniemany, czyli mam neta...

I po co, no po co to czarnowidztwo? Ledwo przedwczoraj nastawiałam się na wielotygodniowe potyczki z BT, a tu proszę, niespodzianka...

Wczoraj Kuba dostał informację, że dzisiaj rano przydzie monter i zrobi swoje, ja - niebezpodstawnie - nastawiłam się na czekanie od ósmej do nigdy, tymczasem Kuba jeszcze nie zdążył wyjść z domu, gdy pod dom zajechała kolorowa furgonetka z napisem 'BT', wysiadł  z niej facet wręcz przemiły, który: 1. powiedział, że gniazdko, w które wetknięty jest telefon z przerywanym piskiem, to nie jest gniazdko BT, tylko innej firmy telekomunikacyjnej, 2. stwiedził, że gniazdko w drugim pokoju jest zepsute, 3. naprawił je i powiedział, że telefon nie jest podłączony, 4. pojechał tam, gdzie się podłącza i podłączył, 5. sprawdził, czy działa - działało, 6. powiedział nam, że net będzie w ciągu pięciu dni, a w ogóle to możemy mieć net na światłowodzie jeśli chcemy, 7. sympatycznie się pożegnał i sobie poszedł.

No to zadzwoniłam do Rodziców i poszłam kopać w ogrodzie. W dwie godziny skopałam ok. 1/4 powierzchni do skopania i uchetałam się jak kobyła pociągowa, a przy okazji miałam wrażenie, że karczuję dziewiczą puszczę, gdy tymczasem wyciągałam z korzeniami zaledwie pozostałości po kapuście i kukurydzy, które kiedyś dawno ktoś tu hodował. Horror.

Wracając jednak do Internetu...

W międzyczasie Kubuś napisał mi na GG, że BT zadzwoniło, że net jest. Zatem po powrocie z ogrodowej orki podpięłam router i zobaczywszy wszystkie lampki na pomarańczowo, skwitowałam: a wcale, że nie ma. Poszłam się wykąpać, jak wróciłam, router świecił zachęcająco na niebiesko! Odklikałam co trzeba w komputerze i oto działa! MAM INTERNET. Czy ja już kiedyś pisałam, że jestem uzależniona? A, chyba w poprzednim blogu...

Mam mnóstwo zdjęć do pokazania, ale ani jednego z mieszkanka i ogrodu. Tymczasem więc zdjęcia z Reading i okolic.

Tak wygląda nasza dzielnica:

 

Oto centrum Reading:

I jeszcze parę zdjęć ze spaceru nad Tamizą, gdzie byliśmy z Mieszczykami:

Zdjęcia z chałupy przy okazji, teraz idę ponadrabiać zaległości :-)