Miseczka

Ostatnio nie szaleję wiele z deku, ale w zeszłym tygodniu kupiłam w charity shop drewnianą miskę, którą od razu 'zobaczyłam' - wygląda dokładnie tak, jak powinna i o wiele lepiej, niż na zdjęciu. Jesienna miseczka na orzechy, bez orzechów:

Komplet do innych rzeczy zdobionych tym samym papierem, co rozeszły się po ludziach. Ze względu na sentyment, przypomnę. To jest u Ewy w Bielsku:

To u fifki:

To u Cahir:

Mam jeszcze mnóstwo czarnych rzeczy dekorowanych tym papierem, ale to innym razem...

Siorka przyjechała

Najpierw odebrałam telefon, że jej nie chcą wpuścić do autobusu z Luton do Reading, bo powiedzieli, że jadą w innym kierunku. Za chwilę była korekta, że właściwy autobus właśnie wjechał spóźniony na Bus Station i Siorka zaraz rusza we właściwą stronę...

Potem przyjechała, więc się ucieszyłam, i kupiłam jej bilet dzienny na busy w Reading. Przy przesiadce okazało się, że to JA nie mam biletu. Się zgubił. Spędziłam pięć minut szperając po torbie, podczas gdy kierowca coś świstał pod nosem. Wreszcie wysępiłam od Siorki drobniaki (w miejskich autobusach w Reading kierowcy przyjmują tylko wyliczone monety, nie wydają reszty!!!) i kupiłam sobie bilet jednorazowy. Zaraz, w momencie gdy usadziłam tyłek na fotelu, znalazłam zgubiony bilet dzienny...

Następnie, po dotarciu do chatki, Siorka zdrzemnęła się na moment, po czym wyruszyłyśmy na piechotę na długi spacer do supermarketu, w planie mając powrót autobusem. W markecie nabrałyśmy do koszyka mnóstwo ważnych rzeczy jak: mleczko kokosowe, przyprawa curry, kurczak, dwie paczki żelków, wino, piwo i cztery bułki. Przy kasie pani kasjerka przesunęła winem przed czytnikiem, postawiła je przede mną, po czym - gdy po nie sięgnęłam - zaparła się wszystkimi łapami i powiedziała, że nie sprzeda wina, bo nie może niepełnoletnim. Hmmm... No to z niechęcią wyznałam, że mam lat 38, ale to nic nie pomogło, bo pani wskazała na Siorkę i powiedziała, że takim nie sprzedaje. Siorka zdębiała, bo ona nie rusza alkoholu i nic jej do wina, które chciałam kupić Kubie na urodziny... No, ale pani w kasie była nieugięta, więc Siorka, chcąc nie chcąc, wyciągnęła ID Card i objawiła się zupełnie pełnoletnia, wręcz 24-letnia, no! Zgarnęłam wino do torby i udałyśmy się w stronę autobusu, tymczasem jednak po drodze się okazało, że Siorka swój dzienny bilet zostawiła w domu i mogę pojechać sama, zostawiając ją na zatracenie, lub też puścić Siorkę autobusem, by krążyła w nieskończoność w pętli nie wiedząc, gdzie wysiąść. W opcji było jeszcze nabycie biletu jednorazowego, ale biorąc pod uwagę fakt, że kupiłam dzisiaj dwa bilety dzienne po 4 funciaki i jeden po 1.80 pojedynczy, bo dzienny się zapodział w przestworzach... No, po prostu, uznałyśmy, że wystarczająco zasponsorowałyśmy tutejsze MZK, i poszłyśmy z buta pod górkę do domu, dzięki czemu spaliłyśmy po trzy żelki z całej paczki zeżartej po drodze. Nie licząc piwa, które wypiłam do obiadu i którego nie spaliłam...

Kocham swoje Siostry :-)

(Na zdjęciu Siorka w Derwent Valley, Peak District, ze trzy lata temu...)

