Ani mru mru!

Ciotka we mnie zupełnie i bez wyjątków nie grzebie w życiu intymnym ludzi. Jak już kiedyś pisałam, od służb oczekuję, by opiekowały się nieświadomymi i bezbronnymi, i nie ingerowały w to, w jakiej konfiguracji kto się z kim bzyka i z kim chce żyć, jeśli to robi dobrowolnie i świadomie.

Powyższy utwór jest doskonałym komentarzem do Eurowizji - festiwalu poruty, wiochy, szowinizmu i ściemy ukrytej pod hasłem 'political correct', co oznacza, że nie wolno mieć własnego zdania, bo liczy się, żeby nie podpaść mniejszościom szykanującym większości. Różne tchórzliwe fiutki pozwalają sobą manipulować, dzięki czemu festiwal teoretycznie muzyczny, szumnie zwany 'Eurowizją', zamiast rzetelnej muzyki pokazuje gostka, którego ostatnim ratunkiem jest ubrać kieckę - bo śpiewa bardzo słabo i nawet kluby drag queen go wykluczyły z tego powodu, lub też polskie przaśne dziewoje w krajkach i z cyckami luzem, bo tylko to było godne uwagi - prezentowany utfffur zdecydowanie nie. NIE.

Hehe, Eurowizja nam niestraszna. Nadal tworzy się mnóstwo fajnej muzyki. A nawet jaby się przestało tworzyć - mnóstwo jest do posłuchania.

Swoją drogą ciekawe, że kiecka i peruka w tym przypadku nie odebrały męskości :) Gdybym była młodsza (patrz: dwa posty poniżej) sikałabym po nogach. Pan Michał Wójcik lepszy jest niż Winnetou! I w dodatku umie korzystać z chwili :D

Bezstresowe wychowanie

Się nie znam na dzieciach, kompletnie. Cudzych wychowywać raczej nie próbuję, a jak próbuję, to odbijam się od matczynej klaty, co stoi murem za potomstwem. Gdy gówniarz rozedrze japę, staram się trzymać z daleka. W samolocie nie zawsze się udaje, ale przecież wiem, że nie latam pierwszą klasą i zatykam uszy eMPeTrójkami, niektóre pozwalają się odgrodzić (np. Antichrisis). Dzieci to potencjalni ludzie i mają takie same prawa. Pozostaje kwestia społecznego szantażu. Bo NIE czepiam się udręczonej matki, która nie jest w stanie uspokoić dzieciaka w samolocie przed lądowaniem, (przypominam - nie lecimy pierwszą klasą), ale wyjechałam z ryjem na rodzicielkę, której synek wlazł mi do przebieralni ('Przecież to dziecko, co się czepiasz idiotko!' 'A kiedy pani zacznie go wychowywać? Jak pobije staruszkę na ulicy?' I tak zderzyłam się ze wspomnianą wyżej klatą...). Ostatnio jednak w autobusie obserwowałam sytuację, w której z przyjemnością wycięłabym pięć palców na dupie dzieciaka, a podejrzewam, że znękana matka też. Nie śmiała jednakże, bo była w publicznym środku transportu, czyli pod obstrzałem. Zatem gówniarz (chyba dziewczynka, niewątpliwie zdrowa fizycznie) wrzeszcząc i kwicząc wyrwała się z wózka (co najmniej trzy razy), skopała wszystkie babcie-staruszki, co siedziały na siedzeniach dla disabled people, pobiła własną matkę, która próbowała zapanować nad sytuacją, wytarła dokładnie całą podłogę (po części też wylizała) i generalnie wypełniła decybelami całą dwudziestominutową podróż z Town Centre do Caversham... Ja tam się czułam komfortowo, bo mogłam wysiąść w każdej chwili, ale czy naprawdę wspomniane pięć palców nie byłoby zbawieniem dla świata?

Dziwne pytanie w kontekście człowieka, który dostawał po dupie z lada powodu. Pasem, kablem. Bolało, czasem wstyd było na WF-ie, bo nogi sine...

Ten wpis nie jest apelem, żeby zezwolić na bicie dzieci.

Wspomnienia, wspomnienia...

