Lato

Nie umiem ostatnio kwitnąć optymizmem, niestety. Szczególnie, że od soboty Kuba zaczyna urlop i mamy jechać do Kornwalii na tydzień  - i na ten tydzień MetOffice zapowiada ulewy, deszcz żab, a także syf, kiłę i mogiłę. Mam nadzieję, że - jak zazwyczaj - prognozy są z sufitu wzięte i jednak pogoda będzie co najmniej znośna. Bo bardzo, ale to BARDZO, chciałabym zwiedzić Mount St. Michael. Żeby porównać do Mont Saint Michel, który to klasztor widzieliśmy w zeszłym roku. Jeśli się uda, pokażę i porównam. Trzymajcie kciuki.

Zastanawiam się, czy za rok nie zmusić Kuby, żeby wziął urlop na przełomie czerwca/lipca. Bo rok temu się zaczęło ładnie i w tym roku też... (z wcześniejszych lat nie pamiętam). A wczoraj byliśmy w Chobham Common - byłym wojskowym poligonie zawartym między sporymi miastami i autostradą. Oto zdjęcia z mojej debilkamerki:

Trochę poczarowałam z ujęciami, żeby nie było widać kabli z prądem. Ale tak czy siak - widoki zupełnie jak nie ze środka cywilizacji :)

Do roboty!

Bo jak se człowiek zrobi coś pożytecznego, to mu od razu lepiej. Ja se skosiłam ogród i wyrezałam chwasty spomiędzy kwiatów i warzyw. I co? I fajnie.

Wczoraj fajnie było tylko częściowo, bo sobie zaplanowaliśmy wycieczkę w las i wpadliśmy w takie bagno, że ojej. Z tego wszystkiego zdjęcia robiłam do góry, bo tam akurat było naprawdę ładnie. Na dole było guano. A na górze jak w niebie :)

Z lasu uciekliśmy po godzinie mocno wkurzeni na to, że ani iść, ani siąść i poczytać... Wracając trafiliśmy na pub i humory nam wróciły:

Pub stoi w środku niczego. Ogródek piwny jest od niego oddzielony szosą, po której mało co jeździ. W środku jest klimatycznie i sympatycznie - obsługa przemiła, a stali bywalcy nie wiadomo skąd przychodzą, bo w zasięgu wzroku żadnej chaty.

I wiecie co? Dają tam dobre jedzenie. Niebywałe. Poprzednio w równie klimatycznym miejscu jadłam rozpaćkane fish pie (no, coś w rodzaju kotleta rybnego mielonego , ale chyba ze złotej rybki), a jeszcze poprzednio - nieprzyprawioną rybę w przetłuszczonej panierce. Tutaj dali mi świetnie usmażoną wołowinę, smaczny sos i pieczone ziemniaki, które na pewno nie były pastewne. Warzywka angielskie, znaczy rozgotowane, niemniej jednak całość - na warunki tutejsze, wyspiarskie - oceniam 5/5 (w tym świetne piwo, oczywiście).

O, tu mi dali rybę zupełnie bez soli:

Uroczne Holmbury Saint Mary

Dzisiaj krótko, bo oczy mam zmęczone słońcem. Wybraliśmy się na sobotnią, wiosenną wycieczkę na wzgórza w okolicy Guildford. Dużo do chodzenia nie było, przewyższenia nie odebrały oddechu nawet mnie, zastałej po zimie... Ale zrobiliśmy parę niemęczących kilometrów, jak przystało na małżeństwo w średnim wieku w kraju, gdzie do dobrego tonu należy spędzać czas na długich spacerach...

Okolica taka sobie, ze wskazaniem na ładna. Mówię to o fragmencie pagórkowato-leśnym:

 Tak zwana selfie, czyli po naszemu samojebka. Focia z ręki znaczy:

Ale ten fragment nie był uroczny. Zauroczyła mnie wioseczka, do której zeszliśmy na pintę ale w pubie (ja hobbit, Kuba krasnolud) i gdzie co piętnaście minut wygrywał kurant z kościelnej wieży:

To był pierwszy kościół z miodowego kamienia, jaki tu widziałam. Zazwyczaj są z szarego czegoś, chyba piaskowca... Zwiedziliśmy go w środku, było trochę ładnych witraży i otwarta księga psalmów, do której podeszłam i która mi przypomniała wróżbę z jakichś starych książek - to o Biblię chodziło. Że otwierało się na losowej stronie, uderzało palcem w wers i czytało 'przepowiednię'? Ja przewróciłam stronice z zamkniętymi oczami, położyłam palec na wersie i przeczytałam: 'For the LORD has chosen Jacob to himself (...) for his peculiar treasure'. No, ja swojego uważam za skarb :) *Tu sobie wyszukałam ten fragment.

A potem poszliśmy na cmentarzyk za kościół i tam po prostu oniemiałam! Cmentarz jest położony na zboczu wzgórza, pełen starych nagrobków i wprost usiany żonkilami. Wiem, że cmentarze są miejscami zadumy i być może nietaktem jest czuć się na nich dobrze i pogodnie. Nie mogłam się jednak powstrzymać. Tam było urocznie...

Może byłoby fajnie mieszkać w angielskiej wioseczce jak ze starej książki... Ale z Holmbury Kuba miałby problem z dotarciem do pracy. A domeczki były na oko od połowy dużej bańki (w funtach) wzwyż. W takich wioskach żyją bogaci emeryci. BARDZO bogaci. Szczególnie, że do Londynu rzut beretem...