Wiosna, ejże ty!

Zaklinam wiosnę z całej siły, bo brakuje mi słońca i powietrza. Obserwuję sinosuidę nastrojów - gdy zdarza się (bardzo rzadko) słoneczny dzień, natychmiast rośnie mi morale i staję się kreatywna. Większość czasu jednak jestem marudna, zapyziała i nie chce mi się wychodzić z domu.

Wczoraj byłam na rozmowie w New Directions, takim czymś przy tutejszym urzędzie miasta. Okazało się, że pomimo moich zachwycających kwalifikacji (nauczyciel chemii z doświadczeniem) nie nadaję się na support dla niedouczonych Anglików, bo mój angielski nie jest fluent. No nie jest. Panie przeprowadzające rozmowę usiłowały mnie namówić na kurs językowy w tejże instytucji, z czego oczywiste przypuszczenie, że rekrutując jeleni próbują robić nabór na prowadzone przez New Directions kursy językowe (poprzednim razem próbowano mnie namówić na kurs nauczycielski). Nic to. Zawsze to doświadczenie w rozmowie kwalifikacyjnej po ingliszu :)

A ja zaklinam wiosnę, no! Niech się zrobi ciepło, sucho i zielono. I żeby kwitły fiołki!

Osioły

Kuba ma deszczowy urlop, ale na wczoraj zapowiedziano słońce. Pojechaliśmy więc  w plener, do New Forest. Nie wiem dlaczego ja, gupia, nie zrobiłam zdjęć swoich gaci po tej wycieczce - ufajdanych błotem do kolan. Chociaż w sumie, żadna atrakcja... New Forest w miejscach dostępnych jest jak jedna wielka gąbka, każdy krok wywołuje mlaśnięcie i fontannę wody lub błota. W miejscach nieco mniej dostępnych człowiek ma wrażenie, jakby chodził po wielkiej kupie przykrytej papierem toaletowym - jest ślisko, nieprzyjemnie i nieco niebezpiecznie. A jak człowiek upadnie i wetknie w to łapę, to można się domyślić...

Miejsca, które nas pokonały, to dna dolinek i brzegi strumieni. Są zupełnie nieprzekraczalne ludzką stopą, o ile ktoś nie ma ochoty zanurzyć się w bagnie do pasa. Tam, gdzie niegdyś wystarczyło zrobić mały krok, by znaleźć się po drugiej stronie strugi, obecnie przelewają się bystre nurty szerokie na kilka metrów i odpowiednio głębokie. Cóż... W Reading na przykład tam, gdzie kiedyś szumiały łąki nad Tamizą, ostatnio pływają łabędzie i żerują mewy.

Ale pogoda ładna, chociaż urywało łeb wiatrem i zimno było, że hej.

Chodziliśmy ledwie trzy godziny, a wróciłam uchetana jak kobyła, i to bynajmniej nie niuforeściańska, bo tamtejsze kónie do roboty nic nie mają i przemieszczają się według własnego uznania. Błoto im chyba mało przeszkadza.

A w drodze powrotnej spotkaliśmy osioły i długo się śmiałam, zarówno z ich urody, jak i zachowania.

Szczególnie ten łaciaty wygląda jak alien, prawda? Ale są przemiłe i mają miękkie mordki :)

Możliwe, że wiosna idzie

Mam takie podejrzenia, bo:
1. Wcześniej lało, więc była jesień. Potem padał śnieg, więc była zima. Teraz leje i zmyło śnieg, więc chyba zmiana pór roku nastąpiła ponownie...

2. Krokusy się pojawiły. W doniczkach:

I w trawie:

Co do deszczu: Kuba wziął zaległy urlop i siedzimy razem w chałupie. Chcieliśmy sobie pojechać gdzieś, gdzie trochę pofalowany teren. Ale nie pojechaliśmy, bo leje. Wczoraj też lało, ale wyrwaliśmy się na chwilę do Londynu. Pooglądaliśmy z zewnątrz to i owo, a potem Kuba zaczął marudzić, że zimno, więc wróciliśmy do domu. W sumie wyszło, że blisko jest i można takie wycieczki robić raz na jakiś czas.

Widok na London Tower. Mieliśmy pójść pozwiedzać, ale jakoś nam się nie chciało.

 Tower Bridge:

 London Eye:

 Rzeźby przy bocznym wejściu do Westminster:

 Tutaj na tęczowych nikt się nie ciska:

 Big Ben:

 A to przed domem królowej rzeźby:

 Flaga powiewa, więc królowa na chacie:

 I ruchome schody w andergrandzie, czyli spoglądam z dołu do góry w londyńskim metrze:

Z pozostałych aktywności, to raczej nie mam się czym chwalić. Ale, ale! Zrobiłam nowe pudełeczko deku i uważam, że jest piękne :)

Oby do lata. Lubię pomarańczowe kwiaty :)

Mruczanka

Im bardziej pada śnieg,
       Bim – bom
 Im bardziej prószy śnieg,
       Bim – bom
 Tym bardziej sypie śnieg
       Bim – bom
 Jak biały puch z poduszki.

 I nie wie zwierz ni człek,
       Bim – bom
 Choć żyłby cały wiek,
       Bim – bom
Gdy pada TAKI śnieg,
       Bim – bom
 Jak marzną mi paluszki.

:)

Jakoś usłyszałam i się uśmiechnęłam :) Mirkowi dedykuję ostatnią zwrotkę :)

Szaro, zimno i ponuro

Spadł śnieg...

Update: I znowu pada...

Aż wyszłam popatrzeć - z nieba lecą PŁATY śniegu, niestety, nie jest to lekki, biały puszek, tylko zbite i mokre kawałki  wielkości płatków kosmetycznych bawełnianych. No, połowy...

Przywołuję słońce!

Oj, słońca mi naprawdę bardzo brakuje. Krótkie, deszczowe dnie spędzam w czterech ścianach, co nie sprzyja nastrojowi. Ale próbuję go sobie trochę rozświetlić słonecznikami:

Jak zwykle rzeczy są bardziej wydarzone, niż na zdjęciach.

Niech ktoś nawpuszcza światła i powietrza!

Niemniej jednak są widoczne objawy nadchodzącej wiosny. W ogrodzie mi zakwitły jakieś dwa dziwne badyle, za okolicznymi ogrodzeniami widać kwitnące krzaki i coś wyłazi z ziemi. Znaczy u sąsiadów bodajże żonkile, u mnie dżdżownice, którym jest najprawdopodobniej za mokro pod ziemią i się ewakuują, jak również krety (nie u mnie, widziałam kopce na polach, jak przejeżdżaliśmy przez countryside). Nie cieszę się, w zeszłym roku wiosna również przyszła wcześnie, a potem to już był listopad do końca roku.

Maniacko słucham piosenki z 'Hobbita'.