Tata dostał jakieś nadęte odznaczenie z nadania IPN przez obecnego prezydenta RP, bodajże pana Komorowskiego. Zacytuję Taty maila:
„
Okazuje się, że sprawa z wręczeniem Krzyża (Wolności i Solidarności) nie jest tak prosta jak z innymi odznaczeniami, które dla kombatantów zbyt schorowanych aby stawić się na imprezie oficjalnej przywozili do domu przedstawiciele władz miejscowych - np doręczenie odznaczenia wojskowego organizował lokalny szef WKU.
Jazda do Warszawy porą zimową to dla mnie spory wysiłek, zwłaszcza przez zarwanie 2 nocy na podróż, szczególnie przykrych, że oczekiwanie na połączenie we Wrocławiu w każdym przypadku trwa ponad 3 godziny...
Do tego - choć moja Krysia chce być dzielna i twierdzi że sobie poradzi - na tak długo nie wyjadę jeśli nie załatwię zastępstwa dla siebie, co w czasie od czwartku do soboty jest trudne. Poza tym w Warszawie będę anonimowy. Szukałem lecz na dekoracji przez szefa IPN nie wytropiłem nikogo mi znanego.
Na osobistym prestiżu zyskam więcej, jeśli Krzyż wręczy mi np pani burmistrz Strzelina na sesji Rady Miejskiej...
Taką też sugestię zawarłem w mailu:
-----------------------------------
Od:     Jerzy Dereń <orionek@2gb.pl>
Do:     luiza.lubanska@ipn.gov.pl
Temat:  Zaproszenie na wręczenie odznaczenia
Data:   Mon, 09 Dec 2013 03:55:19 +0100
Program pocztowy:       Evolution 3.4.4-3
Dziękuję za pamięć i zaproszenie na uroczystość wręczenia odznaczeń. Z przykrością informuję, że mój przyjazd do Warszawy nie jest możliwy z powodów zdrowotnych - moich i będącej pod moją opieką żony. Dużym problemem dla mnie jest dotarcie do śródmieścia Wrocławia i na kilka godzin.
Rozwiązaniem dobrym dla moich możliwości komunikacyjnych jest przekazanie obowiązku/zaszczytu wręczenia mi Krzyża Wolności i Solidarności pani Burmistrz Strzelina - Dorocie Pawnuk-Sznajder.
Pozdrawiam
Jerzy Dereń
----------------------------------------
Ponadto nieco po 9:00 zatelefonowałem do pani Luizy Lubańskiej w IPN Warszawa.
Pani Luiza powiedziała, że maila już odczytała. I trudno, Krzyż poczeka do następnej okazji. Jak np w przypadku pana (?) który Krzyż Wolności i Solidarności miał przyznany w 2012 roku...
Stwierdziłem, że jest mało prawdopodobne abym do Warszawy kiedykolwiek przyjechał bo w moim wieku trudno liczyć na radykalną poprawę zdrowia.. Na to pani Luiza powiedziała, że nie ma procedury przesłania Krzyża do wręczenia przez innego przedstawiciela RP niż szef IPN. Dlatego jedyne co będą mogli zrobić, to zwrócić Krzyż do Kancelarii Prezydenta RP.
W dalszej rozmowie wyraziłem jeszcze niezadowolenie z braku dostępu do informacji na mój temat.
Wiem, że w latach 1980 do 1989 byłem inwigilowany. Sporządzone przy tym dokumenty chciałbym wykorzystać do spisania wydarzeń w których uczestniczyłem...
Gdy pani Luiza poradziła mi napisać stosowny wniosek odpowiedziałem, że taki mój wniosek w IPN leży już co najmniej 3 lata. Zyskałem dostęp tylko do mało istotnych dokumentów paszportowych i z internowania. Moja prośba o informacje "operacyjne SB" w IPN została zignorowana bez jakiegokolwiek komentarza.
Na koniec stwierdziłem, że od 1989 r. - czasu pierwszego dostępu do "teczek" zespołu Maciarewicza, którego głupota nam szkodzi bardziej niż gdyby był on rozmyślnie działającym sowieckim agentem (sic!), dla zainteresowanych jak ja jest widoczne, że dostęp do teczek ograniczony dla nielicznych, często niegodziwych, służy cynicznej grze...
---
Rzecz jasna, wniosek o dostęp do informacji na mój temat ponowię w piśmie, które niezwłocznie wyślę do IPN z wnioskiem o zlecenie wręczenia mi Krzyża Wolności i Solidarności przez panią Burmistrz Strzelina...
Pozdrawiam
Jurek
“ 

To by było mniej więcej na tyle. Ja tylko przywołuję własne wspomnienia z czasów internowania Taty:

...na podwórku: sąsiadka (rok starsza ode mnie Aga C.) „Dereń siedzi.” Moja rozpacz, bo to obciach ‘tata w więzieniu’. Głupie dziecko - nie umiałam zaszczekać do Agi C., że lepiej mieć kochającego tatę w więzieniu, niż samotną matkę i ojca, co się wyparł...

