Afro deku

Skrzyneczkę popełniłam. Od czasu do czasu próbuję się z dekupażem, żeby całkiem nie zapomnieć. To pudełeczko łatwe, szybkie i przyjemne.

Pogoda się poprawia...

... tzn., że nie leje cały czas, tylko czasami, ale za to jak zebra.

Wczoraj w przerwie między kolejnymi ulewami udało nam się wyjść na spacer (po kostki w błocie). Razem z nami wyszły stada ludzi ze stadami psów i tak się wszyscy cisnęli koło jeziorek. Myśmy poleźli tam, gdzie było najwięcej błota, a jak się wyszło z tego błota, to było nawet ładnie:

Fajne jeziorko, nawet mają jakiś klub żeglarski. Chciałabym, żeby Kuba się zapisał... A oto dzielni żeglarze:

Za przykładem Siorki zbierałam nasiona traw i innych badyli, wysiałam na swojej ogrodowej łące, może ją upiększę ;)

Pada...

Głównie pada, a jak nie pada, to zbiera się na deszcz... Rano było słońce, więc jak idiotka poleciałam robić pranie (poprzednie robiłam na dwa razy, to znaczy jak zaśmierdło, wyprałam drugi raz i podsuszyłam w pokoju za pomocą odwilżacza powietrza...). Już widzę, że to dzisiejsze nie ma szans wyschnąć na dworze.

Ogród zarasta chwastami i koniczyną. Koniczyna mi nie przeszkadza. Za to zalęgły się w niej obce stwory:

Jadowity oranż podejrzanie wskazuje, że mogą być to magic mashrooms. A może mi się tylko wydaje, że to taki psychodeliczny kolor. Inne rośliny w ogrodzie wyglądają raczej blado w braku słońca, w każdym razie zdjęcia są ponure, chociaż próbowałam je podrasować.

I jeszcze o, proszę - liguster mam w ogrodzie, się okazało. Czułam ten wstrętny smród, który brzydzi mnie od dzieciństwa... Myślałam, że to sąsiedzi hodują paskudztwo, a otóż nie, zalęgło się u mnie. Żeby to był mój ogród, wyrżnęłabym do korzenia i posypała solą. Nienawidzę tej woni, a tu co drugi żywopłot właśnie ligustrowy, sąsiedzi mają ligustrowe drzewo, a nawet na Wybrzeżu są całe gaje dzikiego ligustru, który właśnie kwitnie i psuł mi ostatnią wycieczkę. W mokrą, bezwietrzną pogodę ta woń ściele się w całej okolicy i zniechęca mnie do czegokolwiek...

Fahofffcy

Dzisiaj przyszło dwóch, znienacka.

Zastukali w drzwiczki, więc wpadłam w panikę, bo latałam po chałupie w piżamie i było mi fajnie. Ubrałam się galopkiem i otworzyłam, jak już zaczęli grzebać kluczem w zamku. Bo dostali od agencji, od której wynajmujemy chatę... I otóż szok po obu stronach drzwi, bo mnie trzasnęło o glebę, że z jakiej okazji dwóch obcych, wielkich chłopów, wchodzi do mnie jak do siebie, oni z kolei byli nieco zdziwieni, że jednak ktoś im otworzył.

Po lekkim zamieszaniu wręczyli mi identyfikator, że są fahofffcami od gazu, oraz kartkę papieru, na której stoi jak byk, że agencja ich wynajęła do sprawdzenia gazu w mieszkaniu, że lokatorzy są powiadomieni (!!!), i że dostają komplet kluczy, żeby wejść i zrobić co należy. Nie powiem, panowie są bardzo mili, bardzo akuratni, sprawdzili co trzeba i obiecali mi nawet, że kuchenka gazowa, co jej nienawidzę odkąd tu mieszkam, zostanie wymieniona na nową. To może wreszcie zacznę jej używać nie tylko do gotowania. Fifka ostatnio gadała coś o pieczeniu chleba na zakwasie i mnie teraz nęci... Daaaawno nie piekłam, jeszcze za starego bloga.

Ale niech już sobie pójdą, bo chcę sobie kawy zrobić. Sennie jest, mży i ciśnienie wciska w podłogę.

O, poszli.

Szoping

Wybrałam się na szoping dzisiaj, bo mam poważną potrzebę kupienia sobie jakiejś eleganckiej... tfu, zacięłam się na słowie 'elegancka', bo miało być epitetem do rzeczownika 'szmata', ale znowu jak szmata, to nie elegancka... Pfff... no, chciałam sobie ciuch kupić dekoracyjny, bo mi Siorka za dwa miesiące wychodzi za mąż, więc wypada się ubrać w coś bardziej okazałego.

No i co? I jak zwykle...
1. Jestem za gruba.
2. W sklepach wiszą niemal same potworzaste konstrukcje na bazie cekinów, bez rękawów, główne w wielkie, kolorowe kwiaty, a jak jednokolorowe, to i tak  kształt mają taki, że łomatkobosko.
3. Jak coś wygląda znośnie, to patrz punkt 1.

Nie zacznę się odchudzać, bo tylko się sfrustruję. Co mam zrobić? Pójść w dresie? :(

Aaa, i jeszcze wracałam do domu w ulewie. Świat jest cały mokry i niedługo się rozpuści...

Zmarchwiwstanie

Blog miał być w zamyśle pozytywnie zrzędliwy i raportować każdemu, kto chce czytać, co się u mnie dzieje. Ino, że jak podłapałam jesienią spleena, tak mnie trzyma do tej pory i straciłam wenę na pisanie lekkie, zgryźliwe, a celne... Nie to, żebym nie podejmowała prób zabłyśnięcia od czasu do czasu czymś na poziomie, ale jak widać po dacie ostatniego wpisu, próby te były daremne.

Wiąże się to - być może - z faktem, że standardowo więdnę jesienią i zakwitam na wiosnę. Niestety, tego roku wiosna nie przybyła, a jeśli nawet, to na tak krótko, że nie dało się zauważyć. Aaa, była przez chwilę, pod koniec zimy. Wtedy to popisywałam się przed znajomymi z Polski, że ohoho, u nas luty i fiołki mam w ogrodzie. Potem nastała jesień i przejścia w kolejne pory roku (zima/wiosna i wiosna/lato) niewiele w tej materii zmieniły. Nadal jest wstrętnie, upałów nie zaobserwowano od miesięcy, a nawet nie przypominam sobie tygodnia bez deszczu. Na początku marca zaczęłam zakładać ogród warzywny, do tego czasu trzeci raz zasiałam ogórki - dwie pierwsze próby zupełnie nieudane, ostatnia poniekąd zwycięska - parę ogórkowych krzaczków wystawiło głowę z ziemi. Niestety, cały czas są malutkie, nie śni mi się nawet, że doczekam zbioru. Pomidory, com je hodowała od ziarenka, wyrosły pięknie, po czym zamordował je przymrozek w połowie maja. Ale to nic, posadziłam kupne sadzonki. Mam również paprykę, fasolę, cukinie i kukurydzę - rosną, z tym, że cukinie gniją, ledwo zakwitną. Zasadziłam truskawki, ale przegrałam z ptaszydłami, które zmłóciły wszystko, zanim zdążyło dojrzeć (no bo jak miało dojrzeć bez słońca...). Pocieszający w tym wszystkim jest koper, pietrucha i rzodkiewki, które spożywam od czasu do czasu. A w sałacie siedzą ślimaki jak czołgi, bueee...

Na szczęście trochę mnie pocieszają kwiatki. Zrobiłam sobie łąkę - zasiałam na grządce pod płotem mieszankę nasion, z których część już kwitnie. Rozróżniam w tym maciejkę, maki i chabry, ale są jeszcze jakieś inne, równie sympatyczne. Posadzona wiosną róża urosła i - póki co - zakwitła pojedynczo, ale bardzo pięknie. Kwitną mi fuksje, szkoda tylko, że z czterech kupionych przeze mnie krzaczków dwa zostały nadepnięte. Przez takich tutejszych profesjonalistów, którzy wymieniali okna i zakładali rynny, ale dlaczego musieli deptać moje grządki? I wysypali na trawik coś żrącego, więc miejscami to żrące wyżarło mi trawę i są żółte plamy. O profesjonalistach się może jeszcze kiedyś wypowiem, ale to jak przestanę ziać ogniem. Fuksje częściowo przeżyły, na szczęście...

Tu parę zdjęć z ogrodu i werandy, na początek róża, z której jestem nadęta z dumy:

Nasza choinka:

Łąka, która w rzeczywistości jest ładniejsza i bardziej kolorowa:

Jedna z fuksji i nasturcja, która ocalała od wydziobania przez kury sąsiadów:

Cukinia:

Szerszy pogląd na moje grządki, to łyse w głębi to miejsce, gdzie miały być ogórki:

Kolejna z fuksji w margerytkach:

Lawenda, która nie pachnie, bo jej zimno:

I kolejna z fuksji, nie wiem, dlaczego czwartej nie ma...

Weranda po przemeblowaniu:

I jeszcze parę z wczorajszego spaceru po wybrzeżu pomiędzy Chapman's Pool a Winspit:

Zdjęcia ładne, ale pogoda była taka raczej średnia, mocno wiało, słońce pojawiało się kapryśnie... No cóż, takie lato...

Aaaa, byłabym zapomniała... Gdy wybraliśmy się na wycieczkę, w drodze do Chapman's Pool, na ścieżce przez pole pszenicy spotkaliśmy dziką świnię. Co najmniej jedną, ale sądząc z ruchów w zbożu, były tam też małe dziczki. Duża świnia zobaczyła nas i zaczęła iść w naszym kierunku, oooj... Trzeba było widzieć, jak sprawnie, truchtem (świńskim) zasuwam pod górkę, żeby tej gadzinie nie wejść w drogę! A Kuba twierdzi, że w UK nie ma dzików. Ciekawe, co na to Wikipedia?

Są!

Ups, zagapiłam się...

...a tymczasem nastał kolejny rok. No to szczęśliwszego!

Co z nowym rokiem? Z końcem starego doszłam do wniosku, że sama sobie nie poradzę z depresją pogłębiającą się od ponad dwóch lat. Poszłam więc do lekarza i poprosiłam o jakieś cóś, dostałam do wypełnienia ankietę i dzisiaj lekarka dała mi prochy, sertralinę. Pożyjemy, zobaczymy... Wracając z przychodni zaglądałam ludziom do ogrodów i wypatrzyłam całe mnóstwo kwiatów - przebiśniegi, krokusy, zawilce, pierwiosnki, nawet jakąś wyjątkowo odporną różę, co przetrwała jesienne przymrozki... Kwitną też różne krzaki, głównie na różowo i biało, z żółtych widziałam forsycję, a w swoim ogrodzie mam dwa szafirki. Znaczy, podejrzewam, idzie wiosna i oby tak dalej!

A jak wróciłam z przychodni, to w ogrodzie zastałam tutejszego fachofffca. Poniekąd nie powinnam być zdziwiona, bo wichury w zeszłym tygodniu połamały nam ogrodzenie i agencja wysłała swojego człowieka, żeby naprawił co trzeba. Wysłali go w piątek na wizję lokalną, wczoraj przyszedł i zaczął naprawiać... No, w porządku. Po pracy zapytał, czy może w szopie w ogrodzie zostawić graty, pozwoliłam i dałam mu klucz. Gdy dzisiaj wróciłam, facet siedział w ogrodzie dewastując trawnik i ręczną piłą haratając betonowy słupek, a wokół niego walały się bryły gruzu. Najpierw dostałam szczękopadu, a potem zapytałam gościa, co on sobie wyobraża, uprawiając swój zawód na mojej trawie. W odpowiedzi usłyszałam 'don't worry, I'm professional, it will be gone'. Buah. To sobie poszłam. Za jakiś czas facecik zastukał w drzwiczki i poprosił o wodę. Do rozrabiania cementu. Ustawił na progu dwa ogromne cebry i zaprezentował rozbrajający uśmiech... No to mu mówię, żeby se wszedł i nalał, ale nie, podniósł kopyto i się okazało, że buty ma po kolana oblepione błotem. Spojrzałam  z niedowierzaniem, a gostek mówi, żebym nalała i mu przyniosła. Kolejny szczękopad i wytrzeszczone gały dały mu do myślenia, zapytał w czym problem, skoro wyglądam na silną :-/ Powiedziałam, że mam problemy z plecami i uśmiechnęłam się serdecznie, więc wreszcie zdjął meszty i w skarpetkach wszedł do kuchni, pomarudził coś, że z prysznica woda wolno leci i że woli z kranu w kuchni, uznałam, że kłócić się z nim nie będę, niech skończy i pójdzie w diabły im prędzej, tym lepiej... Dobra, potem jeszcze tylko przylazł pytać, czy mam ładowarkę do Nokii, bo mu się rozładowała, a potem chciał do toalety i zdziwił się, że nie wpuściłam go z papierosem w paszczy. Generalnie faceciczek serdeczny i do rany przyłóż, patrzył się na mnie z niedowierzaniem, że nie rozumiem potrzeb człowieka pracy i miał gacie podarte na dupie. Hah...

Dałabym jakieś optymistyczne zdjęcie, ale nie mam :-)

A nie, mam - z ostatniej zeszłorocznej wycieczki do New Forest. Koniec listopada: