Powielacz

Znowu wspomnienie sprzed wielu, wielu lat. Jak wielu? Właśnie próbuję ogarnąć. Mam czterdzieści jeden. Wtedy CHYBA JESZCZE nie było Stanu Wojennego, ale już wisiał w powietrzu. Skąd mogłam ja, smarkula, wiedzieć wtedy, że coś wisiało w powietrzu? Bo Tata miał mnie pod opieką, a zamiast strzelać z procy albo opowiadać mi o Drodze Mlecznej, zabrał mnie do jakiegoś pomieszczenia z powielaczem i tam - no cóż - powielaliśmy. Pojęcia nie mam, co. Wiem, że w tym czasie Mama stała w kolejce po mięso - bo w międzyczasie wysłano mnie do Mamy - i miałam kategoryczny ZAKAZ mówienia do obcych ludzi o tym, co Tato robił. A Tato powielał... Był z nim jego ówczesny kumpel, Janusz Cz. (nie mylić z tym poniżej) który klepał na maszynie, a z niej wychodziły odbitki do powielacza.

Myślę, że to był koniec lata albo jesień '81. Trzydzieści trzy lata.

Nie rozumiałam wówczas, co było na rzeczy. Pamiętam atmosferę tajemnicy, powagi i niepokoju. Te kolejki za wszystkim... Tato upominał, żeby nigdy nie pytać, co robi i dokąd idzie. Tak mnie wytresował, że do tej pory nie potrafię zwyczajnie zapytać człowieka, czy mu coś dolega, czy ma problem i jak bym mogła pomóc...

Pamiętam, jak raz miał jechać ze Strzelina do Wrocławia w jakiejś sprawie - jednej z tych swoich tajemniczych. Poszliśmy razem na strzelińską stację kolejową kupić bilet, Tato bilet nabył w kasie, po czym pociągnął mnie do okna i niezobowiązująco powiedział mi, że go właśnie śledzą. Zakazał mi się oglądać, ale opisał faceta - zatem przy nadarzającej się okazji spojrzałam i oto oczom moim objawił się ojciec mojego kolegi z klasy (Janusza C.), który zupełnym przypadkiem był  wówczas komendantem MO w Strzelinie. Rozpoznałam charakterystyczny wąs. Teraz, gdy jestem dorosła i minęło mnóstwo lat, nie chce mi się wierzyć, że ktoś taki uganiał się po dworcach za solidarnościową swołoczą. Ale do dzisiaj pamiętam, jak próbował ukryć twarz i jak udawał, że wcale go tam nie ma. Może zostałam zasugerowana, teraz bez znaczenia... (Właśnie do mnie dotarło, że skoro piszę o koledze z klasy Januszu C., to historia musi pochodzić jakoś z 84 roku, bo mniej więcej wtedy Janusz doszedł do naszej klasy. Nie był od początku.)

Heh, a skąd pomysł na post? Dlaczego powielacz?

Bo włączyłam wieczorem do posłuchania piosenki Adama Drąga. A któraś z tych piosenek była w starym śpiewniku turystycznym Taty. A śpiewnik był wydany na powielaczu, co sobie znienacka przypomniałam... Pocieszne :)

Powielacz wyglądał tak, jak, jak w Wikipedii, nie będę kopiować. A na zakończenie - Gintrowski:

(Piosenkę Gintrowskiego przypomniał mi Kuba.)

Depresja

Się mi spodobało 'zaczyna się wierzyć, że z tego się wyjdzie'. Bo faktycznie tak jest.

Ja na swoją depresję lekarstwo znam: mieć zajęcie i mieć towarzystwo. Już nie wystarczają mi przyjaciele z netu, bardzo potrzebuję żywego człowieka, z którym można nie tylko rozmawiać, którego można dotknąć, oblać piwem (przez przypadek), pójść do lumpexu i na kawę. Tymczasem pojadę do efki i spróbuję zrealizować parę powyższych (oprócz oblewania). Szkoda, że Exeter nie jest trochę bliżej.

No nic to, poczekam do przeprowadzki, a jak się już okopię na swoim, to spróbuję wyjść do ludzi. Mam nadzieję, że jeszcze potrafię...

Dobra wróżka, w sensie że ja

Fifka się przeprowadziła z chaty do chaty. Dziżaskurwajapierdolę, że tak polecę cytatem. Postanowiłam służyć pomocą i dobrą radą, jak wróżka chrzestna. Taka bardziej z Pratchetta. Skrzyżowanie Niani Ogg z Babcią Weatherwax.

