Kornwalia

Kuba na kolorowo zaznaczył miejsca, gdzie warto być. No to jedziemy zaraz, tylko trza zjeść śniadanie i wrzucić do samochodu resztę gratów. Wracamy za tydzień, chyba żeby lało. Ale może nie będzie bardzo źle. Znaczy leje na pewno dzisiaj, zatem nie jedziemy prosto do Kornwalii, tylko zatrzymamy się w Exmoor, gdzie podobno są przejaśnienia.

No to do zaś!

Zimny Łokieć Mega Party

Znalazłam to dzisiaj na dysku i się wzruszyłam. Studencka impreza pod hasłem 'disco polo' we Wrocławiu, sprzed ośmiu lat. Dałam się zaciągnąć siłą (już od dawna nie byłam studentką) i bawiłam się jak nigdy w życiu. Jeśli ktoś się przyjrzy, to mnie znajdzie w tłumie. Na czerwono, podpowiem. I Mirek się tam buja.

Na YT sama wrzuciłam.

I może zaglądają tu osoby, które pamiętają 'bułgarską bakterię'. To się wzruszcie. Chyba żeby nie...

Quidam Pilgrim

Wrzucam to na bloga, żeby nie zgubić. Bo odkryłam pół roku temu z okładem, posłuchałam i mi gdzieś umknęło, a szkoda by było stracić na zawsze...

Zestaw 'Mały Drukarz'

Wspomnienia...
Od paru dni oglądamy z Kubą serię '07 zgłoś się' z dzielnym porucznikiem Borewiczem na tropie zbrodni. Rozczulamy się, widząc zgrzebny peerelowski 'wielki świat' - szansonistki, striptizerki, kurwy w cekinach i wąsatych alfonsów, gangstera Cappucino i jego antagonistę Kopi (policjanta z niujorku), których dialogi są równie wartkie, jak w 'Bułgarskim pościkku' Zespołu Filmowego SKURCZ. Wzruszamy się, oglądając wyścigi kanciaków, białego poloneza zwanego 'borewiczem', najnowocześniejszą technologię w służbie Milicji Obywatelskiej (faxy, dalekopisy, telefon z antenką, rezerwowanie czasu komputera), akcje antyterrorystyczne grupy Dziewulskiego, amfibię, helikoptery i podrabianie złota za pomocą ołowiu i szkła... O ścianę rzuca zarówno makijaż aktorek, jak i dobra prezentowane na Bazarze Różyckiego. Agresywna propaganda dobrego (wykształconego, inteligentnego, bezpartyjnego) milicjanta z ludzką twarzą boksera wzbudza tylko zażenowanie. Aczkolwiek teksty Cieślaka bywały naprawdę fajne.

No, ale nie o tym miałam, tylko jak zwykle zaczęłam wstęp i nie umiałam skończyć. Gdyż albowiem dzisiejszy odcinek ('Grobowiec rodziny von Rausch') wywlókł traumę z dzieciństwa i uważam, że muszę się z tą traumą rozprawić, przeanalizować i zapomnieć na zawsze. Nie umiem wskazać, które fragmenty filmu wywołały wspomnienia, przypomniało się BO TAK i nie ma o czym dyskutować.  W sumie to chyba będą dwie traumy, jedna za drugą, i obie dotyczą Taty. Tata, weź to na klatę.

Pierwsza trauma:
Przyszłam do Taty i powiedziałam: 'Tata, zrób mi procę'. Tata wziął się do sprawy profesjonalnie, wygiął przemyślnie stalowy drut, przyczepił plecioną gumkę ze skórzaną łatką. Po czym zabrał mnie na strzelińskie kamieniołomy w celu wypróbowania procy, wybierał i sortował kamyki odpowiedniego rozmiaru, kształtu i masy, a następnie strzelał nimi w wyrobisko z jednej, drugiej i trzeciej strony, z wiatrem i pod wiatr i NIE POZWOLIŁ MI ANI RAZU WYSTRZELIĆ Z TEJ PROCY. Strzelał sam, trwało to długo, ja ciągle marzyłam, że w końcu będę se mogła sama strzelić Z MOJEJ PROCY chociaż raz. Potem wróciliśmy do domu i Tata procę schował. Powiedział, że to jest zbyt niebezpieczne narzędzie dla takiej smarkuli jak ja.

Druga trauma:
Miałam mało lat, nie pamiętam ile, ale był to początek Stanu Wojennego, zatem pewnie gdzieś pomiędzy latami 81-83. A może tuż przed, znaczy w 80 r. Od cioci Jasi dostałam na urodziny zestaw 'Mały Drukarz' w gustownym pudełku. Cuda wianki były w środku - czcionki, ramki, tusz i poduszeczki do tuszu. Udało mi się zajrzeć, zapoznać, ucieszyć i pomarzyć, co będzie dalej. Dalej nic nie było, bo skonfiskował mi to Tato i pewnie użył w swojej tej tam działalności konspiracyjnej. Może jakieś ulotki były składane na mojej plastikowej drukarence, ale prawdę mówiąc wątpię. Po prostu zabrano mi prezent i nie uzyskałam nawet wyjaśnienia, dlaczego.