Cheddar Gorge i Wells

Nagle pod koniec września nastało lato. Zrobiło się słonecznie i upalnie, chyba żeby mnie krew zalała czy co... Ale dobre i to, bo zamiast siedzieć na tyłkach, pojechaliśmy na kolejną wycieczkę. Pierwszy października okazał się dniem rekordowej październikowej temperatury, gdzieś tam w UK stwierdzono 29.2*C, czyli najwyższą, odkąd zaczęto ją mierzyć cholera wie kiedy... Cóż. Odczułam to na sobie, bo gdy lazłam pod górkę osłabiona po grypie żołądkowej, pot lał się ze mnie strumieniami, nóżki mi dygotały i dostawałam zadyszki jakbym miała ze 20 lat więcej.

Wycieczka zaczęła się w Cheddar, wiosce zdecydowanie komercyjnej, niemniej jednak ładnej:

Cheddar Gorge to wąwóz w wapiennych skałach, niezbyt długi, ale z imponującymi przewyższeniami. Jest tam parę efektownych jaskiń, a te mniej efektowne są wykorzystywane są rzekomo jako dojrzewalnie sera cheddar, znanego w całej Europie. Byliśmy tam w zeszłym roku wiosną, bardzo nam się podobało, więc postanowiliśmy tym razem obejrzeć wąwóz z drugiej strony. Cóż. Poprzednio, idąc prawą, wyższą stroną, mieliśmy przepiękne widoki na okolicę, po czym zeszliśmy na dno wąwozu, gdzie widoki okazały się jeszcze piękniejsze... Tym razem chcieliśmy zobaczyć to z drugiej strony, więc najpierw przez pół godziny szukaliśmy ścieżki z wioski na lewą ścianę wąwozu, potem władowaliśmy się w jakąś wylaną asfaltem drogę, która doprowadziła nas do kamieniołomu wapienia, następnie dowlekliśmy się na jakiś szlak, który doprowadził nas na pola wyściełane krowią kupą, a gdy próbowaliśmy się przedrzeć na klify, żeby spojrzeć w wąwóz, drogę zagrodziły nam kolczaste krzaki głogu i jakieś inne kłujące chwasty. W tym jeżyny, ale kwaśne. Ostatecznie, zabłoconymi dróżkami rozdeptanymi przez bydło przedarliśmy się na skraj wąwozu, ale widoków tam nie było, bo zasłaniały go chaszcze. Zatem zeszliśmy na dół i oto zdjęcia z szosy. Też ładnie...

Cokolwiek zdegustowani brakiem widoków z góry, poleźliśmy do sklepiku z lokalnymi specjałami, gdzie nabyliśmy, a jakże - ser, poza tym lokalny cydr, o którym Kuba mówi, że smakuje jak coś, co gnije pod jabłonią, a dodatkowo dwa lokalne miody i maleńkie buteleczki z winem agrestowym i truskawkowym - na spróbowanie. Czy dobre, nie wiem, bo tymczasem piję piwo...

Później zajrzeliśmy jeszcze do innego wąwozu - Ebbor Gorge, gdzie było upalnie, wilgotnie i duszno, a poza tym ślisko pod górkę lub ślisko z górki, za to zarośnięte jak w dżungli. Tak też się czułam - jak złachany eksplorer, co się wlecze przed siebie w nadziei, że kiedyś wyjdzie z drugiej strony. Zdjęć nie ma, bo na co komu zdjęcie zielonej gęstwy, spod której gdzieniegdzie wyzierają skały... A nie, jedno znalazłam:

Po 'wyprawie' w Ebbor Gorge byłam już tak wyżęta, że nie miałam ochoty na kolejne odkrycia. Droga powrotna wiodła jednak przez Wells, najmniejsze 'city' w Wielkiej Brytanii. Miasta w UK są, w zależności od ich statutu, nazywane 'town' lub 'city' - i to drugie określa miasta o większym znaczeniu. I tak - Londyn to oczywiście jest city, Southampton nie wiedzieć czego, również, natomiast porównywalne do Southampton Reading to town, li i jedynie.

Więc przedyskutowaliśmy, czy zatrzymać się w Wells i w końcu, niechętnie, zgodziłam się na zwiedzanie. Ha! Dużo byśmy stracili jadąc dalej. Samo Wells to przeciętne miasteczko z takimi samymi jak wszędzie sieciówkami, ale głównym akcentem miasta jest katedra wraz z przyległościami - i na to naprawdę warto popatrzeć:

Katedra jak katedra, widzieliśmy takich mnóstwo, ale ta średniowieczna uliczka zabudowana kamieniczkami o identycznych, wysokich kominach była po prostu magiczna, jak z bajki dla dzieci...

A tak nawiasem, widać już jesień na tych zdjęciach, prawda?

'...drogą pylistą, drogą polną, jak kolorowa panny krajka...'

'Krajkę' śpiewaliśmy na harcerskim obozie. Moja własna nie jest bardzo kolorowa, bom ja i nie panna. Moja jest w moich kolorach:

Dostałam ją od blogowej Siostry, Agi B., znanej niektórym bliżej jako Różyczka Cotton. Obecnie Aga zamieszkała w średniowiecznym, warownym gródku, warzy trunki i strawę według średniowiecznych receptur, a także zajmuje się tkaniem - efektem tego jest moja krajka :-) Dzięki, Aguś!

Dostałam jeszcze wydruki do deku, o:

Krajką zamierzam ozdobić jakiś fragment odzieży - rękawy marynarki lub bluzki, może kieszenie, może wycięcie... Nie mam jeszcze odpowiedniego ciucha, ale polecę na polowanie, niech no tylko zwalczę grypę żołądkową. Tymczasem ona zwalcza mnie.

Wybory 2011

Zajrzałam se do Segritty, co do niej linka mam po prawej. Segritta, bez zbędnej agitacji, napisała o tym, na kogo będzie głosować i pokazała program Ruchu Poparcia Palikota (doszły mnie słuchy, że Tato będzie startował do Senatu z ramienia tego ruchu, prawda li to?).

No to sobie przeczytałam ten program i nie będę go streszczać, jak ktoś chce, niech się sam zapozna. Jest zwięzły, prosty, błyskotliwy i większości punktów pokrywa się z moimi, jakże liberalnymi, poglądami. A że zarejestrowaliśmy się z Kubą i będziemy głosować w Reading, to i najprawdopodobniej zagłosuję właśnie na tenże Ruch.

Ale naprawdę nie w tym dzieło...

Skoro już zapoznałam się z jednym programem, to wypadałoby mieć pojęcie o deklaracjach innych partii. Wklepałam w google co trzeba i kliknęłam w program PiS. Zdrzaźniły mnie natentychmiast wstępne slogany ('nowoczesna, solidarna, bezpieczna Polska' oraz 'POLACY MAJĄ PRAWO DO ŻYCIA W NOWOCZESNYM, SOLIDARNYM I BEZPIECZNYM PAŃSTWIE, Z KTÓREGO BĘDĄ DUMNI.'). A prawdziwy wkurw mnie ogarnął po przeczytaniu pierwszego zdania ze wstępu, mianowicie: 'Polska stoi przed szansą wielkiego skoku cywilizacyjnego.'

No i się posypały kurwy, chuje i inne ciepłe zwroty. No, co za gnoje, żrą ze żłoba od 1989 roku i nagle wytrzeszczyli kaprawe oczka i dojrzeli szansę? A paszli won na dowolne drzewo, najlepiej na drugiej półkuli. Wynocha od koryta, przestańcie wreszcie pierdolić głodne kawałki, nachapaliście się dość. Przez was, skurwysyny, ja jestem tutaj, a wy tam.

No, dość już. Już mi przechodzi. Dalej tego szajsu nie czytam, a jak zajrzę do programu PO, nie zamierzam się tak unosić. Ale to jutro, przy piwie.

I w sumie nie wiem, co mnie tak wpieprzyło, niby czego mogłam się spodziewać?

Grzybobranie

O dżizas, jak mi łeb nawala... Ten huragan, co narobił zamieszania nad USA, przyleciał teraz do nas. Co prawda znacznie mniej zjadliwy, nie łamie drzew w okolicy i nie składa domów (może dlatego, że budownictwo w Wielkiej Brytanii, mimo że badziewne, to jednak murowane a nie gipsowo-kartonowe), ale moja meteopatia wyczuła go bezbłędnie i obudziła mnie o 2 w nocy. Niewyspana i rozdrażniona grzebię po necie za ogłoszeniami o pracę, w  przerwach wycinam kwiatki do nowego projektu decoupage i zastanawiam się, czy lepiej wypić czwartą kawę, czy zeżreć trzeci ibuprofen.

Tymczasem jednak nic nie spożyłam, za to wrzuciłam w net zdjęcia. Pojechaliśmy wczoraj do New Forest, bo się stęskniłam, a poza tym chciałam nazbierać grzybów. W lesie się okazało, że wysyp był jakiś tydzień, dwa temu, spotykaliśmy mnóstwo kapciowatych, olbrzymich prawdziwków i kozaków, natomiast ze świeżyzny głównie maślaki i trochę kurek. No, kozaków do suszenia też nabraliśmy jak głupi w czapkę. Oto łup z paru ostatnich wypadów na grzyby (część w pudełeczku deku, część w szufladzie, więc nie widać):

Tak wygląda Acres Down w New Forest u schyłku lata. Ta przepiękna łąka to, jak się okazało, torfowisko, w które wleźliśmy z chlupotem. Góra była dość zwarta, więc jak Kuba podskakiwał, teren falował w promieniu kilku metrów. Fajne, ale tylko do momentu, gdy nalało się nam do butów.

Grzyby w UK rosną jakoś dziwnie, może dlatego, że nie mają się czego obawiać. W głębi lasu nie było nic interesującego, wszystko, co zebraliśmy, rosło przy ścieżce. W dodatku, nie wiadomo dlaczego (las po obu stronach ścieżki taki sam) wszystkie maślaki rosły tylko z jednej strony. Olbrzymów wysokich na 20, 30 cm spotkaliśmy tu mnóstwo, zarówno w tym roku, jak w poprzednim. W Polsce nie miałyby szans doczekać tej wielkości, tutaj prawie nikt ich nie zbiera. Gdybyśmy wybrali się do New Forest tydzień temu, przywleklibyśmy jak nic kilka kilo grzybów w kilkunastu egzemplarzach. Wczorajszy łup był znacznie mniej efektowny, ale fajnie było się włóczyć po błocie. Kuba zszedł ze śmiechu, jak sobie raz kicnęłam na kępkę trawy i wpadłam po łydki w bagienko. Wyglądałam po tym jak Jożin z Bażin, ale to nic, bo potem spadł deszcz i zaczęłam dodatkowo przypominać Wodnika Szuwarka :-) Tak szliśmy niespiesznie, podziwiając okolicę - widzieliśmy PRAWDZIWEGO jelenia z jeleniową, jak kicały przez ogrodzenie z lasu do większego lasu - aż się okazało, że mamy mnóstwo ślicznych, małych maślaczków. I wtedy sobie przypomniałam, że nie mam słoików, w których je mogę zamarynować. Hah... Dużą część popołudnia spędziliśmy jeżdżąc po wszelakich marketach i usiłując nabyć słoiki. Rzecz niewykonalna właściwie, poza tym, że np. sześć słoiczków o pojemności ok. 100 ml kosztowało 5 funtów, a pojedyncze słoje z zaciskowym przykryciem pomiędzy 2.50 a 4.50 funciaka! Kuba powiedział, że prędzej wywali grzyby, niż wyda majątek na szkło, co mnie skłoniło do inwencji i w kolejnym markecie znalazłam przeceniony sos (fuj) miętowy w małych, poręcznych słoiczkach po 25 pensów. Kupiliśmy takich dwanaście za 3 funty, część sobie można obejrzeć na zdjęciach powyżej.

I jeszcze parę fot ze spaceru sprzed tygodnia. Też byliśmy na grzybach, wtedy zasadniczym łupem były prawdziwki, a na zdjęciach widać różnorodność grzybową w lesie niedaleko Reading:

To był prawdziwy olbrzym, 30 cm wysokości jak nic. Spotkaliśmy go, gdy już był przeżarty na wylot i trzymał się na nodze jedynie resztką ambicji:

A to jeszcze dzisiejsze zdjęcie mojego tak zwanego warsztatu:

W szkle jest woda, ale pojęcia nie mam, po co przywlokłam aż dwa naczynia... Aguś, jeśli to czytasz, powiedz: dać do tego złote spękania?