Wprowadzenie:

Fifka mieszka w Exeter, ma męża w separacji, dwie córki (jedna nieco powyżej kolan, druga do pasa). Jesienią wycięli jej guza z cycka, do marca miała chemię, w miniony poniedziałek zakończyła radioterapię. Zajebiście. Z okazji różnych okoliczności należy się jej benefit w postaci domu. Trzy lata temu dostała (nie będąc jeszcze w separacji) dom od councilu, który wspólnie z obecnie separowanym mężem doprowadziła do stanu użyteczności. Teoretycznie three bedrooms i spory ogród. Chałupa na wzgórzu, co generalnie sprowadzało się do tego, że ciągle pod górkę, chyba że dzieci uparły się wziąć na spacer rowerki lub hulajnogi – wtedy wychodziło niebezpiecznie z górki. Widziałam na własne oczy, ja na hulajnodze bym się nie odważyła, ale dzieci nie mają wyobraźni i uważały, że jest świetnie. No to fifka stwierdziła, że nie odpowiada jej życie na krawędzi i musi przeprowadzić się tam, gdzie płasko. Znalazła sobie brytyjską councilową rodzinę, która zgodziła się na deal, zatem po paru miesiącach wysiłków udało się jej doprowadzić do podpisania umowy, mianowicie za swój odpicowany three bedroom terraced house (szeregowiec) na górce dostała two bedroom terraced house na płaskim parę ulic dalej. Niżej.

Konkret:

Dzień przeprowadzki sympatycznie nastąpił we wtorek po bank holiday, co oznaczało, że mogliśmy się wybrać do Exeter dla przyjemności – w niedzielę pojechaliśmy z Kubą do Dartmoor, gdzie było po prostu fantastycznie, co można zobaczyć na zdjęciach. 

(Autentyczni kowboje - trzech na koniach, dwóch na quadach, cztery psy i kilka dziesiątków zaganianych krów. Przefajny widok.)

Po niedzieli nadszedł poniedziałek, czyli wspomniany wyżej bank holiday. Fifka miała ostatnią radioterapię, ale była już częściowo spakowana, pomogliśmy jej spakować resztę. Kuba wrócił do Reading, a ja zostałam z fifką w oczekiwaniu na D-day, czyli przeprowadzkę. Wprawę w przeprowadzkach mamy obie, niemniej jednak miałam nockę nieprzespaną, bo obawiałam się, że zamówiona przez fifkę ekipa polskich silnorękich z vanem nawali. Nie nawalili, byli o 10 rano we wtorek, z niewielkim zgrzytem (pojechali na inną ulicę i stamtąd telefonicznie pyskowali, gdzie jest fifka). Weszli na zastawione kartonami salony, zakasali rękawy i gołymi (tymi) ręcami zapakowali samochód po dach. Powiedzieli, że się wyrobią w 2h (co im się nie udało, nie z ich winy). Zanim odjechali z pierwszą transzą, przyjechał brytyjski van z brytyjskim dobytkiem na wymianę. Do tego etapu poszło sprawnie. Nasze polskie chłopaki z fifką pojechali zawieźć nasz dobytek, brytyjskie chłopaki (van z windą, wózek do ciężkich gratów) rozpakowywali się u nas. Ja sobie poszłam poczytać internety, bo miałam swojego lapcioka i net z telefonu.

Potem było już tylko gorzej.

Fifka wysłała mi SMSa, cytuję: ‘Kurde. Ogrodek dwa razy mniejszy niz mi sie wydawalo. Klitka straszna. Trudno. Damy rade. :)’ Moja odpowiedź brzmiała: ‘Teraz to sie cmoknij :P’, na co otrzymałam: ‘Ale luz. I tak bym brala. Lokalizacja super.’ Zaniepokoiłam się, i słusznie.

Polskie chłopaki rozpakowali auto, wrócili. Fifka z nimi z kurwami na ustach. Polski chłopak wykrztusił, że to zupełnie nie taki standard. Zaniepokoiłam się bardziej. Nasz van się prawie spakował, tamten nie przyjeżdżał i nie przyjeżdżał... W końcu jednak przyjechał, załadowaliśmy więc ostatni tobołek, van pojechał, fifka oddała klucze i poleciałyśmy z górki na pazurki, z tym że fifka z gulem w gardle, a ja bez żadnych sensacji, bo nie mieszkałam tam trzy lata. Nabyłyśmy po drodze piwo i poszłyśmy na naszą nową chatę. I dżizaskurwajapierdolę, się okazało. 

