Z dedykacją dla K.

Wspomnienia, wspomnienia...

Tata dostał jakieś nadęte odznaczenie z nadania IPN przez obecnego prezydenta RP, bodajże pana Komorowskiego. Zacytuję Taty maila:
„
Okazuje się, że sprawa z wręczeniem Krzyża (Wolności i Solidarności) nie jest tak prosta jak z innymi odznaczeniami, które dla kombatantów zbyt schorowanych aby stawić się na imprezie oficjalnej przywozili do domu przedstawiciele władz miejscowych - np doręczenie odznaczenia wojskowego organizował lokalny szef WKU.
Jazda do Warszawy porą zimową to dla mnie spory wysiłek, zwłaszcza przez zarwanie 2 nocy na podróż, szczególnie przykrych, że oczekiwanie na połączenie we Wrocławiu w każdym przypadku trwa ponad 3 godziny...
Do tego - choć moja Krysia chce być dzielna i twierdzi że sobie poradzi - na tak długo nie wyjadę jeśli nie załatwię zastępstwa dla siebie, co w czasie od czwartku do soboty jest trudne. Poza tym w Warszawie będę anonimowy. Szukałem lecz na dekoracji przez szefa IPN nie wytropiłem nikogo mi znanego.
Na osobistym prestiżu zyskam więcej, jeśli Krzyż wręczy mi np pani burmistrz Strzelina na sesji Rady Miejskiej...
Taką też sugestię zawarłem w mailu:
-----------------------------------
Od:     Jerzy Dereń <orionek@2gb.pl>
Do:     luiza.lubanska@ipn.gov.pl
Temat:  Zaproszenie na wręczenie odznaczenia
Data:   Mon, 09 Dec 2013 03:55:19 +0100
Program pocztowy:       Evolution 3.4.4-3
Dziękuję za pamięć i zaproszenie na uroczystość wręczenia odznaczeń. Z przykrością informuję, że mój przyjazd do Warszawy nie jest możliwy z powodów zdrowotnych - moich i będącej pod moją opieką żony. Dużym problemem dla mnie jest dotarcie do śródmieścia Wrocławia i na kilka godzin.
Rozwiązaniem dobrym dla moich możliwości komunikacyjnych jest przekazanie obowiązku/zaszczytu wręczenia mi Krzyża Wolności i Solidarności pani Burmistrz Strzelina - Dorocie Pawnuk-Sznajder.
Pozdrawiam
Jerzy Dereń
----------------------------------------
Ponadto nieco po 9:00 zatelefonowałem do pani Luizy Lubańskiej w IPN Warszawa.
Pani Luiza powiedziała, że maila już odczytała. I trudno, Krzyż poczeka do następnej okazji. Jak np w przypadku pana (?) który Krzyż Wolności i Solidarności miał przyznany w 2012 roku...
Stwierdziłem, że jest mało prawdopodobne abym do Warszawy kiedykolwiek przyjechał bo w moim wieku trudno liczyć na radykalną poprawę zdrowia.. Na to pani Luiza powiedziała, że nie ma procedury przesłania Krzyża do wręczenia przez innego przedstawiciela RP niż szef IPN. Dlatego jedyne co będą mogli zrobić, to zwrócić Krzyż do Kancelarii Prezydenta RP.
W dalszej rozmowie wyraziłem jeszcze niezadowolenie z braku dostępu do informacji na mój temat.
Wiem, że w latach 1980 do 1989 byłem inwigilowany. Sporządzone przy tym dokumenty chciałbym wykorzystać do spisania wydarzeń w których uczestniczyłem...
Gdy pani Luiza poradziła mi napisać stosowny wniosek odpowiedziałem, że taki mój wniosek w IPN leży już co najmniej 3 lata. Zyskałem dostęp tylko do mało istotnych dokumentów paszportowych i z internowania. Moja prośba o informacje "operacyjne SB" w IPN została zignorowana bez jakiegokolwiek komentarza.
Na koniec stwierdziłem, że od 1989 r. - czasu pierwszego dostępu do "teczek" zespołu Maciarewicza, którego głupota nam szkodzi bardziej niż gdyby był on rozmyślnie działającym sowieckim agentem (sic!), dla zainteresowanych jak ja jest widoczne, że dostęp do teczek ograniczony dla nielicznych, często niegodziwych, służy cynicznej grze...
---
Rzecz jasna, wniosek o dostęp do informacji na mój temat ponowię w piśmie, które niezwłocznie wyślę do IPN z wnioskiem o zlecenie wręczenia mi Krzyża Wolności i Solidarności przez panią Burmistrz Strzelina...
Pozdrawiam
Jurek
“ 

To by było mniej więcej na tyle. Ja tylko przywołuję własne wspomnienia z czasów internowania Taty:

...na podwórku: sąsiadka (rok starsza ode mnie Aga C.) „Dereń siedzi.” Moja rozpacz, bo to obciach ‘tata w więzieniu’. Głupie dziecko - nie umiałam zaszczekać do Agi C., że lepiej mieć kochającego tatę w więzieniu, niż samotną matkę i ojca, co się wyparł...

...przed pójściem do szkoły: Agusiu, nie rozmawiaj z nikim o tatusiu... (Nikt mi wtedy nie dokuczał w szkole, dziwne, ale chyba znamienne dla tamtych czasów.)

...na peronie dworca w Strzelinie, jechałyśmy do Nysy z babcią: „Śnił mi się Jurek, płakał ‘mamo...’”; moja małoletnia rozpacz, bo nie umiałam się znaleźć w dorosłej rozpaczy babci...

...rodzinna wyprawa do Nysy, gdzie Tata był internowany. Jechaliśmy syrenką ze śp. Wujkiem Tośkiem, zatrzymaliśmy się po drodze na jakimś targu, kupiliśmy miniaturową kostkę Rubika (taką naprawdę tyci tyci dla dziecka, którym wtedy byłam), została wtedy w Nysie u Taty i wróciła stamtąd razem z nim...

...długi, wąski korytarz - wydaje mi się, że z zielonymi ścianami - wypełniony mężczyznami, wszyscy długobrodzi. Między nimi brodaty Tato i jego - ówczesny - jak zawsze brodaty przyjaciel Janusz C. (Albo to włosy miał długie, a brody nie miał? Asia, przypomnij. )

...Matula przyniosła czekoladki – chyba wedlowskie, bo beczułki z alkoholem w środku – i powiedziała, że zjemy, jak Tato wróci z więzienia... Stawałam przed szafką, wodziłam po nich palcem... Jak Tato wróci...

...Matula kazała mi iść do piwnicy po przetwory (kompot czy ogóry, nie pamiętam), klęknęłam pod drzwiami w przedpokoju, żeby kapcie założyć; drzwi się otworzyły (mało mnie nie przewróciły), i wszedł Tato - od razu poleciałam po te czekoladki z wódką w środku – i nie pamiętam, żebym się kiedykolwiek tak cieszyła. Nie z czekoladek. Tato wrócił... Miał ze sobą zieloną, zagraniczną szczoteczkę do zębów (potem zgubiłam ją Tacie na Skalnych Grzybach, pamiętam noc w burzy pod pałatką, z zabłąkanym rudym psem) i golarkę Gillette. 
Nie pamiętam nic więcej, poza szaloną radością, że Tata wrócił do domu.



Ja, czterdziestolatka, w dupie mam chujów z IPN i odznaczenia, które nadają, żeby uzasadnić swoje istnienie.

Zahibernowany

Mam na grządce maczka, co trwa od dwóch tygodni. Nie wiem, czy postanowił przetrwać do wiosny, czy po prostu nie zauważył, że idzie zima:

Hmmm, na zdjęciu widzę, że to dwa maczki. Oznajmiam uroczyście, że  je lubię za niezłomność.

Nie o maczkach jednak chciałam, tylko o tym, co mnie ściga od miesiąca po internetach: o ideologii gender. Nie wiem, kiedy ta 'ideologia' została uknuta (wiem, przez kogo) i gówno mnie to obchodzi. Nawet nie wiem, czy to coś znaczy, bo według moich poglądów nic, a słówko jest mi znane, bom poniekąd opanowała język angielski.

Chciałam tylko zauważyć, że od kilkudziesięciu lat z upodobaniem (i rzadkimi wyjątkami w czasie upałów) noszę uparcie spodnie i marynarki. A teraz z przyjemnością obserwuję, jak panowie reprezentujący w Polsce Kościół Katolicki strzelają sobie w stopę. Papież Franciszek im nie pomoże...

Ideologię mam w dupie. Zakładam, że ludzie powinni się bzykać dobrowolnie, a wszelkie służby mają  bronić nieświadomych i bezbronnych, nic nikomu natomiast do osobistych preferencji. Pedofil jest szkodliwy dopiero, gdy nie jest w stanie zapanować nad popędem, tak samo jak homo czy hetero ma prawo marzyć o sąsiedzie, natomiast nie ma prawa go zmusić do niczego, niezależnie od płci.

I tego powinny pilnować służby, zamiast ganiać za nastolatkiem w sukience.  A zwłaszcza poszczute przez starego dziada w sukience.

Jesiennie...

Spędzam czas w domu, głównie. Jak Kuba wraca z pracy, rozmawiamy o tym, że czas zamieszkać u siebie. Pod uwagę bierzemy głównie Basingstoke, rzut beretem od Reading. Byliśmy tam w zeszłą sobotę, a ponadto ja we wtorek przeszłam się po tamtejszych agencjach pracy i zagaiłam do pani w polskim sklepie, co wywiesiła ogłoszenie, że szuka pracownika. Miło nam się rozmawiało, bo fajna babka, ale do pracy mnie nie przyjmie, bo zapytała o CV i jej dałam. Heh. Niby wiem, że jestem zajebista, ale nie umiem sama siebie przekonać. Prochów nie jadam. Uznałam, że wolę mieć doła, niż zobojętnieć na wszystko. Przedwczoraj dzwoniła headhunterka, miała pracę w Belfaście. Trochę daleko ;)

Ale niedawno oglądałam Hobbita (przypomnienie przed kolejną częścią, co w grudniu będzie!) i po raz kolejny poczułam się hobbitem z krwi i kości. O, proszę:

Piosenkę już tu odtwarzałam:

Update...

...do posta o małym różowym.

Znalazłam zdjęcie klasowe, wykadrowałam,  i oto małe różowe. Wyjątkowo nie na różowo, peszek:

Dla przypomnienia Dolores Umbridge:

Do wpisu mnie natchnęła Goha P., która wstawiła na FB linka do zdjęć z jej klasowego spotkania po latach. Dwudziestu latach. Linka nie dam tu, bo ochrona danych osobowych, ale z szoku się jeszcze nie otrząsnęłam. Z biedą rozpoznałam trzy osoby (poza Gohą), a następnie zostałam poinformowana przez Comara, kto tam jeszcze jest na tych fociach i nadal nie jestem przekonana. Ale Comar zapewniła mnie, że ja wcale nie wyglądam tak staro i paskudnie, i z całej siły staram się jej wierzyć, bo co mi zostało... (Comar też nie wygląda staro i paskudnie, przysięgam!)

A żeby się nieco pocieszyć, że z wiekiem wcale niekoniecznie się traci na wyglądzie, zaprezentuję tu moje klasowe zdjęcia. To z czwartej klasy (z małym różowym fioletowym). Gdyby ktoś miał wątpliwości, ja jestem na samej górze po prawej, obok tych dorysowanych:

I z klasy drugiej (ja w rzędzie środkowym, trzecia z lewej):

A tu z Comarem (i wal się na ryj, nie usunę!):

No i mam zagwozdkę: czy wsiurstwo to znak tamtych czasów? Czy obecne pokolenie czwartoklasistów za dwadzieścia lat będzie patrzyło z niedowierzaniem na stare foty i zastanawiało się, ossssochodzi? Mam kontakt z osiemnasto-, dwudziestolatkami i ich zdjęcia nie wywołują u mnie uśmiechu politowania. A te i owszem. I trochę wilgoci w kącikach oczu też...

No dobra. Tu miałam osiemnaście lat i opryszczkę:

A tu zaczynałam studia, bodajże pierwsze (jakby ktoś  nie wiedział, najpierw byłam na uniwerku, dopiero potem na polibudzie). Bursztynowe kolczyki hand made:

Aktualne można znaleźć w poprzednim poście. Tam też mam opryszczkę.

Update do update: obecne pokolenie kończące LO to trzecioklasiści (chyba).

Sprzed tygodnia

Zapomniałam się pochwalić w przedostatnią niedzielę, że pojadłam jagód (chociaż poszliśmy do lasu grzybów szukać). No to parę fot z końca października:

I kilka z początku listopada:

Oda do garnuszka

Poczytałam sobie u Kaliny o kaflowych piecach i włączyła mi się porcja własnych wspomnień z dzieciństwa... Piece też były, u Dziadków w Strzelinie -  jeden zielony, drugi żółtawo-brązowy. Zwykłe piece, bez żadnych dekoracji, ale świetnie grzały plecy, jak się człowiek oparł :) U Dziadków w Szklarach była węglowa kuchnia i bardzo ją lubiłam, bo można było na niej piec pokrojone w plastry ziemniaki i kawałki makaronowych placków wysępionych od Babci. Latem Dziadek suszył tam grzyby i orzechy, hah... Człowiek, ten małoletni, czas mierzył od urodzin do Mikołajek, a potem do Gwiazdki, ferii, wakacji... Nie było wtedy nic ważniejszego :)

A najlepiej śpiewa o tym Robert Kasprzycki w 'Odzie do garnuszka':

Miałam kiedyś taki garnuszek: emaliowany, poobijany, z niebieskim obrazkiem. Na obrazku był żuczek, a z drugiej strony był wierszyk:

Idzie żuczek przez borek,

niesie w garści toporek.

Grzybka zetnie ciachu, ciachu

do samego aże piachu!

Kubeczek ukradłam (no, powiedzmy, że zamieniłam na inny, bez obrazka) w Chatce Studenckiej na Pietraszonce i, niestety, zapomniałam go spakować, gdy wyprowadzaliśmy się z Polski do UK. Szkoda...

Szkoda też, że mam mało zdjęć.