Zimny Łokieć Mega Party

Znalazłam to dzisiaj na dysku i się wzruszyłam. Studencka impreza pod hasłem 'disco polo' we Wrocławiu, sprzed ośmiu lat. Dałam się zaciągnąć siłą (już od dawna nie byłam studentką) i bawiłam się jak nigdy w życiu. Jeśli ktoś się przyjrzy, to mnie znajdzie w tłumie. Na czerwono, podpowiem. I Mirek się tam buja.

Na YT sama wrzuciłam.

I może zaglądają tu osoby, które pamiętają 'bułgarską bakterię'. To się wzruszcie. Chyba żeby nie...

Quidam Pilgrim

Wrzucam to na bloga, żeby nie zgubić. Bo odkryłam pół roku temu z okładem, posłuchałam i mi gdzieś umknęło, a szkoda by było stracić na zawsze...

Zestaw 'Mały Drukarz'

Wspomnienia...
Od paru dni oglądamy z Kubą serię '07 zgłoś się' z dzielnym porucznikiem Borewiczem na tropie zbrodni. Rozczulamy się, widząc zgrzebny peerelowski 'wielki świat' - szansonistki, striptizerki, kurwy w cekinach i wąsatych alfonsów, gangstera Cappucino i jego antagonistę Kopi (policjanta z niujorku), których dialogi są równie wartkie, jak w 'Bułgarskim pościkku' Zespołu Filmowego SKURCZ. Wzruszamy się, oglądając wyścigi kanciaków, białego poloneza zwanego 'borewiczem', najnowocześniejszą technologię w służbie Milicji Obywatelskiej (faxy, dalekopisy, telefon z antenką, rezerwowanie czasu komputera), akcje antyterrorystyczne grupy Dziewulskiego, amfibię, helikoptery i podrabianie złota za pomocą ołowiu i szkła... O ścianę rzuca zarówno makijaż aktorek, jak i dobra prezentowane na Bazarze Różyckiego. Agresywna propaganda dobrego (wykształconego, inteligentnego, bezpartyjnego) milicjanta z ludzką twarzą boksera wzbudza tylko zażenowanie. Aczkolwiek teksty Cieślaka bywały naprawdę fajne.

No, ale nie o tym miałam, tylko jak zwykle zaczęłam wstęp i nie umiałam skończyć. Gdyż albowiem dzisiejszy odcinek ('Grobowiec rodziny von Rausch') wywlókł traumę z dzieciństwa i uważam, że muszę się z tą traumą rozprawić, przeanalizować i zapomnieć na zawsze. Nie umiem wskazać, które fragmenty filmu wywołały wspomnienia, przypomniało się BO TAK i nie ma o czym dyskutować.  W sumie to chyba będą dwie traumy, jedna za drugą, i obie dotyczą Taty. Tata, weź to na klatę.

Pierwsza trauma:
Przyszłam do Taty i powiedziałam: 'Tata, zrób mi procę'. Tata wziął się do sprawy profesjonalnie, wygiął przemyślnie stalowy drut, przyczepił plecioną gumkę ze skórzaną łatką. Po czym zabrał mnie na strzelińskie kamieniołomy w celu wypróbowania procy, wybierał i sortował kamyki odpowiedniego rozmiaru, kształtu i masy, a następnie strzelał nimi w wyrobisko z jednej, drugiej i trzeciej strony, z wiatrem i pod wiatr i NIE POZWOLIŁ MI ANI RAZU WYSTRZELIĆ Z TEJ PROCY. Strzelał sam, trwało to długo, ja ciągle marzyłam, że w końcu będę se mogła sama strzelić Z MOJEJ PROCY chociaż raz. Potem wróciliśmy do domu i Tata procę schował. Powiedział, że to jest zbyt niebezpieczne narzędzie dla takiej smarkuli jak ja.

Druga trauma:
Miałam mało lat, nie pamiętam ile, ale był to początek Stanu Wojennego, zatem pewnie gdzieś pomiędzy latami 81-83. A może tuż przed, znaczy w 80 r. Od cioci Jasi dostałam na urodziny zestaw 'Mały Drukarz' w gustownym pudełku. Cuda wianki były w środku - czcionki, ramki, tusz i poduszeczki do tuszu. Udało mi się zajrzeć, zapoznać, ucieszyć i pomarzyć, co będzie dalej. Dalej nic nie było, bo skonfiskował mi to Tato i pewnie użył w swojej tej tam działalności konspiracyjnej. Może jakieś ulotki były składane na mojej plastikowej drukarence, ale prawdę mówiąc wątpię. Po prostu zabrano mi prezent i nie uzyskałam nawet wyjaśnienia, dlaczego.

W zasadzie nigdy o tym nie myślałam. Aż do dzisiaj. Chyba tak to wyglądało:

 

(Nabyte Spod Lady)

I jeszcze adekwatna piosenka. Do Borewicza adekwatna, dodam.

Depresja

Się mi spodobało 'zaczyna się wierzyć, że z tego się wyjdzie'. Bo faktycznie tak jest.

Ja na swoją depresję lekarstwo znam: mieć zajęcie i mieć towarzystwo. Już nie wystarczają mi przyjaciele z netu, bardzo potrzebuję żywego człowieka, z którym można nie tylko rozmawiać, którego można dotknąć, oblać piwem (przez przypadek), pójść do lumpexu i na kawę. Tymczasem pojadę do efki i spróbuję zrealizować parę powyższych (oprócz oblewania). Szkoda, że Exeter nie jest trochę bliżej.

No nic to, poczekam do przeprowadzki, a jak się już okopię na swoim, to spróbuję wyjść do ludzi. Mam nadzieję, że jeszcze potrafię...

Ani mru mru!

Ciotka we mnie zupełnie i bez wyjątków nie grzebie w życiu intymnym ludzi. Jak już kiedyś pisałam, od służb oczekuję, by opiekowały się nieświadomymi i bezbronnymi, i nie ingerowały w to, w jakiej konfiguracji kto się z kim bzyka i z kim chce żyć, jeśli to robi dobrowolnie i świadomie.

Powyższy utwór jest doskonałym komentarzem do Eurowizji - festiwalu poruty, wiochy, szowinizmu i ściemy ukrytej pod hasłem 'political correct', co oznacza, że nie wolno mieć własnego zdania, bo liczy się, żeby nie podpaść mniejszościom szykanującym większości. Różne tchórzliwe fiutki pozwalają sobą manipulować, dzięki czemu festiwal teoretycznie muzyczny, szumnie zwany 'Eurowizją', zamiast rzetelnej muzyki pokazuje gostka, którego ostatnim ratunkiem jest ubrać kieckę - bo śpiewa bardzo słabo i nawet kluby drag queen go wykluczyły z tego powodu, lub też polskie przaśne dziewoje w krajkach i z cyckami luzem, bo tylko to było godne uwagi - prezentowany utfffur zdecydowanie nie. NIE.

Hehe, Eurowizja nam niestraszna. Nadal tworzy się mnóstwo fajnej muzyki. A nawet jaby się przestało tworzyć - mnóstwo jest do posłuchania.

Swoją drogą ciekawe, że kiecka i peruka w tym przypadku nie odebrały męskości :) Gdybym była młodsza (patrz: dwa posty poniżej) sikałabym po nogach. Pan Michał Wójcik lepszy jest niż Winnetou! I w dodatku umie korzystać z chwili :D

Aj lowiu cie

Jedno dziewczę nastoletnie, co je przez przypadek mam wśród znajomych na fejzbuku, wrzuciło ten utfffur z komentarzem:

Dzień 28: Piosenka starej daty (który rok?)

1985 (chyba nie ogarnęłam tego wyzwania)

Starej daty czy nie, w roku 1985 miałam dwanaście lat i byłam śmiertelnie zakochana w tym brunecie. Pamiętacie? (Zwracam się do Siorki i Comara z nadzieją, że powyższe arcydzieło muzyki pop wywoła u nich, poza nieuniknionym umoczeniem gaci ze śmiechu, również łezkę nostalgii. W końcu to kawałek naszej młodości...)

Jak se przypomniałam tę dwunastoletnią miłość, natychmiast doznałam retrospekcji i mi się wszystkie pozostałe moje, pożalsięboziu miłości, wspomniały w krótkim przebłysku czegoś tam. I całe szczęście, że w krótkim, bo długiego mogłabym nie przeżyć. Gdybym miała córkę, to uważnie obserwowałabym objawy takiego zauroczenia, aby rozsądnie udawać, że nic się nie dzieje. Ale że córki nie mam, to radzę wam, Siostry i Przyjaciółki, przyuważcie ten moment i przeczekajcie bez zmrużenia powieki. Po co dziecko ma po latach wspominać z zażenowaniem, że jej stara darła łacha, podczas gdy nastoletni człowiek cierpiał męki, i po co, ja się pytam... Żeby teraz, po blisko trzydziestu latach, czuć niesmak...

To już mniej się wstydzę tych dziecięcych miłości :)

I jeszcze Ostatni Mohikanin nakręcony w komunistycznej Rumunii, niestety nie znalazłam w necie zdjęcia. I NRDowski Winnetou:

Potem leciałam już na realnych facetów, którzy - konsekwentnie - nie lecieli na mnie. Taki lajf.

Ale na żadnego innego, realnego czy wirtualnego, nie wydałam tyle kasy, co na plakaty Modern Talking!

Mars atakuje

Czy ktoś jeszcze pamięta taki napis przed zamknięciem kompa z Windows 95 na pokładzie?

Na naszym własnym kompie ten obrazek został przez Kubę podmieniony i napis głosił:

 Można teraz bezpiecznie

ugryźć się w dupę.

Pokolenia gości schodziły ze śmiechu do parteru i popuszczały w gacie, gdy znienacka waliło im po oczach taką propozycją. A ja sobie przypomniałam słuchając Kazika, bo ten napis pojawił się na końcu teledysku:

Socrealizm

Socrealizm widać na tym teledysku. Nie chodzi mi tym razem o grzywki chłopaków z Lady Pank, popatrzcie na to blokowisko...

Na Nowy Rok

Wiem, upierdliwie się powtarzam, publikując ciągle kawałki z jutuba, zamiast własne, cięte teksty. Ale ostatnio dolega mi retrospekcja i ciągle myślę o przeszłości. Za to przyjaźnie i bez pretensji. Na przykład ten kawałek 'Pod Strzechą', który publikowałam tu dwa lata temu, kojarzy mi się z przesympatycznym sylwestrem w Rudawach Janowickich:

Przesympatyczny sylwester w przesympatycznym towarzystwie... Asia, pamiętasz na pewno, a Comar też na pewno - temperatura poniżej zera na strychu w Czartaku - stronisko w środku Sudetów :) Leżeliśmy pokotem, tuląc się do siebie, żeby cieplej było: Comar, Asia, kuzynka Beata, ja, Deni, Robcyś. Comarowi nie zapomnę, że mi zeżarła paczkę serka topionego (nie sama, z Denim). Poza tym grali i śpiewali nam (na gitarach, szeroki wybór piosenek SDM, Pod Strzechą, Adasia Drąga i wszelkich innych) chłopaki z Kluczborka. Adaś grał, pamiętacie? Wszyscy chcieli, żeby przestał, ale był wytrwały, chociaż marzły mu łapki. 'Adaś, trzymaj twarz' - na to hasło łapał się za paszczę i przez moment był cicho :)

Pamiętam też, jak otrząsnęliśmy się z nocy sylwestrowej (praktycznie trzeźwi) i trzeba było wracać dodom. Deni znalazł w kuble na śmieci w schronisku flaszkę wódki, którą potem rozpiliśmy w przedziale pociągu Szklarska Poręba - Wrocław (zszedł ze strychu ze śpiewem na ustach: 'jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie...'). Leżeliśmy na podłodze przedziału w śpiworach i waliło od nas wódą, więc pasażerowie trzymali się z daleka, ale konduktor przyszedł i dzielnie pił z nami :) Nie byliśmy żadną tam patologią - zwyczajne, radosne małolaty, co rzadko miały kasę na wódkę i na piwo, a zazwyczaj sępiły po ludziach jedzenie, żeby wytrwać parę dni więcej w górach :D Sama bym lubiła teraz takich małolatów, sądzę. Ciekawe, czy jeszcze tacy są...

Szczęśliwego Nowego Roku :)

Nietykalni

Znalazłam to na YT przypadkiem. Rechotałam tak, że osłabłam, i wreszcie przypomniałam sobie, co znaczy płakać ze śmiechu :) Dziękuję Ci, Papa Dance, za te dzisiejsze chwile szczerej radości (nie pamiętam, czy się w nich kochałam przed laty, czy tylko w Modern Talking).

'Gonił ich zimny wzrok kobiet w kwiecie lat, gdy tak piękni, zwiewni szli...'
Miszczostfffo :)

PS. Kuba próbował być dzielny, ale powoli się przemieszcza w stronę drugiego pokoju...