...przed pójściem do szkoły: Agusiu, nie rozmawiaj z nikim o tatusiu... (Nikt mi wtedy nie dokuczał w szkole, dziwne, ale chyba znamienne dla tamtych czasów.)

...na peronie dworca w Strzelinie, jechałyśmy do Nysy z babcią: „Śnił mi się Jurek, płakał ‘mamo...’”; moja małoletnia rozpacz, bo nie umiałam się znaleźć w dorosłej rozpaczy babci...

...rodzinna wyprawa do Nysy, gdzie Tata był internowany. Jechaliśmy syrenką ze śp. Wujkiem Tośkiem, zatrzymaliśmy się po drodze na jakimś targu, kupiliśmy miniaturową kostkę Rubika (taką naprawdę tyci tyci dla dziecka, którym wtedy byłam), została wtedy w Nysie u Taty i wróciła stamtąd razem z nim...

...długi, wąski korytarz - wydaje mi się, że z zielonymi ścianami - wypełniony mężczyznami, wszyscy długobrodzi. Między nimi brodaty Tato i jego - ówczesny - jak zawsze brodaty przyjaciel Janusz C. (Albo to włosy miał długie, a brody nie miał? Asia, przypomnij. )

...Matula przyniosła czekoladki – chyba wedlowskie, bo beczułki z alkoholem w środku – i powiedziała, że zjemy, jak Tato wróci z więzienia... Stawałam przed szafką, wodziłam po nich palcem... Jak Tato wróci...

...Matula kazała mi iść do piwnicy po przetwory (kompot czy ogóry, nie pamiętam), klęknęłam pod drzwiami w przedpokoju, żeby kapcie założyć; drzwi się otworzyły (mało mnie nie przewróciły), i wszedł Tato - od razu poleciałam po te czekoladki z wódką w środku – i nie pamiętam, żebym się kiedykolwiek tak cieszyła. Nie z czekoladek. Tato wrócił... Miał ze sobą zieloną, zagraniczną szczoteczkę do zębów (potem zgubiłam ją Tacie na Skalnych Grzybach, pamiętam noc w burzy pod pałatką, z zabłąkanym rudym psem) i golarkę Gillette. 
Nie pamiętam nic więcej, poza szaloną radością, że Tata wrócił do domu.



Ja, czterdziestolatka, w dupie mam chujów z IPN i odznaczenia, które nadają, żeby uzasadnić swoje istnienie.

Zahibernowany

Mam na grządce maczka, co trwa od dwóch tygodni. Nie wiem, czy postanowił przetrwać do wiosny, czy po prostu nie zauważył, że idzie zima:

Hmmm, na zdjęciu widzę, że to dwa maczki. Oznajmiam uroczyście, że  je lubię za niezłomność.

Nie o maczkach jednak chciałam, tylko o tym, co mnie ściga od miesiąca po internetach: o ideologii gender. Nie wiem, kiedy ta 'ideologia' została uknuta (wiem, przez kogo) i gówno mnie to obchodzi. Nawet nie wiem, czy to coś znaczy, bo według moich poglądów nic, a słówko jest mi znane, bom poniekąd opanowała język angielski.

Chciałam tylko zauważyć, że od kilkudziesięciu lat z upodobaniem (i rzadkimi wyjątkami w czasie upałów) noszę uparcie spodnie i marynarki. A teraz z przyjemnością obserwuję, jak panowie reprezentujący w Polsce Kościół Katolicki strzelają sobie w stopę. Papież Franciszek im nie pomoże...

Ideologię mam w dupie. Zakładam, że ludzie powinni się bzykać dobrowolnie, a wszelkie służby mają  bronić nieświadomych i bezbronnych, nic nikomu natomiast do osobistych preferencji. Pedofil jest szkodliwy dopiero, gdy nie jest w stanie zapanować nad popędem, tak samo jak homo czy hetero ma prawo marzyć o sąsiedzie, natomiast nie ma prawa go zmusić do niczego, niezależnie od płci.

I tego powinny pilnować służby, zamiast ganiać za nastolatkiem w sukience.  A zwłaszcza poszczute przez starego dziada w sukience.