Pikuś, że brytyjska rodzina robotnicza okazała się zupełnie nieprzygotowana do przeprowadzki. Fifka pakowała się od tygodni, z radioterapią i ze wszystkim. Oni na bieżąco wrzucali do vana to, co im się nagarnęło w łapy. Pikuś, że nie sprzątali w ostatnim czasie. Fifka też nie sprzątała, bo przy chemio- i radio- trochę sił nie starcza. Pikuś, że ściany mieli w kolorach grobowych lub burdelowych – fifka miała różowo w salonie, powaga! Problem w tym, że przy dwóch kotach, psie, iguanie, wężach i ChGW czym jeszcze ci ludzie nie sprzątali w chałupie od kilkunastu lat. Widziałam w życiu różne rzeczy – brud, smród i ubóstwo również. Kaszanę w postaci bordowych maziaków oraz różnokolorowych dech na podłogach i pstrokatych ścian w sypialni (a także tapety w srebrne wzorki i róże w sypialni córki) mogłabym podpiąć pod specyficzny gust lub jego brak. Ale gumy do żucia na klamce, kilkunastoletniego syfu w kuchennych szafkach, zafajdanej wykładziny na schodach, brudnych karpetów w sypialniach, dech z zaschniętymi resztkami jedzenia i psich kłaków, wyrwanych klamek, gruzu w ogródku i wszechobecnego smrodu nie jestem w stanie wytłumaczyć niczym. Fifka jest pierdolnięta, że poszła w taki deal, aczkolwiek miałam okazję widzieć jej dwa potwory w akcji na górce i faktycznie z nimi wolałabym na płaskim.

W każdym razie wczoraj jechałam na szmacie i szafki kuchenne nie są jeszcze czyste, ale już mniej brudne. Wyszorowałam łazienkę, kibelek, poniekąd pokój małych potworów, schody i sypialnię fifki. Jestem wielka i wcale nie będę się krygować, że moja pomoc to nic takiego. I tak, fifka, zrobiłabym to jeszcze raz i wcale nie ze względu na Twoją olśniewającą osobowość.

Coś jest w tym, że gdy ktoś komuś pomoże, to potem ten, komu udzielono pomocy, powinien pomagać dalej, niekoniecznie w rewanżu osobie, która pomagała.  Poza tym pamiętam, że jak byłam w czarnej dupie, w depresji, to w zasadzie tylko Ty co parę dni sprawdzałaś, czy jeszcze żyję. Nie że Siostry czy tam bliższe przyjaciółki. Może to Twoja gruboskórność, że moje chamskie ‘wal się na ryj’ Cię nie zrażało i mimo wszystko nadal odzywałaś się do mnie kontrolnie i  – z rozmysłem czy nie – sprowadzałaś mnie mniej więcej do pionu. Jestem Ci za to bardzo wdzięczna. Bardzo.

Ale jeśli w ciągu najbliższych pięciu lat postanowisz się przeprowadzić, to jeśli mam Ci w tym pomóc, musisz mieć naprawdę dobry powód ;)

PS:
Fifka nie skomentuje, bo jeszcze nie ma neta :D
PS:
Moja pratchettowska wróżkowość sprowadza się do tego, że wypiłam wiadro piwa (Niania Ogg) i udzielałam fifce światłych rad co do wychowywania dzieci (jak przystało na Babcię Weatherwax).

Kurwa twoja mać!

Rozmawiałam z Siorką. O domu, który budują. O domu, który chcemy kupić. O problemach bieżących i problemach przewidywanych. O jej dzieciach i związanych z dziećmi nadziejach i obawach... Że Pola trzylatka filozofuje (bo wiesz, mamo, jestem bardzo stara)... Że Miłek dorasta i lada moment będzie miał zupełne inne potrzeby i oczekiwania... I tak mi się wspomniała moja upierdliwa nastoletniość, kiedy byłam w stanie wojny z rodzoną matką. Czułam się niekochana, gorsza i w ogóle świat był przeciwko mnie. No, przekichane! I w czasie którejś awantury wrzeszczałyśmy na siebie z Matulą nie przebierając w oskarżeniach. W końcu Matula, doprowadzona do ostateczności, wrzasnęła do mnie 'kurwa twoja mać', po czym złapała się obiema rękami za usta i tak stała i pamiętam jej oczy takie duże... Niewykluczone, że wtedy dorosłam :)

Zdjęcie: miałam wtedy chyba z jedenaście lub dwanaście lat - Asia o trzy lata mniej, a Matula była duuużo młodsza, niż ja teraz.
Ciekawe zaczeski, taknie? Każda grzywka taka sama... ;)

Parszywi spamerzy

Zasypują mnie ostatnio swoimi parszywymi anonimowymi komciami, w których wstawiają linki do swoich blogów, i nie pomogło, że ustawiłam weryfikację słowną przy komentarzach. Doprowadzona do ostateczności wyłączam możliwość komentowania przez Anonimowego Comara i Anonimową KN, wszystkie pozostałe komentatorki mają własne blogi i są od dawna zassane przez Google+, Wordpress czy inne Bloggery. Komentujcie, o ile będzie co, bo ostatnio z tym nienajlepiej...

Z nowych rzeczy nic nowego. Wiosna idzie, kopię ogród i robię zdjęcia. Ganiałam dzisiaj po ogrodzie za oszalałym motylem cytrynkiem, ale nie dał sobie strzelić foci. Nie był to jednak pierwszy motyl w tym roku. W połowie lutego widziałam w lesie mniej radosnego wiosennego wróżbitę (pisałam kiedyś, że dla mnie kolor pierwszego wiosennego motyla zwiastuje nastrój na nadchodzące lato) i ten był brązowy, niemniej jednak miał białe, pomarańczowe i czerwone brzegi, więc nie mogła to być zła wróżba ;) Zanosi się, że w tym roku będziemy zaganiani w wakacje, bo pewnie koło czerwca - lipca będziemy sprzedawać mieszkanie i rozglądać się za czymś, co kupimy w UK, konkretnie w Basingstoke. Zatem kolor brązowy może sygnalizować udrękę urzędowo - poszukiwawczo - sprzedawczo - nabywczą, ale z przebłyskami optymizmu :D

Byłam u efki, piszę, bo wiem, że czeka na jakiś wpisowy fajerwerk związany z tym pobytem. Fajerwerków nie będzie: jestem zbyt przybita do podłoża, bo wychlałam za dużo piwska i zeżarłam za dużo potraw złożonych głównie z węglowodanów utopionych w tłuszczu. Nie mieszczę się w spodnie i mam żal, co prawda nie do efki, a do siebie. Pożytku ze mnie było mało, tyle, że efka nadrobiła zaległości w piciu brytyjskich ales i już nie bardzo lubi lagery i cydry. Mam nadzieję, że nie czyta tego brytyjska opieka społeczna, która może nie byłaby bardzo zbudowana tym faktem...

A ten rok jest dziwny. Początek marca i już mi kwitnie poziomka:

I trochę innych roślin. Nawet szafirki już wylazły!

I jeszcze to, co skopałam. Zmniejszyłam powierzchnię pod warzywa, bo i tak używam pietruszki, kopru, rzodkiewek i fasoli. W zeszłym roku jeno to obrodziło znośnie. I pomidory... To udeptane to będzie trawnik.

No to do zaś. Może kiedyś wyłączę ograniczenie na komentarze, jak uznam, że te parszywce sobie odpuściły...

Fiołki...

...te pierwsze, zimowe, dedykuję Matuli:

I krokusy też:

A Tacie dedykuję pietruszkę, co ją ciągle mam w ogrodzie i dodaję do potraw, mimo, że zima. Na zdrowie!

Widywałam fiołki w lutym, ale żeby na początku stycznia... Wiosna idzie, byleby się nie potknęła o spóźnioną zimę!

A tu moja paszcza, jeszcze zeszłoroczna, ze spaceru gdzieś w Ludshott Common 29 grudnia:

Pogoda

Leje, wieje, wiosna idzie...