W zasadzie nigdy o tym nie myślałam. Aż do dzisiaj. Chyba tak to wyglądało:

 

(Nabyte Spod Lady)

I jeszcze adekwatna piosenka. Do Borewicza adekwatna, dodam.

Lato

Nie umiem ostatnio kwitnąć optymizmem, niestety. Szczególnie, że od soboty Kuba zaczyna urlop i mamy jechać do Kornwalii na tydzień  - i na ten tydzień MetOffice zapowiada ulewy, deszcz żab, a także syf, kiłę i mogiłę. Mam nadzieję, że - jak zazwyczaj - prognozy są z sufitu wzięte i jednak pogoda będzie co najmniej znośna. Bo bardzo, ale to BARDZO, chciałabym zwiedzić Mount St. Michael. Żeby porównać do Mont Saint Michel, który to klasztor widzieliśmy w zeszłym roku. Jeśli się uda, pokażę i porównam. Trzymajcie kciuki.

Zastanawiam się, czy za rok nie zmusić Kuby, żeby wziął urlop na przełomie czerwca/lipca. Bo rok temu się zaczęło ładnie i w tym roku też... (z wcześniejszych lat nie pamiętam). A wczoraj byliśmy w Chobham Common - byłym wojskowym poligonie zawartym między sporymi miastami i autostradą. Oto zdjęcia z mojej debilkamerki:

Trochę poczarowałam z ujęciami, żeby nie było widać kabli z prądem. Ale tak czy siak - widoki zupełnie jak nie ze środka cywilizacji :)

Odkurzacz

Musieliśmy zamocować takie ustrojstwo w ogrodzie, bo nam kury od sąsiada z lewej przełaziły pod bramą i dewastowały moje warzywa i nasturcje. No, gadziny:

To odkurzacz jest:

A reszta ogrodu prosperuje, aczkolwiek niedługo przestanie, bo w ogóle nie ma deszczu:

Pociechą mi jest, że wczoraj (po zamontowaniu odkurzacza) coś postanowiło zapolować na kury. Nie wiem co - czy kania (dużo ich lata nad naszą dzielnicą), czy też kot-sąsiad. Nie widziałam niestety, a widok musiał być pocieszny. Usłyszałam tylko kurzy paniczny wrzask coraz cieńszy w wyniku efektu Dopplera, następnie kotłowanie i ponownie kurzy wrzask, tym razem bardziej oburzony niż przestraszony. Kura wtargnęła na posiadłość sąsiada po prawej, przebiegła wzdłuż ogrodu i domu, przecisnęła się przez pręty furtki i wybiegła na ulicę. Nie znam jej dalszych losów, bo dostałam ataku śmiechu i nie mogłam się pozbierać :)

Do roboty!

Bo jak se człowiek zrobi coś pożytecznego, to mu od razu lepiej. Ja se skosiłam ogród i wyrezałam chwasty spomiędzy kwiatów i warzyw. I co? I fajnie.

Wczoraj fajnie było tylko częściowo, bo sobie zaplanowaliśmy wycieczkę w las i wpadliśmy w takie bagno, że ojej. Z tego wszystkiego zdjęcia robiłam do góry, bo tam akurat było naprawdę ładnie. Na dole było guano. A na górze jak w niebie :)

Z lasu uciekliśmy po godzinie mocno wkurzeni na to, że ani iść, ani siąść i poczytać... Wracając trafiliśmy na pub i humory nam wróciły:

Pub stoi w środku niczego. Ogródek piwny jest od niego oddzielony szosą, po której mało co jeździ. W środku jest klimatycznie i sympatycznie - obsługa przemiła, a stali bywalcy nie wiadomo skąd przychodzą, bo w zasięgu wzroku żadnej chaty.

I wiecie co? Dają tam dobre jedzenie. Niebywałe. Poprzednio w równie klimatycznym miejscu jadłam rozpaćkane fish pie (no, coś w rodzaju kotleta rybnego mielonego , ale chyba ze złotej rybki), a jeszcze poprzednio - nieprzyprawioną rybę w przetłuszczonej panierce. Tutaj dali mi świetnie usmażoną wołowinę, smaczny sos i pieczone ziemniaki, które na pewno nie były pastewne. Warzywka angielskie, znaczy rozgotowane, niemniej jednak całość - na warunki tutejsze, wyspiarskie - oceniam 5/5 (w tym świetne piwo, oczywiście).

O, tu mi dali rybę zupełnie bez soli: