Mój ogród w tym roku nie miał szczęścia. Najpierw trawiła go powódź, później susza, teraz znowu jest nasiąknięty wodą. We wrześniu próbowałam wtykać w ziemię cebule tulipanów, krokusów i narcyzów - ziemia była za twarda, żeby ją nakłuwać wystarczająco głęboko. Gdy to robiłam przedwczoraj, zapadałam się w glebę... Nie miałam wiele pożytku z warzywnika, bo ogórki wyrosły późno i mało, pomidory zaczęły dojrzewać we wrześniu, po czym szybko wymarzły, a papryka nie obrodziła wcale. No, ale za to zużyłam całą pietruszkę - na pesto i na koktail. Pietruszka, póki co, odrasta, a na pocieszenie mam mały zapas w doniczce:
A ogród jest zasypany liśćmi, których nie grabimy, bo trawa sobie i tak z nimi poradzi na wiosnę:
To są fiołki alpejskie, wytrwale kwitną wiosną i jesienią:
A to koper:
Kwitną także nasturcje (ha! spod kurzego dzioba umknęły wiosną trzy nasiona i to są właśnie trzy sadzonki:
Tak wygląda resztka mojej 'łąki' spod płotu:
A róża już chyba nie rozkwitnie:
Za to mam kwiaty na werandzie :)
A ja ciągle jestem chora. Jak mnie złapało podczas pobytu w Polsce (ok. 25 września), tak trzyma do tej pory. Rzężę, kaszlę, smarczę i, co gorsza, nie śpię po nocach, bo mnie budzi bezustanny kaszel. Sama z sobą już nie mogę wytrzymać i strasznie jestem zmęczona - zarówno tym rzężeniem, bezsennością, jak i swoim mazgajstwem i użalaniem nad sobą.
Póki co, Duśka zdiagnozowała u mnie 'whooping cough', czyli krztusiec, czyli koklusz... Jedna lekarka dała mi coś na astmę i kazała wrócić, jak nie przejdzie. Druga, bo nie przeszło, dała mi erytromycynę i kazała wrócić, jak nie przejdzie. Niechby już przeszło, bo wychodzę z siebie...
czwartek, 1 listopada 2012
niedziela, 21 października 2012
...
Znalazłam tę piosenkę od nowa i jest piękna :)
Grzybowo poddaliśmy się już zupełnie. Nie ma grzybów, mimo że jest jesień, mgły, mżawki, błota oraz pajęczyny w rosie i melancholii...
A z grzybów to tylko takie, niezbyt jadalne:
I wczoraj, i dzisiaj usiłowaliśmy zwiedzać plenery. Wracaliśmy w błocie po kolana i z kilogramami ziemi na butach. Porównywałam klimaty do wrześniowej wycieczki na Skrzyczne i z żalem stwierdzam, że jednak strasznie brakuje nam tutaj gór, a chociażby górek... Ale coś z tej beskidzkiej wyprawy mi pozostało - charczę i rzężę konkursowo. Nie przechodzi.
Grzybowo poddaliśmy się już zupełnie. Nie ma grzybów, mimo że jest jesień, mgły, mżawki, błota oraz pajęczyny w rosie i melancholii...
A z grzybów to tylko takie, niezbyt jadalne:
I wczoraj, i dzisiaj usiłowaliśmy zwiedzać plenery. Wracaliśmy w błocie po kolana i z kilogramami ziemi na butach. Porównywałam klimaty do wrześniowej wycieczki na Skrzyczne i z żalem stwierdzam, że jednak strasznie brakuje nam tutaj gór, a chociażby górek... Ale coś z tej beskidzkiej wyprawy mi pozostało - charczę i rzężę konkursowo. Nie przechodzi.
poniedziałek, 8 października 2012
Wino
Pojechaliśmy w sobotę 'na grzyby', ale w tym roku grzybów nie ma nic a nic, w każdym razie w tej części UK. Rozpacz mnie ogarnia, bom skończyła zeszłoroczne zapasy, ostała mi się ledwo garstka do uszek. Grzybów nima i już. A kasztany jadalne puste w środku. Taka wiosna, takie lato, a i jesień nie lepsza...
Za całą zdobycz mam ok. kilograma głogu. Dobre i to, zamierzam nastawić wino według przepisu z tej strony o winach. Poprzednie wina, z ostatniego lipca, dochodzą do siebie. To bardziej różowe jest za słodkie, to bardziej żółte całkiem w porządku. Niech sobie podojrzewają póki co.
Dla własnej pamięci przeliczyłam proporcje z przepisu i sobie wkleję:
Heh, strasznie maleńkie te moje butle...