UK stoi pod wodą, całą Wyspą szarpią sztormy, nieustannie wali deszczem, ewentualnie gradem. Do nas, na górkę, powódź jeszcze nie dotarła, ale wszystko inne owszem. Ogród ciamka, jak się po nim chodzi, wszędzie walają się połamane gałęzie, a z ziemi wyłażą krokusy - bo ciepło. Strasznie sponiewierała mnie dzisiaj pogoda, bo (ku memu zdumieniu) pokazało się słońce i poleciałam do miasta, co okazało się pułapką. W mieście kolejne nawałnice przeczekiwałam w sklepach, potem w przerwie w deszczu pobiegłam do autobusu i całą drogę cieszyłam się jaskrawym słońcem. Gdy wysiadłam z autobusu, zachwyciły mnie różne elementy w ogrodach po drodze - o, proszę, forsycja:

I takie coś ładne:

Na tym drugim zdjęciu (z telefonu) widać, że nadciąga groza. Słoneczko podświetlało uroczo czerwone owocki i szaro-granatowe niebo, nawet zaczęłam sie rozglądać za tęczą, gdy usłyszałam dziwny poszum z kierunku, w którym zdążałam. No, myślę, zrywa się sporszy wiatr. Ale nie... Nagle zaczęło walić gradem, na szczęście drobnym, za to gęstym. Zrezygnowałam z wyciągania parasola, nałożyłam na łeb torbę (zaczęło mi się sypać do rękawów płaszcza) i galopkiem, ślizgając się po kulkach lodu, poleciałam do domu. Na szczęście miałam z minutę, bo bym zeszła. Grad, z dużym wyczuciem dramatyzmu, przestał sypać, gdy otwarłam furtkę. Gdy weszłam do pokoju, świeciło słońce. Od powrotu (ze 2 h) takie przedstawienia były już ze trzy...

Poza tym stara bida. Po świętach zrobiłam się wzdęta, więc wróciłam z podkulonym ogonem na dietę Dukana i powoli mi lepiej. Staram się urozmaicać jedzenie, żeby mi się nie znudziło za wcześnie. Z tego bloga czerpię przepisy - zrobiłam sobie żółty ser (jadalny, szczególnie z jajecznicą i porannymi otrębami):

 

A dzisiaj na obiad ugotowałam przegenialną zupę koperkową, którą zamierzam jadać regularnie, bo jest pyszna :)

Wspomnienia, wspomnienia...

Tata dostał jakieś nadęte odznaczenie z nadania IPN przez obecnego prezydenta RP, bodajże pana Komorowskiego. Zacytuję Taty maila:
„
Okazuje się, że sprawa z wręczeniem Krzyża (Wolności i Solidarności) nie jest tak prosta jak z innymi odznaczeniami, które dla kombatantów zbyt schorowanych aby stawić się na imprezie oficjalnej przywozili do domu przedstawiciele władz miejscowych - np doręczenie odznaczenia wojskowego organizował lokalny szef WKU.
Jazda do Warszawy porą zimową to dla mnie spory wysiłek, zwłaszcza przez zarwanie 2 nocy na podróż, szczególnie przykrych, że oczekiwanie na połączenie we Wrocławiu w każdym przypadku trwa ponad 3 godziny...
Do tego - choć moja Krysia chce być dzielna i twierdzi że sobie poradzi - na tak długo nie wyjadę jeśli nie załatwię zastępstwa dla siebie, co w czasie od czwartku do soboty jest trudne. Poza tym w Warszawie będę anonimowy. Szukałem lecz na dekoracji przez szefa IPN nie wytropiłem nikogo mi znanego.
Na osobistym prestiżu zyskam więcej, jeśli Krzyż wręczy mi np pani burmistrz Strzelina na sesji Rady Miejskiej...
Taką też sugestię zawarłem w mailu:
-----------------------------------
Od:     Jerzy Dereń <orionek@2gb.pl>
Do:     luiza.lubanska@ipn.gov.pl
Temat:  Zaproszenie na wręczenie odznaczenia
Data:   Mon, 09 Dec 2013 03:55:19 +0100
Program pocztowy:       Evolution 3.4.4-3
Dziękuję za pamięć i zaproszenie na uroczystość wręczenia odznaczeń. Z przykrością informuję, że mój przyjazd do Warszawy nie jest możliwy z powodów zdrowotnych - moich i będącej pod moją opieką żony. Dużym problemem dla mnie jest dotarcie do śródmieścia Wrocławia i na kilka godzin.
Rozwiązaniem dobrym dla moich możliwości komunikacyjnych jest przekazanie obowiązku/zaszczytu wręczenia mi Krzyża Wolności i Solidarności pani Burmistrz Strzelina - Dorocie Pawnuk-Sznajder.
Pozdrawiam
Jerzy Dereń
----------------------------------------
Ponadto nieco po 9:00 zatelefonowałem do pani Luizy Lubańskiej w IPN Warszawa.
Pani Luiza powiedziała, że maila już odczytała. I trudno, Krzyż poczeka do następnej okazji. Jak np w przypadku pana (?) który Krzyż Wolności i Solidarności miał przyznany w 2012 roku...
Stwierdziłem, że jest mało prawdopodobne abym do Warszawy kiedykolwiek przyjechał bo w moim wieku trudno liczyć na radykalną poprawę zdrowia.. Na to pani Luiza powiedziała, że nie ma procedury przesłania Krzyża do wręczenia przez innego przedstawiciela RP niż szef IPN. Dlatego jedyne co będą mogli zrobić, to zwrócić Krzyż do Kancelarii Prezydenta RP.
W dalszej rozmowie wyraziłem jeszcze niezadowolenie z braku dostępu do informacji na mój temat.
Wiem, że w latach 1980 do 1989 byłem inwigilowany. Sporządzone przy tym dokumenty chciałbym wykorzystać do spisania wydarzeń w których uczestniczyłem...
Gdy pani Luiza poradziła mi napisać stosowny wniosek odpowiedziałem, że taki mój wniosek w IPN leży już co najmniej 3 lata. Zyskałem dostęp tylko do mało istotnych dokumentów paszportowych i z internowania. Moja prośba o informacje "operacyjne SB" w IPN została zignorowana bez jakiegokolwiek komentarza.
Na koniec stwierdziłem, że od 1989 r. - czasu pierwszego dostępu do "teczek" zespołu Maciarewicza, którego głupota nam szkodzi bardziej niż gdyby był on rozmyślnie działającym sowieckim agentem (sic!), dla zainteresowanych jak ja jest widoczne, że dostęp do teczek ograniczony dla nielicznych, często niegodziwych, służy cynicznej grze...
---
Rzecz jasna, wniosek o dostęp do informacji na mój temat ponowię w piśmie, które niezwłocznie wyślę do IPN z wnioskiem o zlecenie wręczenia mi Krzyża Wolności i Solidarności przez panią Burmistrz Strzelina...
Pozdrawiam
Jurek
“ 

To by było mniej więcej na tyle. Ja tylko przywołuję własne wspomnienia z czasów internowania Taty:

...na podwórku: sąsiadka (rok starsza ode mnie Aga C.) „Dereń siedzi.” Moja rozpacz, bo to obciach ‘tata w więzieniu’. Głupie dziecko - nie umiałam zaszczekać do Agi C., że lepiej mieć kochającego tatę w więzieniu, niż samotną matkę i ojca, co się wyparł...

...przed pójściem do szkoły: Agusiu, nie rozmawiaj z nikim o tatusiu... (Nikt mi wtedy nie dokuczał w szkole, dziwne, ale chyba znamienne dla tamtych czasów.)

...na peronie dworca w Strzelinie, jechałyśmy do Nysy z babcią: „Śnił mi się Jurek, płakał ‘mamo...’”; moja małoletnia rozpacz, bo nie umiałam się znaleźć w dorosłej rozpaczy babci...

...rodzinna wyprawa do Nysy, gdzie Tata był internowany. Jechaliśmy syrenką ze śp. Wujkiem Tośkiem, zatrzymaliśmy się po drodze na jakimś targu, kupiliśmy miniaturową kostkę Rubika (taką naprawdę tyci tyci dla dziecka, którym wtedy byłam), została wtedy w Nysie u Taty i wróciła stamtąd razem z nim...

...długi, wąski korytarz - wydaje mi się, że z zielonymi ścianami - wypełniony mężczyznami, wszyscy długobrodzi. Między nimi brodaty Tato i jego - ówczesny - jak zawsze brodaty przyjaciel Janusz C. (Albo to włosy miał długie, a brody nie miał? Asia, przypomnij. )

...Matula przyniosła czekoladki – chyba wedlowskie, bo beczułki z alkoholem w środku – i powiedziała, że zjemy, jak Tato wróci z więzienia... Stawałam przed szafką, wodziłam po nich palcem... Jak Tato wróci...