--
No, jak ich nie kochać? Mają grzywki jak hobbity :D

...niepogodnie...

Uszka dzisiaj lepiłam, bo Wigilia i obowiązkowo musi być barszcz z uszkami. Przyjadą Kisiele, jak od paru lat, i będzie prawie jak w rodzinie.

Barszcz wyszedł, uszy tak sobie. Poszłam na skróty, zagniotłam ciasta na jeden placek i ulepiłam uszek ze trzydzieści, i parę z kapustą i grzybami pierogów, i było mi samotnie. Brakowało mi dawnej, wigilijnej atmosfery, gdy przygotowania świąteczne wydawały się upierdliwą koniecznością, ale przy blacie w naszej małej kuchni uszka lepiłyśmy ze śpiewem na ustach. Chciałabym jeszcze chociaż raz tak...

Życzę sobie, żeby kolejna Wigilia była we własnym domu, może wtedy nie będzie smutno-nostalgiczna. Wam życzę, żeby Wam było tak, jak sami sobie życzycie.

Karpia nie lubię, będzie łosoś z gryla...

Update:
Sąsiad mnie wkurwia, bo zaczął brzdąkać na gitarze basowej (od czasu do czasu to robi, gdy wyraźnie nie ma co robić innego, a w dodatku nie potrafi). Miałam przez chwilę krótki przebłysk, żeby go zaprosić na Christmas, na polskie żarcie. Ale mi przeszło.

Z dedykacją dla K.

Jesiennie...

Spędzam czas w domu, głównie. Jak Kuba wraca z pracy, rozmawiamy o tym, że czas zamieszkać u siebie. Pod uwagę bierzemy głównie Basingstoke, rzut beretem od Reading. Byliśmy tam w zeszłą sobotę, a ponadto ja we wtorek przeszłam się po tamtejszych agencjach pracy i zagaiłam do pani w polskim sklepie, co wywiesiła ogłoszenie, że szuka pracownika. Miło nam się rozmawiało, bo fajna babka, ale do pracy mnie nie przyjmie, bo zapytała o CV i jej dałam. Heh. Niby wiem, że jestem zajebista, ale nie umiem sama siebie przekonać. Prochów nie jadam. Uznałam, że wolę mieć doła, niż zobojętnieć na wszystko. Przedwczoraj dzwoniła headhunterka, miała pracę w Belfaście. Trochę daleko ;)

Ale niedawno oglądałam Hobbita (przypomnienie przed kolejną częścią, co w grudniu będzie!) i po raz kolejny poczułam się hobbitem z krwi i kości. O, proszę:

Piosenkę już tu odtwarzałam:

Grzybokosy

Omatkobosko!

Odkąd wróciliśmy z wakacji, co tydzień robiliśmy próbne wypady to w New Forest, to w Bracknell Forest, to w Bramshill Plantation - z płonną nadzieją na grzyby. W lesie było sucho i bezgrzybnie, ale tak totalnie, że nawet psiary nie rosły. Wyzbyliśmy się nadziei aż do zeszłej niedzieli, bo wtedy udało się (Kubie) zebrać ze siedem prawdziwków, a do tego jakieś nędzne maślaki-sitarze. No, ale wzięliśmy, co było. Wczoraj było lepiej, bo pojawiły się podgrzybki i kozaki oraz porządne maślaki sosnowe. Grzybów dużo, głównie jednak trujaki...

...oraz gadziory (w naszej prywatnej nomenklaturze: grzyby, o których nic nie wiemy, czyli zapewne niejadalne, może trujące, ale cholera wie - może magiczne):

Dzisiaj znowu wyszliśmy skoro świt - ok. 11.00 - do Bracknell. Tym razem ledwie zagłębiliśmy się w las, zaczęliśmy znajdować to tu, to tam śliczne podgrzybki drewniaki, co (oczywiście) doprowadziło nas do łowieckiej gorączki i jedno drugiemu patrzyło na ręce i w siatę, kto ma więcej. Ja miałam więcej, bo na początku Kuba wrzucał w moją siatę. No i tak se szliśmy i widzieliśmy jednego dziadka ruska, co niósł cały wypasiony koszyk prawdziwków, oraz radziecką wycieczkę rodzinną, co dewastowała las i wyrywała żywcem wszystkie grzyby. A potem trafiliśmy na jakąś dziwną polankę, gdzie skończył się myśliwski dreszcz, zaczęło zarzynanie:

To mała próbka... Na polance było tych prawdziwków ze trzydzieści (znaczy więcej, niektóre zostały), zebraliśmy ich około 2,5 kg. Jak już mieliśmy pełne siaty, to opadły nam ręce, spojrzeliśmy po sobie i poszliśmy z powrotem. Co to za łowy, kiedy zwierzyna stoi w nadmiarze i nie pozwala się ścigać? Piosenka apropopo:

I jeszcze ja, żaden tam stary grzyb:

A Łucja Prus miała absolutnie cudowną barwę głosu...

Dedykuję sobie

Pierwszy raz od wielu, wielu lat, nie mam doła w urodziny. A Kisielowi dziękuję, że mi to dzisiaj zaśpiewał zaraz po 'sto lat' :)

Z dedykacją...

...dla Comara i Mirka:

Pamiętacie? Przed imprezą na Alpejskiej - gotowaliśmy bigos i pod tym pretekstem piliśmy wino, duuużo wina :) A potem wino się skończyło i poszliśmy napruci po kolejne, wróciliśmy i tańczyliśmy przy tej piosence. A potem przyszedł Kuba i miał za złe trochę. A imprezy nie pamiętam :D

Dzisiaj waga pokazała, że bez najmniejszych wątpliwości ważę 10 kg mniej niż na początku diety. Czyli dokładnie sześćdziesiąt dni temu :D

Skończyło się, już proszę pani, pani panowanie?

Wyszłam rano do ogrodu i posadziłam stokrotki, po czym zaczął padać śnieg.


Ale damy radę!

Wiosna idzie

Tja... Wiosna idzie. Naprawdę. Tyle, że deszczowa. Kuba wziął i złapał coś. Prawdopodobnie grypę, może przeziębienie... Rzęzi trzeci dzień i jest bardzo biedny. Dla odmiany ja jestem w wyjątkowo dobrej formie, nawet włosy zafarbowałam. Na rudo. Chodzę po mieście i uśmiecham się do siebie, i myślę po angielsku, ale z błędami gramatycznymi.

Pogoda doprowadza mnie do szału. Ze względu na to, że rzadko nie pada, nie mam okazji, żeby pouprawiać ogród. Dzisiejsza nocka była ulewna, ale rano przestało na chwilę, więc poleciałam wyrezać chwasty z kwiatowych grządek. Wróciłam ubłocona po kolana. Rozdeptałam przez przypadek jednego tulipana, ale odchwaściłam i nawet coś tam zasiałam. Może zdziałałabym więcej, ale przegonił mnie deszcz...

 Nic to. Zasiałam różne kwiaty, dziwnym trafem wszystkie pomarańczowe.

Huśtawki

Pogoda znowu zdziadziała, więc tak na przypomnienie:

Babcia Marysia

Siedliśmy sobie przed chwilą z Kubą i gadaliśmy ot tak. I wspomnieli się nam nasi Dziadkowie... Kuba poopowiadał o swoich, ja o swoich, i jakoś tak mi się zrobiło tęsknie... A Babcia Marysia miała urodziny 3 lutego i obiecałam Matuli, że zadzwonię, i zapomniałam. Głupio mi i przykro, i Babci pewnie też przykro.

A co mi się wspomniało o Babci i o Dziadku ze Szklar?

Najbardziej pamętam tęczki na ścianie. Dziadkowie mieli popielniczkę czy też inne naczynie z pryzmatycznego szkła. My, dzieciaki, stawialiśmy to rano na słonecznym parapecie w kuchni - i całe pomieszczenie wypełniało się maleńkimi tęczkami, nazywaliśmy to 'zajączki'... Kręciliśmy tym jak karuzelą, i cała kuchnia migotała kolorami. Dziadek był strasznie dumny z tego zjawiska.

(Tęczka na podłodze, zdjęcie zrobione w słoneczny (!) dzień  w lecie 2012 r. 

 - na podłodze kuchni refleks z łazienkowego lustra.)

 

Pamiętam chleb ze śmietaną, posypany cukrem. Wielkie, pyszne kromy. I pamiętam, jak Babcia kroiła mi pajdy i smarowała masłem, a ja leciałam na dwór i karmiłam tym kurczaki, które wydziobywały mi chleb z małych łapek. No to leciałam po kolejną pajdę i bujałam Babci, że takie pyszne i że jeszcze chcę, a Babcia się śmiała i dostawałam następną. I leciałam do kurczaków i  z powrotem, a Babcia się śmiała, a ja teraz dopiero wiem, że wszystko obserwowała z okna - mnie, kurczaki i ten chleb :)

I Dziadków na motorze pamiętam, przyjeżdżali i przywozili różne dobre rzeczy. Jabłka na przykład. Albo kompot z malin w małych słoiczkach, i pamiętam, jak wyżerałam te maliny.

(Dziadkowie u cioci Józi na Janówce, rok zapewne 1983.)

Pamiętam, jak chodziliśmy na grzyby na pokopalniane hałdy w Szklarach (rosły tam głównie kozaki, po ludzku koźlarze czerwone). I że chodziliśmy szosą do lasu na poziomki, a po drodze mijało się dom, w którym mieszkał nienormalny Józek czy jak mu tam, dorośli straszyli nim dzieci, ale jakoś nigdy nic złego nas nie spotkało. O, przypominam sobie koleżanki, Kamilę i Olę, one też były 'miastowe' nawet bardziej niż my, bo na wakacje do dziadków przyjeżdżały z Wrocławia. Dziadka ogród pamiętam, z malinowym chruśniakiem i szczepionymi jabłoniami i rabarbarem, który obierało się ze skórki, maczało w cukrze i pożerało. I kąpiele w wielkiej, blaszanej wannie, którą Babcia wynosiła do ogrodu i w której nurzała wszystkie wnuki. I szkołę pamiętam, a raczej ogród koło szkolnego budynku, z huśtawkami i drabinkami. I gdzieś tam rosły morwy, zbieraliśmy z Tatem owoce, ale pamiętam, że zawsze wydawały mi się mdłe i nieciekawe... A raz goniło mnie stado gęsi...

Ojej, coraz więcej rzeczy mi się przypomina. Jak Dziadek - wędkarz przywiózł pewnego razu sandacza, którego wrąbałam niemal w całości, a Babcia smażyła, patrzyła mi w zęby i cieszyła się, że mi smakuje... Dziadek karmił nas orzechami laskowymi... Babcia robiła lody domowe, żółte, słodkie i pyszne. W domu, w doniczkach rosły niebiesko-różowe hortensje, a w ogrodzie czerwone piwonie. Po wsi pielgrzymował święty obraz i kobiety zbierały się na modlitwy w coraz to innym domu, a Babcia zabierała mnie ze sobą i umierałam z nudów. Baby prześcigały się w adoracji i dekoracji, a gdy obraz miał trafić do Babci, zamierzała go udekorować piwoniami. Traf chciał, że akurat wtedy Babcia z Dziadkiem się posprzeczali i na przeprosiny Dziadek natargał Babci piwonii z ogrodu. Pamiętam, jak Babcia krzyczała za nim i rzucała tymi kwiatami, a Dziadek się śmiał, i Babcia też się śmiała :) Jejku, chciałabym to zobaczyć jeszcze raz...

I na ścianie nad tapczanem dwa obrazy z aniołami. Nie udało mi się ich znaleźć, niestety...

...najczęściej można spotkać cię nad przepaścią lukrowaną,

gdy przez dziurawą kładkę przeprowadzasz dwoje dzieci...

U dziadków były dwa anioły, osobny dla wnuczek, osobny dla wnuków. I nad wezgłowiem był obraz z Panem Jezusem z sercem w cierniowej koronie. I monidło było, gdzie ono teraz?

Normalnie siedzę teraz i ryczę.

I w trzech izbach mieściliśmy się wszyscy - Dziadkowie, ośmioro ich wnucząt (tyle nas było za życia Dziadka), a niekiedy i nasi Rodzice...

Gdy Dziadek umarł, wszystko się zmieniło. Babcia sprzedała mieszkanko i przeprowadziła się w inne strony, do córki, cioci Reginy. Przepadła popielniczka z tęczkami i wiele rzeczy przepadło. W 'gościnnym' pokoju u Dziadków był telewizor, nad którym 'pływały' rybki, był duży tapczan i szafka, w której wystawiona była dziadkowa kolekcja minerałów, szklane ryby, fajki, domki z zapałek i żeliwna Małpa, która piastowała w objęciach solniczkę i pieprzniczkę. No, nie wszystko przepadło, Małpę uratowała Siorka, a teraz mam ją ja - stoi na wyciągnięcie ręki, na półce. Symbol i wspomnienie.