Tak przy okazji zajrzałam do Wikipedii i się dowiedziałam bez większego zaskoczenia, że głóg należy do rodziny różowatych - tak jak róże, jabłonie, śliwy, wiśnie, czereśnie i grusze. Ale przynależność do tej rodziny jeżyn, malin i poziomek, a także pigwy i aronii, mocno mnie zdziwiła.
Za całą zdobycz mam ok. kilograma głogu. Dobre i to, zamierzam nastawić wino według przepisu z tej strony o winach. Poprzednie wina, z ostatniego lipca, dochodzą do siebie. To bardziej różowe jest za słodkie, to bardziej żółte całkiem w porządku. Niech sobie podojrzewają póki co.
Dla własnej pamięci przeliczyłam proporcje z przepisu i sobie wkleję:
| 1. 5 kg wymytych i osuszonych owoców gnieciemy wałkiem na stolnicy lub miażdżymy w kamiennym naczyniu. Następnie owoce wsypujemy do balona, zalewamy 10 l przegotowanej i ostudzonej wody, dodajemy 1 kg cukru, 8 g pożywki i matkę drożdżową. Balon zamykamy szczelnie korkiem z rurką fermentacyjną. Po 3 dniach dodajemy 2 kg cukru. | |||
| Oryginalnie | 2/5 | 1/3 | |
| owoce, kg | 1.5 | 0.6 | 0.5 |
| woda, l | 10 | 4 | 3.3 |
| cukier, kg | 1 | 0.4 | 0.3 |
| pożywka, g | 8 | 3.2 | 2.7 |
| cukier, kg | 2 | 0.8 | 0.7 |
Heh, strasznie maleńkie te moje butle...
Tak przy okazji zajrzałam do Wikipedii i się dowiedziałam bez większego zaskoczenia, że głóg należy do rodziny różowatych - tak jak róże, jabłonie, śliwy, wiśnie, czereśnie i grusze. Ale przynależność do tej rodziny jeżyn, malin i poziomek, a także pigwy i aronii, mocno mnie zdziwiła.
czwartek, 4 października 2012
Koktail pietruszkowy
Dowiedziałam się o nim od Comara, zrobił go dla mnie Łukasz (dzięki!). Szukałam przepisu po sieci, ale wszędzie są jakieś przekombinowane, więc zrobiłam sobie taki, jaki zapamiętałam, gdy Łukasz robił. W oryginale przepis dołączony jest do takiej sprytnej maszyny, co przyrządza wszystko, począwszy od ajerkoniaku, skończywszy na zupie pomidorowej. Napój zawiera w sobie bombę witaminową i drugą - kaloryczną. Nic to, wypiłam z zachwytem, a zrobiłam to w blenderze mniej więcej tak:
Natka pietruszki ma mnóstwo dobrze przyswajalnego żelaza i witaminy C. Ale kogo to obchodzi, najważniejsze, że to wszystko, zmiksowane razem, jest przepyszne :)
Nawiasem, stałam się fanką pietruszki, której nie znosiłam od dzieciństwa. W tym roku z głupoty zasiałam grządkę pietruchy (w sumie nie wiem, po co, bo nie miałam żadnych pomysłów na zastosowanie). Wyrosła bujna, zdrowa i gęsta i się marnowała, aż dostałam przepis na pesto pietruszkowe. Znowu mniej więcej przepis:
- dużo listków pietruszki
- półtorej cytryny bez skórki i pestek
- 60 g cukru (następnym razem dam mniej)
- ze 100 g lodu
- z 200 ml wody źródlanej
Natka pietruszki ma mnóstwo dobrze przyswajalnego żelaza i witaminy C. Ale kogo to obchodzi, najważniejsze, że to wszystko, zmiksowane razem, jest przepyszne :)
Nawiasem, stałam się fanką pietruszki, której nie znosiłam od dzieciństwa. W tym roku z głupoty zasiałam grządkę pietruchy (w sumie nie wiem, po co, bo nie miałam żadnych pomysłów na zastosowanie). Wyrosła bujna, zdrowa i gęsta i się marnowała, aż dostałam przepis na pesto pietruszkowe. Znowu mniej więcej przepis:
- dużo listków pietruszki
- ze 100 g prażonych ziaren, orzechów (słonecznik, migdały, sezam, pestki dyni, laskowe i jakie tam... może być mix)
- 80 ml oliwy z oliwek
- 2-3 łyżki octu balsamicznego
- 2 łyżki tartego parmezanu
- trochę soli i pieprzu
środa, 3 października 2012
Rzężę sobie
Bywało się ostatnio w Polsce, oj bywało... Na początku bytności podłapałam jakąś zarazę i od tej pory podróżowałyśmy razem. Prawdopodobnie mogę też jej przypisać przynajmniej połowę tego piwa, co go wyżłopałam - w końcu nie piłam sama, no nie?
Jakby ktoś nie wiedział, to pojechałam na ślub i wesele Małej Siorki. Oczywiście, na samej uroczystości nie miałam aparatu, bom dupa wołowa i zapomniałam. Zdjęcia robił specjalny pan, a także tato. Może kiedyś się doproszę, żeby mieć trochę dla siebie. Tymczasem nie mam nic a nic i w związku z tym nie pokażę :(((
Resztę czasu spędziłam częściowo rodzinnie, częściowo towarzysko. Jak się rzekło - podupadłam na zdrowiu, co mi wcale nie przeszkodziło pojechać z Kasią do znajomych w Tychach i wjechać (rzężąc) krzesełkiem na Skrzyczne, a stamtąd przejść na Salmopol. Jesień w polskich górach, ech... Warto zaryzykować zapalenie płuc.
A to nie ja cyknęłam:
Jakby ktoś nie wiedział, to pojechałam na ślub i wesele Małej Siorki. Oczywiście, na samej uroczystości nie miałam aparatu, bom dupa wołowa i zapomniałam. Zdjęcia robił specjalny pan, a także tato. Może kiedyś się doproszę, żeby mieć trochę dla siebie. Tymczasem nie mam nic a nic i w związku z tym nie pokażę :(((
Resztę czasu spędziłam częściowo rodzinnie, częściowo towarzysko. Jak się rzekło - podupadłam na zdrowiu, co mi wcale nie przeszkodziło pojechać z Kasią do znajomych w Tychach i wjechać (rzężąc) krzesełkiem na Skrzyczne, a stamtąd przejść na Salmopol. Jesień w polskich górach, ech... Warto zaryzykować zapalenie płuc.
A to nie ja cyknęłam:
wtorek, 18 września 2012
Państwo szuka pracy...
...Państwo dostaje oferty, proszę:
Moja Mozilla od razu zręcznie umieściła to w spamie, na szczęście zajrzałam bezpośrednio do Google'a i odnalazłam w nim skarb. Odpowiedź bez wątpienia wyślę na ten elektronowy adres. Zdecydowanie chcę mieć własnego prawnika i konsultanta i żyć z ich niewolniczej pracy.
...
Tak przy okazji przypomniał mi się kawał, od Pamiętnego Kwietnia nieaktualny:
- Najbrzydsze państwo na świecie?
- Państwo Kaczyńscy.
Czy to szarganie Świętości Narodowych?
Moja Mozilla od razu zręcznie umieściła to w spamie, na szczęście zajrzałam bezpośrednio do Google'a i odnalazłam w nim skarb. Odpowiedź bez wątpienia wyślę na ten elektronowy adres. Zdecydowanie chcę mieć własnego prawnika i konsultanta i żyć z ich niewolniczej pracy.
...
Tak przy okazji przypomniał mi się kawał, od Pamiętnego Kwietnia nieaktualny:
- Najbrzydsze państwo na świecie?
- Państwo Kaczyńscy.
Czy to szarganie Świętości Narodowych?
środa, 5 września 2012
Szkoła óczy
Napadło mnie wspomnienie, gdy przeglądałam mój ulubiony blog o chlebie.
W pierwszej klasie podstawówki będąc dostałam do rozwiązania zadanie o piekarzu, który wkładał do pieca bochenki chleba. Były podane dwie wartości - masa chleba przed pieczeniem i po, oraz pytanie: O ile CIĘŻSZY jest chleb po upieczeniu?
Więc zapytałam Panią Nauczycielkę (ja, pierwszoklasistka) jak to możliwe, że po upieczeniu chleb jest cięższy niż przed pieczeniem.
A Pani Nauczycielka odpowiedziała mi wówczas: No bo przecież po upieczeniu ma taką twardą, grubą skórkę.
Ech :)
W pierwszej klasie podstawówki będąc dostałam do rozwiązania zadanie o piekarzu, który wkładał do pieca bochenki chleba. Były podane dwie wartości - masa chleba przed pieczeniem i po, oraz pytanie: O ile CIĘŻSZY jest chleb po upieczeniu?
Więc zapytałam Panią Nauczycielkę (ja, pierwszoklasistka) jak to możliwe, że po upieczeniu chleb jest cięższy niż przed pieczeniem.
A Pani Nauczycielka odpowiedziała mi wówczas: No bo przecież po upieczeniu ma taką twardą, grubą skórkę.
Ech :)
(Llandegla Forest sprzed tygodnia)
Subskrybuj:
Posty (Atom)