...Matula kazała mi iść do piwnicy po przetwory (kompot czy ogóry, nie pamiętam), klęknęłam pod drzwiami w przedpokoju, żeby kapcie założyć; drzwi się otworzyły (mało mnie nie przewróciły), i wszedł Tato - od razu poleciałam po te czekoladki z wódką w środku – i nie pamiętam, żebym się kiedykolwiek tak cieszyła. Nie z czekoladek. Tato wrócił... Miał ze sobą zieloną, zagraniczną szczoteczkę do zębów (potem zgubiłam ją Tacie na Skalnych Grzybach, pamiętam noc w burzy pod pałatką, z zabłąkanym rudym psem) i golarkę Gillette. 
Nie pamiętam nic więcej, poza szaloną radością, że Tata wrócił do domu.



Ja, czterdziestolatka, w dupie mam chujów z IPN i odznaczenia, które nadają, żeby uzasadnić swoje istnienie.

Jesiennie...

Spędzam czas w domu, głównie. Jak Kuba wraca z pracy, rozmawiamy o tym, że czas zamieszkać u siebie. Pod uwagę bierzemy głównie Basingstoke, rzut beretem od Reading. Byliśmy tam w zeszłą sobotę, a ponadto ja we wtorek przeszłam się po tamtejszych agencjach pracy i zagaiłam do pani w polskim sklepie, co wywiesiła ogłoszenie, że szuka pracownika. Miło nam się rozmawiało, bo fajna babka, ale do pracy mnie nie przyjmie, bo zapytała o CV i jej dałam. Heh. Niby wiem, że jestem zajebista, ale nie umiem sama siebie przekonać. Prochów nie jadam. Uznałam, że wolę mieć doła, niż zobojętnieć na wszystko. Przedwczoraj dzwoniła headhunterka, miała pracę w Belfaście. Trochę daleko ;)

Ale niedawno oglądałam Hobbita (przypomnienie przed kolejną częścią, co w grudniu będzie!) i po raz kolejny poczułam się hobbitem z krwi i kości. O, proszę:

Piosenkę już tu odtwarzałam:

Update...

...do posta o małym różowym.

Znalazłam zdjęcie klasowe, wykadrowałam,  i oto małe różowe. Wyjątkowo nie na różowo, peszek:

Dla przypomnienia Dolores Umbridge:

Do wpisu mnie natchnęła Goha P., która wstawiła na FB linka do zdjęć z jej klasowego spotkania po latach. Dwudziestu latach. Linka nie dam tu, bo ochrona danych osobowych, ale z szoku się jeszcze nie otrząsnęłam. Z biedą rozpoznałam trzy osoby (poza Gohą), a następnie zostałam poinformowana przez Comara, kto tam jeszcze jest na tych fociach i nadal nie jestem przekonana. Ale Comar zapewniła mnie, że ja wcale nie wyglądam tak staro i paskudnie, i z całej siły staram się jej wierzyć, bo co mi zostało... (Comar też nie wygląda staro i paskudnie, przysięgam!)

A żeby się nieco pocieszyć, że z wiekiem wcale niekoniecznie się traci na wyglądzie, zaprezentuję tu moje klasowe zdjęcia. To z czwartej klasy (z małym różowym fioletowym). Gdyby ktoś miał wątpliwości, ja jestem na samej górze po prawej, obok tych dorysowanych:

I z klasy drugiej (ja w rzędzie środkowym, trzecia z lewej):

A tu z Comarem (i wal się na ryj, nie usunę!):

No i mam zagwozdkę: czy wsiurstwo to znak tamtych czasów? Czy obecne pokolenie czwartoklasistów za dwadzieścia lat będzie patrzyło z niedowierzaniem na stare foty i zastanawiało się, ossssochodzi? Mam kontakt z osiemnasto-, dwudziestolatkami i ich zdjęcia nie wywołują u mnie uśmiechu politowania. A te i owszem. I trochę wilgoci w kącikach oczu też...

No dobra. Tu miałam osiemnaście lat i opryszczkę:

A tu zaczynałam studia, bodajże pierwsze (jakby ktoś  nie wiedział, najpierw byłam na uniwerku, dopiero potem na polibudzie). Bursztynowe kolczyki hand made:

Aktualne można znaleźć w poprzednim poście. Tam też mam opryszczkę.

Update do update: obecne pokolenie kończące LO to trzecioklasiści (chyba).

Sprzed tygodnia

Zapomniałam się pochwalić w przedostatnią niedzielę, że pojadłam jagód (chociaż poszliśmy do lasu grzybów szukać). No to parę fot z końca października:

I kilka z początku listopada: